ท้องทะเลตงไห่อันกว้างใหญ่ไพศาลทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา คลื่นสีครามสาดซัดกระทบกราบเรือสำเภาขนาดกลางที่แล่นฝ่ากระแสลมมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้
เฉินมู่ ยืนอยู่ที่หัวเรือ สายตามองฝ่าละอองน้ำเค็มไปยังกลุ่มหมอกหนาทึบเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งจับราวเรือแน่น อีกข้างกระชับห่อผ้าไหมสีดำที่ภายในบรรจุ "ของกำนัล" สำคัญเอาไว้
"คลื่นแรงชะมัด..."
เสียงบ่นพึมพำดังมาจากด้านหลัง ยาสะ ในชุดดัดแปลงสุดวาบหวิว กำลังยืนเกาะเสากระโดงเรือแน่น ใบหน้าคมขำซีดลงเล็กน้อย
"คนทะเลทรายอย่างเ้า เมาเรือรึ?" เฉินมู่หันมาถามยิ้มๆ
"ข้าไม่ได้เมา!" ยาสะเถียงทันควัน ทั้งที่เอามือกุมท้อง "ข้าแค่... ไม่ชินที่พื้นมันโคลงเคลง ข้าชอบทรายที่มั่นคงมากกว่าน้ำที่เอาแน่เอานอนไม่ได้พวกนี้"
"ทำใจให้ชินเสีย ยาสะ..." เฉินมู่ชี้ไปที่เส้นขอบฟ้า "เพราะต่อไปนี้ ท้องทะเลคือขุมทรัพย์ของเรา"
จางเหว่ย นั่งขัดสมาธิเช็ดมีดปังตออยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นมอง
"นายน้อย... พวกมันมาแล้ว"
สิ้นเสียงเตือนของจางเหว่ย เสียงแตรสังข์ก็ดังกังวานขึ้นจากม่านหมอก ปู๊น...!
เงาทะมึนของเรือสำเภาขนาดมหึมาสามลำแล่นฝ่าหมอกออกมา ล้อมกรอบเรือของเฉินมู่ไว้ทุกทิศทาง ธงสีแดงเืหมูรูป "กะโหลกคาบดาบ" โบกสะบัดท้าทายลม
นี่คือกองเรือของ "พรรคฉลามสมุทร" ผู้คุมน่านน้ำแถบนี้
"ลดใบเรือลง!" เสียงตวาดดังมาจากเรือลำใหญ่สุด "ใครบังอาจลุกล้ำน่านน้ำของเจ๊ใหญ่เจียว!"
เฉินมู่ยกมือส่งสัญญาณให้ลูกเรือ (ซึ่งเป็คนของหอหงส์แดงที่ยืมตัวมา) ลดใบเรือลงตามคำสั่ง เพื่อแสดงเจตนาว่าไม่ได้มาร้าย
สะพานไม้ถูกพาดข้ามมาระหว่างกราบเรือ กลุ่มโจรสลัดชายฉกรรจ์นับสิบคน ผิวดำเกรียมแดด หน้าตาเหี้ยมเกรียม ะโข้ามมายังเรือของเฉินมู่ อาวุธครบมือทั้งดาบโค้งและหอก
หัวหน้าชุดลาดตระเวน ชายตาเดียวที่มีรอยสักรูปัพาดผ่านใบหน้า เดินอาดๆ เข้ามามองสำรวจกลุ่มของเฉินมู่ด้วยสายตาดูแคลน
"ไอ้หนูหน้าขาว..." มันแสยะยิ้มเห็นฟันดำ "หลงทางมารึ? หรือเอาเรือมาบริจาคให้พรรคเรา?"
"ข้ามาขอพบ 'เจ๊ใหญ่เจียว'" เฉินมู่ตอบเสียงเรียบ ไม่มีความเกรงกลัว "ข้ามีข้อเสนอทางการค้าจะเจรจา"
"การค้า?" โจรตาเดียวหัวเราะร่า หันไปมองลูกน้อง "ได้ยินไหมพวกเ้า? มันจะมาค้าขายกับโจร!"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงม แต่แล้ว... สายตาของโจรตาเดียวก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของ ยาสะ
ลมทะเลพัดชายเสื้อที่แหวกกว้างของนางให้เปิดออก เผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด หน้าท้องแบนราบที่มีลอนกล้ามเนื้อสวยงาม และเนินอกอวบอัดที่แทบจะทะลักออกมา
"โอ้โห..." โจรตาเดียวเลียริมฝีปาก สายตาเปลี่ยนจากดูแคลนเป็หื่นกระหาย "ดูสิว่าเ้าเอาสินค้าอะไรมาเสนอ..."
มันเดินเข้าไปใกล้ยาสะ ยื่นมือสกปรกหมายจะจับที่ปลายคางมน
"แม่นางคนสวย... ผิวสีแปลกตาดีนี่ สนใจไปนั่งเล่นบนเรือพี่ชายไหม?"
ยาสะยืนนิ่ง ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อย...
"อย่าแตะต้องสินค้าของข้า" เฉินมู่เตือนเสียงเย็น
"หุบปาก!" โจรตาเดียวตวาด "ที่นี่ทะเล... กฎหมายบนฝั่งใช้ไม่ได้โว้ย!"
มันไม่สนใจคำเตือน เอื้อมมือจะคว้าตัวยาสะ
ทันใดนั้น...
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งทองคำที่เอวของยาสะดังขึ้นแ่เบา... ตามมาด้วยเสียง ผัวะ! ที่หนักหน่วง
"อ๊ากกก!"
โจรตาเดียวร้องลั่น มือข้างที่จะจับยาสะบิดงอผิดรูป นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกหักย้อนกลับไปด้านหลังจนแตะหลังมือ!
ไม่มีใครมองทันว่านางทำได้อย่างไร... รู้ตัวอีกที ยาสะก็ใช้ท่อนขาเรียวยาวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ตวัดเตะเข้าที่ก้านคอของมัน
ปึก!
ร่างของชายฉกรรจ์หนักเกือบร้อยชั่ง ลอยละลิ่วกระเด็นไปกระแทกเสากระโดงเรือ ร่วงลงมากองกับพื้น หมดสติไปในทันที
ลูกเรือโจรที่เหลือตะลึงงัน ชักดาบออกมาเตรียมรุม
"นังแพศยา!"
ยาสะไม่รอช้า นางพุ่งตัวเข้าหาศัตรูเหมือนเสือดาวกระโจนล่าเหยื่อ ระยะประชิดเช่นนี้ ดาบยาวของพวกโจรเกะกะเกินไป แต่มัดกล้ามและสนับมือเหล็กที่นางสวมอยู่กลับเป็อาวุธสังหารชั้นยอด
นางมุดหลบวิถีดาบ แล้วรัวหมัดเข้าที่ลิ้นปี่และชายโครงของคู่ต่อสู้
ตุบ! ตับ! ผัวะ!
ทุกหมัดหนักหน่วงและแม่นยำ เล็งจุดตายล้วนๆ สมกับที่เป็นักรบจากเผ่าทะเลทราย
จางเหว่ยขยับตัวทำท่าจะเข้าไปช่วย แต่เฉินมู่ยกพัดขวางไว้
"ไม่ต้อง อาเหว่ย..." เฉินมู่ยิ้มมุมปาก มองดู "ทาส" ของตนอาละวาด "ให้นางยืดเส้นยืดสายหน่อย... ข้าอยากรู้ว่าเงินหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง คุ้มค่าแค่ไหน"
เพียงชั่วพริบตา โจรสลัดห้าคนก็นอนกลิ้งระเนระนาด ร้องโอดโอยกุมแขนขาที่หัก
ยาสะยืนหอบหายใจเล็กน้อย ผมหยิกสลวยปลิวไสวไปตามลม เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราวตามผิวกาย ยิ่งขับเน้นความงดงามที่ป่าเถื่อนและอันตราย
นางเหยียบอกโจรคนหนึ่งไว้ เงยหน้ามองไปทางเรือธงของศัตรู แล้วะโด้วยเสียงกังวาน (ที่เฉินมู่สอนบทพูดให้เมื่อเช้า)
"นี่คือคำทักทายจาก 'พญาวานิชเฉิน'! ...มีใครที่เก่งกว่าไอ้สวะพวกนี้ จะออกมาคุยดีๆ ได้หรือยัง!?"
ความเงียบเข้าปกคลุมน่านน้ำ
ครู่ต่อมา เสียงปรบมือดังขึ้น แปะ... แปะ... แปะ... จากเรือลำใหญ่สุด
สตรีร่างสูงโปร่งในชุดกัปตันเรือสีแดงเืนก สวมผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ เดินออกมาที่หัวเรือ นางมีรอยแผลเป็ยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย แต่แทนที่จะทำให้ดูน่าเกลียด กลับยิ่งส่งเสริมให้ดูน่าเกรงขามดุจนางพญา
"เจ๊ใหญ่เจียว" ราชินีโจรสลัด มองลงมาที่ยาสะและเฉินมู่ด้วยแววตาพึงพอใจ
"ฝีมือดี... ปากกล้า... และใจถึง"
นางแสยะยิ้มที่มุมปาก
"ให้พวกมันขึ้นมา... ข้าจะคุยกับเด็กอวดดีผู้นี้เอง!"
เฉินมู่หุบพัดจีบดัง พรึ่บ หันไปพยักหน้าให้ยาสะและจางเหว่ย
"ไปกันเถอะ... ประตูนรกเปิดต้อนรับเราแล้ว"
การเจรจาที่เดิมพันด้วยชีวิต... กำลังจะเริ่มขึ้น
973
