่สุดท้ายของงานประมูลดุเดือดมากยิ่งขึ้น เป็เพราะสินค้าชิ้นสุดท้ายคือวัตถุดิบแห่งชีวิตนั่นเอง
ณ ที่ห้องVIPหมายเลข5 หลินตงกำลังยิ้มออกมาด้วยความพอใจ จากที่คิดคร่าวๆจากราคาประมูลของผักบุ้ง แปดล้านหกแสน ราคาถั่วงอกก็คงไม่น้อยไปกว่ากัน เงินที่เขาจะได้รับคาดว่าน่าจะประมาณสิบกว่าล้านเป็แน่
“คุณดื่มเป็ไหมครับ?”
“ค่ะ”
“คุณมาดื่มเป็เพื่อนผมหน่อยได้ไหม”
“หากคุณชายไม่ว่าอะไร เซินซูขอดื่มกับคุณชาย”
“เรียกผมว่าหลินตงธรรมดาๆก็พอ ผมไม่ใช่คุณชายหรอกครับ”
“ไม่ได้หรอกค่ะ เดี่ยวคุณหนูจะว่าเอาได้”
“ไม่เป็อะไรหรอก เรียกคุณชายผมไม่ชินนะ”
“งั้นก็ได้ค่ะคุณหลิน งานกำลังจะเริ่มต่อแล้วค่ะ”
“คุณหลินไม่สนใจสิ่งไหนเลยเหรอคะ เซินซูไม่เห็นคุณหลินเสนอราคาเลย”
“อ่อ ผมแค่มาดูนะ”
“ว่าแต่คุณคิดว่าราคาประมูลของชิ้นสุดท้าย จะจบด้วยราคาเท่าไร?”
“เซินซูคิดว่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่นอนค่ะ”
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ค่ะ เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ครั้งหนึ่งเคยมีปูสีรุ้งเข้าร่วมการประมูล ตอนแรกบรรดาแขกคิดว่ามีเพียงตัวเดียว แต่ครั้งนั้นมีปูสีรุ้งประมูลถึง2ตัว ราคาตัวที่สองก็มากกว่าตัวแรกสองเท่าเลยค่ะ”
“อ่อ พอเข้าใจล่ะครับ”
“คุณหลินไม่สนใจบ้างเหรอคะ วัตถุดิบแห่งชีวิตเป็สิ่งหายากมาก เซินซูเองก็พึ่งเคยเห็นครั้งแรกเหมือนกัน”
“ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกครับ เริ่มกันแล้วมาดูกันว่าจะจบที่เท่าไร”
“เสี่ยวเยว่ รีบเริ่มได้แล้ว”
เสียงของแขกคนหนึ่งะโเร่งเสี่ยวเยว่ เขาอดไม่ได้ที่จะรอดูการแข่งขันอันดุเดือดที่จะเกิดขึ้น
“ได้ค่ะ ในเมื่อทุกท่านพร้อมแล้ว ราคาเริ่มต้นหนึ่งล้านหยวน เริ่มได้”
“หนึ่งล้านห้าแสน”
“สองล้าน”
“สองล้านห้าแสน”
“พวกกระจอก เสนอราคากันแต่ละที”
ชายในห้องหมายเลข1สบถด่าออกมา เขาเองก็กำลังอารมณ์เสียอย่างมาก ไม่คิดว่าจะมีวัตถุดิบแห่งชีวิตอีก แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับสู่สภาวะปกติ เขารู้ดีว่าราคาครั้งนี้ต้องสูงกว่าของเขาแน่นอน
“สิบล้าน” เสียงจากห้องVIPหมายเลข2
……………………………………………
“เอาแล้วไง สนุกแน่งานนี้”
“บ้าไปแล้ว ให้ทีเดียวสิบล้าน”
“ไม่เสียเที่ยวจริงๆที่มางาน”
ในห้องVIPต่างๆ ต่างกดดันไปตามๆกันหลังได้ยินราคา ฟางหรงเองก็เช่นกัน เธอดีใจเมื่อเห็นว่ามีวัตถุดิบอีก แต่ก็ดีใจได้เพียงไม่นาน
“คุณปู่ ทำไมคุณปู่เสนอราคาตั้งสิบล้านละคะ”
หญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวขาวเนียน อกคู่ใหญ่กระเพื่อมเมื่อเธอถามคำถามพร้อมกับะโ สายตามองไปยังชายชราอย่างรอคอยคำตอบ
“หลานยังไม่รู้อะไร สิบล้านยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ”
“จริงเหรอ แล้วทำไมปู่ไม่สู้ราคาั้แ่รอบที่แล้ว รอบผักบุ้งแค่ 8 ล้านเอง”
“จริงสิ ปู่เคยโกหกหลานหรือไง หลานยังไม่เข้าใจหรอก ทุกสิ่งอย่างล้วนคุณภาพต่างกันและมีระดับของมัน วัตถุดิบถั่วงอกนี้เป็วัตถุดิบแห่งชีวิตที่มีคุณภาพดีมาก ไม่ใช่ว่าผักบุ้งไม่ดีแต่ยังสู้ถั่วงอกไม่ได้”
อีกด้านในห้องVIPห้องหนึ่ง ชายฉกรรจ์เกือบสิบคนยืนอยู่ด้านหลังชายสูงวัยที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา เขากำลังจิบไวน์แดงอย่างออกรส พร้อมกับยกมือเป็สัญญาณคำสั่งกับลูกน้องที่อยู่ขวามือ
“สิบห้าล้าน”
“เชี้ย!!”
“ราคามันเกินไปหรือเปล่าเนี่ย”
สิ้นเสียงเสนอราคาล่าสุด แขกในต่างมีหลากหลายอามณ์ บางคนรู้สึกตื่นเต้น บางคนรู้สึกเสียดาย และบางคนรู้สึกไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เหตุใดคนรวยพวกนี้ถึงยอมจ่ายเงินมากขนาดนี้เพียงเพื่อผักกล่องเดียว
ชายชราในห้องหมายเลขสองกัดฟันแน่น เดิมทีเขาคิดว่าเขาจะชนะประมูลด้วยราคาสิบล้าน ไม่คิดว่าจะมีใครเสนอราคามาอีก เขากัดฟันพูดเสนอราคาออกไปอีกครั้ง
“สิบหกล้าน”
“ยี่สิบล้าน”
เสียงเสนอราคากลับออกมาทันทีจากห้องหมายเลข9 ชายชราในห้องหมายเลขสองได้ยินราคาก็ต้องยอมตัดใจไป สิบหกล้านคือราคาสุดท้ายที่เขาจ่ายไหว สำหรับเขายี่สิบล้านเป็ราคาที่แพงเกินไป
“ยี่สิบล้าน ครั้งที่หนึ่ง”
“ยี่สิบล้าน ครั้งที่สอง”
“ยี่สิบล้าน ครั้งที่สาม ขาย ยินดีกับผู้ชนะด้วยค่ะ”
เสี่ยวเยว่เคาะโต๊ะด้วยค้อนไม้อันเล็กเป็สัญญาณว่าการขายสิ้นสุดลงแล้ว เสร็จจากการประมูลสินค้าชิ้นสุดท้าย เสี่ยวเยว่ก็ดำเนินงานปิดอย่างงดงาม
“ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานประมูลในครั้งนี้ ตอนนี้งานประมูลก็จบเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ขอให้ทุกท่านเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ แล้วพบกันใหม่อีกครั้งในงานประมูลครั้งหน้านะคะ”
งานประมูลเสร็จสิ้นลงแล้ว บรรดาแขกค่อยๆทยอยกันกลับออกไป เหลือเพียงแขกไม่กี่คนที่ชนะการประมูลที่ยังอยู่ต่อ เพื่อรอรับสินค้าที่ตนประมูลได้มา
“ยินดีด้วยครับท่าน”
“อืม”
คนในห้องหมายเลข9ต่างร่วมแสดงความยินดีกับเ้านายของตน ไม่นานนักหนิงเฟิ่งก็มาส่งมอบสินค้าให้กับคนที่ชนะการประมูลด้วยตัวเอง การส่งมอบสินค้าของทางสมาคมมีการป้องกันข้อมูลส่วนตัวของทั้งผู้ซื้อของห้องVIPและผู้ขายอย่างเคร่งครัด
หลังการประมูลจบลง หนิงเฟิ่งจะนำสินค้ามามอบให้กับผู้ชนะด้วยตนเองพร้อมบอดี้การ์ดอีกนับสิบคนเพื่อป้องเหตุต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้น เธอค่อยๆนำส่งมอบสินค้าของแต่ละคนตามลำดับ
“ยินดีด้วยนะคะปู่จิน ที่ชนะการประมูลวัตถุดิบแห่งชีวิต”
“ฮ่าๆๆ ทีหลังอย่าล้อเล่นแบบนี้อีกล่ะ ปู่เกือบจะหัวใจวาย”
“ต้องขอโทษจริงๆค่ะ วัตถุดิบแห่งชีวิตเป็รายการที่มาเพิ่มทีหลัง ทุกคนที่ร่วมงานต่างไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียว”
“อืม… เป็เช่นนั้นเอง”
“นี่ค่ะ ของคุณปู่จิน”
หนิงเฟิ่งส่งมอบกล่องถั่วงอกส่งไปให้ชายชรา เมื่อชายชราได้ััเขาออกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“หนิงเฟิ่ง บอกปู่ได้ไหมว่าใครเป็เ้าของผักกล่องนี้”
“ขออภัยด้วยค่ะ เราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของผู้ขายได้”
“ปู่ผิดเองๆ ปู่ต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้หลานลำบากใจ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ยินดีด้วยอีกครั้งนะคะ หนูขอตัวไปส่งมอบต่อก่อนนะคะ”
“ได้ๆ ฝากทักทายตาแก่ด้วย ไว้ว่างๆปู่จะแวะไปหา”
“ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ”
บอกลากับจินหลงแล้ว หนิงเฟิ่งก็เดินไปยังห้องต่อไปทันที ที่ห้องหมายเลข5 หลินตงกำลังพูดคุยและดื่มกับเซินซูกันอย่างสนุกสนาน ระหว่างการประมูลหลินตงก็พูดคุยกับเซินซู จึงได้รู้ว่า เซินซูแก่กว่าเขาเพียงหนึ่งปี กำลังศึกษาอยู่ที่มหาลัยหนานจิน เป็เพราะต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน จึงได้มาทำงานที่นี่ทำงานได้ประมาณครึ่งปีแล้ว
บอดี้การ์ดเคาะห้องก่อนเปิดประตูห้องหมายเลขห้าเข้ามา หนิงเฟิ่งเดินตามหลังเข้ามาติดๆ เซินซูที่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบลุกขึ้นกลับไปยืนตำแหน่งเดิม หนิงเฟิ่งเดินมาหาหลินตงที่กำลังยืนรออยู่
“ยินดีด้วยนะคะคุณหลิน ไม่ทราบว่าคุณหลินจะให้โอนเข้าบัญชีหรือจะรับเป็เงินสดดีค่ะ”
“อืม…”
“เอาเงินสดหนึ่งแสนหยวนให้ผม ที่เหลือโอนเข้าบัญชีทั้งหมดได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ”
“ต้องรบกวนคุณหนูหนิงแล้วครับ”
“ไม่เลยค่ะเื่เล็กน้อย ทางเราต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่คุณหลินนำสินค้ามาร่วมประมูลในงาน”
“ราคาผักบุ้งได้แปดล้านหกแสนหยวน ส่วนถั่วงอกได้ยี่สิบล้านหยวน รวมยี่สิบแปดล้านหกแสนหยวน หักเงินสดหนึ่งแสน โอนเข้าบัญชี ยี่สิบแปดล้านห้าแสนหยวนค่ะ”
“ขอบคุณมากครับ”
“เจียวจ้าน นำเงินสดออกมาให้คุณหลิน”
“ครับคุณหนู”
เจียวจ้านยกกระเป๋าสีดำออกมาวางบนโต๊ะ เปิดออกแสดงให้เห็นจำนวนเงินมากมาย เจียวจ้านนับเงินจำนวนหนึ่งแสนส่งให้หนิงเฟิ่ง หนิงเฟิ่งค่อยส่งต่อไปให้หลินตง
เซินซูที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเธอในตอนนี้ยืนนิ่งแทบจะหยุดหายใจ ใครจะคิดว่าหลินตงจะเป็เ้าของวัตถุดิบแห่งชีวิตไปได้ ตอนแรกที่เธอได้รับหน้าที่ให้มาดูแลหลินตง เธอแค่ว่าหลินตงคงเป็ตัวแทนของตระกูลใดตระกูลหนึ่งที่มาประมูลสินค้าแทน
หลินตงรับเงินพร้อมกับหันไปเรียกเซินซูให้มาหา เธอคิดในใจว่าตนเองคงถูกเรียกไปต่อว่าที่ไปทำตัวแบบนั้นกับหลินตง เธอเดินมาหยุดด้านข้างหลินตงก้มหน้าก้มตามองพื้น ในใจก็เต้นตึกตักๆ หลินตงยื่นเงินจำนวนหนึ่งแสนไปให้เซินซู เซินซูที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หนิงเฟิ่งเห็นเช่นนั้นก็รีบกล่าวเตือนออกไป
“คุณหลินให้รีบรับไว้สิ”
ได้ยินเสียงของหนิงเฟิ่งทำให้เซินซูได้สติกลับมา เธอยืนมือออกไปรับเงินจากหลินตงด้วยความน้อบน้อม พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณให้กับหลินตง
“เอาไว้เป็ทุนการศึกษานะ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณชายหลิน”
เซินซูรับเงินแล้วก็ถอยกลับไปยืนที่เดิม หนิงเฟิ่งเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็กล่าวชวนหลินตงออกไปด้วยกัน
“คุณหลินเราออกไปกันเลยไหมค่ะ หนิงเฟิ่งจะไปส่งเอง”
“ได้ครับ”
หนิงเฟิ่งเดินนำหลินตงออกมายังด้านนอก หลินตงกล่าวลากับหนิงเฟิ่งอีกครั้ง แล้วจึงโบกรถแท็กซี่นั่งออกไป หนิงเฟิ่งและเจียวจ้านยืนส่งหลินตงจนขึ้นรถออกไป หนิงเฟิ่งจึงหันกลับมาคุยกับเจียวจ้าน
“เจียวจ้าน ไปสืบประวัติของคุณหลินมาให้หมด แต่อย่าไปทำอะไรผิดสังเกตให้คุณหลินสงสัย”
“กระผมจะระวังครับ”
“ดีมาก ฝากจัดการที่เหลือด้วย ฉันจะออกไปข้างนอกก่อน”
“ครับ คุณหนู”
***งานประมูลสนุกกันหรือเปล่าครับ ถ้าสนุกจะลงตอนต่อไปตอนเย็นนี้เลย***
37K
