บทที่ 1
ชีวิตดี๊ดีของพร้อม??
“สองคนนี้เป็ใครกันครับ” คนตัวเล็กเอ่ยถามพ่อของตัวเอง พลางมองไปที่สองคนตรงหน้า ซึ่งน่าจะเป็แม่ลูกกันด้วยความสงสัย
“พร้อม เอ่ออ ต่อไปทั้งสองคนจะมาอยู่กับเรานะลูก มันเกิดเหตุการณ์หลายๆ อย่าง ลูกใจเย็นๆ แล้วฟังที่พ่อเล่าก่อนนะ” คนเป็พ่อเอ่ยบอก พยายามค่อยๆ คุยกับลูกชาย
“ทำไมต้องใจเย็น แล้วทำไมพ่อต้องอธิบาย พร้อมไม่เข้าใจ” พร้อมเอ่ยเอ่ยถามเสียงสั่น เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ไม่อาจยอมรับได้ ได้แต่หวังว่าจะไม่เป็อย่างที่ตนเองคิด
“พ่อเมา แล้วเอ่อ เผลอไปมีอะไรกับคุณเล็ก ส่วนนี่ยายพราว เป็น้องสาวของพร้อม” ได้ยินแค่นั้น ร่างเล็กก็น้ำตาหยดลงพื้นอย่างห้ามไม่ได้ คนตัวเล็กยืนตัวสั่นด้วยความใ ปนอึ้ง
“มะ ไม่จริง มันไม่ใช่น้องของพร้อม ฮึก พร้อมไม่เคยมีน้องแบบมัน แม่พึ่งเสียไปไม่นาน ทำไมพ่อทำแบบนี้ อึก พ่อไม่สงสารแม่กับพร้อมเลยเหรอครับ!! พ่อไม่สงสารเมียที่ป่วยจนตายไปของตัวเองเลยหรือไง ไม่ละอายใจเลยซักนิดเหรอครับ” คนตัวขาวร้องถามจนเสียงสั่น โลกที่คิดว่ายังมีพ่อที่รัก และห่วงใยตนอยู่ โลกที่ตนเหลือเพียงแค่พ่อเพียงคนเดียว พ่อที่เป็ทุกอย่างหลังจากที่แม่เสียไป พร้อมพึ่งจะทำใจจากการจากไปของแม่ได้ไม่นาน จะมีแรงมาจากไหนเอามาต่อสู้กับความรู้สึกผิดหวังในครั้งนี้ต่อไปยังไงไหว ความรู้สึกของคนตัวเล็กในตอนนี้ เหมือนโลกทั้งใบที่เหลืออยู่มันถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา มันทั้งเ็ปและจุกที่อก จนพูดไม่ออกในเวลาเดียวกัน
“มามุงอะไรกัน!! แยกย้ายกันไปทำงานของตัวได้แล้ว” คุณพัฒน์บอกเสียงดังลั่นให้เหล่าคนรับใช้ที่วิ่งมาดู เพราะได้ยินเสียงดังไปทั่วบ้าน ก่อนทั้งหมดจะรีบกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง พัฒน์ถึงหันมาหาลูกชายที่ยืนร้องไห้อยู่ตอนนี้
“คะ คุณพร้อมคะ ฉันขอโทษค่ะ ฉะ ฮึก” หญิงวัยกลางคนที่กอดประคองกับลูกสาวเอ่ยขึ้นมา ยิ่งทำให้พร้อมไม่พอใจ
พลั๊กก
“ออกไปจากบ้านกู ออกไปให้พ้นจากบ้านของครอบครัวกู ฮึกก พวกมึงไม่มีสิทธิ์มาเหยียบบ้านที่แม่กูเคยอยู่ ออกไป!!” พร้อมผลักสองคนแม่ลูกจนลงไปกองกับพื้น ก่อนจะร้องบอกเสียงดัง
“ใจเย็นๆ ก่อนนะพร้อม”
“พะ พี่พร้อม” เด็กสาวที่นั่งอยู่กับแม่ของตนเอ่ยขึ้นเสียงเบา
“มึงไม่ใช่น้องกู!! ไม่ต้องมาเรียกกูว่าพี่ อึก จำไว้ ว่าพร้อมจะไม่มีวันให้อภัยพ่อ!!! ฮึก ฮื้อ” คนตัวขาวใช้แขนปาดน้ำตาออก ก่อนจะบอกด้วยสีหน้าโกรธจัด แววตาที่มองคนเป็พ่อแสนเ็ป และผิดหวัง
"พร้อม ฟังพ่อก่อน พ่ออธิบายได้" คนเป็พ่อพยายามจะมาจับตัวลูกชาย แต่อีกคนถอยหนี ม่านน้ำตาบดบังตากลมโต ที่เคยสดใส ซุกซน ดื้อรั้น แต่ก็มีความขี้อ้อน น่ารักน่าเอ็นดูสำหรับคนในครอบครัว แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าของคนเป็พ่อ พร้อมก็ไม่สามารถมองเห็นได้ มือขาวยกขึ้นเช็ดน้ำตา ะโใส่อย่างสุดเสียง
"พร้อมไม่ฟัง!! พ่อ ไม่ใช่พ่อที่พร้อมภาคภูมิใจอีกแล้ว ฮึกก!"
“เวลาที่พ่อจะอธิบายมีมากมาย ตอนนี้มันไม่จำเป็อีกแล้ว อึก ฮึก พร้อมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น พร้อมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ฮึกก ฮื่ออ” คนตัวขาววิ่งขึ้นห้องนอนล็อกประตู ไม่ฟังเสียงเรียกของคนเป็พ่ออีก
ก๊อกๆๆๆ
“พร้อม เปิดประตูมาคุยกันก่อน”
“ออกไป!! พร้อมไม่คุย!!” คนเป็ลูกะโผ่านประตูกลับไป พลางเอาหมอนขึ้นมาปิดหู ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสำหรับพร้อม ที่ถึงแม้จะขาดแม่ไปแล้วก็ยังมีพ่อที่แสนดี ตามใจ และรักพร้อมมากที่สุด มันเป็แบบนั้นมาตลอด จนตอนนี้ ตอนที่ความรู้สึกโชคดีที่ว่าอย่างน้อยก็ยังมีพ่อ มันได้หายไปแล้ว
“ฮื่อออออออ ฮึก แม่ ฮึกก คุณแม่ ฮึกก มารับพร้อมไปด้วย อึก ฮื้อออ อึก พร้อมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว อึก ฮึกก ฮื่ออออ คุณพร้อม พาพี่ไปอยู่ด้วยได้ไหม ฮึกกก ฮื้ออออ พร้อมทำอะไรผิด ฮึกก พร้อมไม่เหลือใครแล้ว อึกกก ฮึกกกก ฮื้ออออออ ไม่มีพ่อที่แสนดีแล้ว อึก” คนตัวเล็กร้องไห้ในห้องนอนของตนเองอย่างหมดหวัง ชีวิตที่เหมือนกำลังจะดีขึ้น มันไม่มีอีกแล้ว พร้อมเป็เพียงเด็กมัธยมที่อายุยังไม่ครบ 18 ปี ที่พึ่งจะเสียแม่ไปไม่นาน ต้องมารับรู้การมีอยู่ของครอบครัวอีกครอบครัวของพ่อ ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตนคิดเสมอว่าพ่อของตนนั่นดีที่สุด เป็คุณพ่อตัวอย่าง และสามารถเอาไปอวดใครก็ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้วจริงๆ
.
.
“กินข้าวเช้าด้วยกันก่อนไปมหาลัยไหมพร้อม” คนเป็พ่อที่เห็นลูกชายเดินเข้ามาในห้องอาหารเอ่ยชวนขึ้น
“ไม่ครับ พร้อมจะไปกินที่มหาลัย” พร้อมเอ่ยบอกเสียงนิ่งติดแข็ง ไม่มองหน้าคนพูดแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าเวลาหนึ่งปีจะทำให้พร้อมคุยกับพ่อของตนได้แล้ว แต่ก็ไม่สามารถคุยได้เหมือนเดิมปกติ และยิ่งเห็นสองแม่ลูกนั่น พร้อมก็ยิ่งไม่อยากคุยด้วย ไม่สามารถเข้าหน้าพ่อของตัวเองได้เหมือนเคย
“กินก่อนก็ได้นี่ เวลายังพอมีไม่ใช่เหรอพร้อม” คนเป็พ่อบอกกลับ พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะมองไปที่สองแม่ลูกที่มีท่าทีหวั่นใจ และหลบตาตนเมื่อตนมองไปหา
“เมื่อไหร่พ่อจะเข้าใจซักที ว่าพร้อมไม่อยากนั่งกับ..พวกที่ชอบทำให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉาน เสนียด” พร้อมเอ่ยบอก พลางมองเหยียดทั้งสองคนอย่างเปิดเผย
“พร้อม ไม่น่ารักเลยนะ” คนเป็พ่อเอ่ยเตือน ยังไงเสียการพูดแบบนี้ก็ไม่เหมาะกับลูกชายของตนนัก ไม่อยากให้ลูกติดเป็นิสัย แล้วไปพูดกับคนข้างนอก กลัวว่าตนอื่นจะมองลูกของตนไม่ดีได้ และพร้อมในเมื่อก่อนถึงจะซนแค่ไหน ก็ไม่เคยพูดคำหยาบ หรือแสดงท่าทางแบบนี้ ในใจคนเป็พ่อจึงได้แต่โทษตัวเอง ที่เป็สาเหตุทุกอย่าง
“หึ จะน่ารักเท่าคนร่านแย่งผัวชาวบ้านได้ยังไงล่ะครับ ขอตัวนะครับ สวัสดีครับพ่อ” พร้อมทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่สนใจ หันไปไหว้พ่อของตนก่อนจะเดินเข้าครัวไป
“นมครับ ไม่ต้องทำอาหารเย็นเผื่อพร้อมนะครับ พร้อมจะไปกินข้างนอก” คนตัวขาวเอ่ยบอกกับแม่นม คนที่ดูแลตนมาั้แ่เด็กเสียงอ้อน
“จะไปซนไหนกันคะคุณหนูของป้า” แม่นมเอ่ยถามกลับ พลางยิ้มให้อีกคนด้วยความเอ็นดู
“พร้อมจะกินข้าวกับพวกนางออมสินมันน่ะครับ ไว้วันหลังพร้อมมากินฝีมือนมนะครับ ไม่ต้องน้อยใจน้า”
“ได้ค่ะ แล้วนี่บอกคุณผู้ชายยังคะ” คนตัวขาวที่ยิ้มกว้างอยู่ หุบยิ้มลงในทันที
“ฝากนมด้วยแล้วกันนะครับ พร้อมไปเรียนดีกว่า” แม่นมได้แต่ยิ้มอ่อนใจ คุณพร้อมที่ร่างเริง ซุกซน ขี้เล่น นับวันยิ่งเห็นน้องลงไปทุกที เหลือเพียงความไม่ยอมใคร ปากร้าย เอาแต่ใจ และหัวแข็ง
.
.
“พร้อมชอบพี่นโมนะ เมื่อไหร่จะยอมใจอ่อนซักที นี่จีบมาจะครึ่งเทอมแล้วนะครับ” คนตัวขาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ขณะยืนอยู่ใต้ตึกเรียนของคนตรงหน้า มีเพื่อนอีกสามคนยืนรออยู่
“พี่ก็บอกแล้วไง ว่าพี่คิดกับพร้อมแค่น้องชาย”
“แต่พร้อมไม่อยากเป็น้องนี่นา นะครับ นะนะนะ พร้อมออกจะน่ารัก ทำไมไม่ชอบพร้อมล่ะครับ” คนตัวขาวะโเข้าไปเกาะแขนคนพี่อย่างออดอ้อน นโมคือลูกชายเพื่อนของพ่อตน ที่ตนรู้จักมาั้แ่เด็ก แต่พึ่งมารู้สึกว่าชอบอีกคนมากกว่าพี่ชายก็ตอนขึ้นปีหนึ่งนี้เอง นโมมักจะคอยให้กำลังใจ และปลอบใจตนตลอด ั้แ่เด็กก็มีนโมเป็เพื่อนเล่นมาตลอด
“พร้อมกลับไปก่อนเถอะนะ พี่จะขึ้นเรียนแล้ว พี่มีเรียนบ่าย” นโมบอกกลับอย่างใจดีเช่นเคย แม้จะบอกไม่ชอบ แต่ก็ไม่เคยไล่อย่างจริงจัง มันเลยทำให้พร้อมที่หัวดื้ออยู่แล้ว มองข้ามการปฏิเสธ และตามตื๊อต่อไป
“ก็ได้ครับ งั้นพร้อมไปแล้วนะ อย่าลืมคิดถึงพร้อมด้วย จุ๊บๆ” คนตัวขาวบอกกลับด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะเดินมาหาเพื่อนที่รออยู่ไม่ไกล
“เลิกไหมมึง กูว่าไม่น่ารอด” ออมสินเอ่ยขึ้นมา
“พี่เขาใจดีกับกู ต้องมีใจบ้างแหละวะ ลองอีกหน่อยจะเป็ไรไป” พร้อมบอกกลับเพื่อนอย่างมีความหวัง
“มึงต้องแยกให้ออกระหว่างมีใจ กับสงสารนะเว้ย แล้วเขาใจดีกับทุกคนค่ะ ไม่ใช่แค่มึง”
“นางดาว เดี๋ยวกูตบหัวโยก เขามีใจให้กูก็คือมีใจไหม” พร้อมบอกกลับเพื่อนไป
“ลมๆ แล้งๆ ยังไงก็ทำใจด้วยแล้วกัน”
“เลิกพูดเื่กูแล้วไปกินข้าวได้แล้ว กูหิวแล้วเนี่ย” คนตัวขาวเอ่ยบอกกลับเพื่อนทั้งสาม ก่อนจะพากันกลับรถ เพื่อไปหาข้าวกิน ด้วยรีบมาหานโม ตนจะมาคนเดียว เพื่อนก็ขอตามมาด้วย เลยไม่มีใครได้กินอะไร
.
.
“คุณพ่อคุณแม่คะ พราวกับพี่นโมเราเป็แฟนกันแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยบอก พลางมองคนรักที่นั่งข้างๆ อย่างเขินอาย
“ลูกบอกว่านโมเป็แฟนลูกเหรอ” คนเป็พ่อถามอย่างใ เพราะคิดมาตลอดว่านโมกับพร้อมจะรักกัน และเหมือนว่าพร้อมจะรักนโมมากเสียด้วย
“พี่นโม” พร้อมที่เดินเข้ามาในบ้าน และได้ยินบทสนทนาดังกล่าวพอดี เอ่ยเรียกคนพี่อย่างใปนอึ้ง
“อ่าว พี่พร้อมกลับมาแล้วเหรอคะ พอดีเลย พราวจะได้บอกข่าวดี ตอนนี้พราวคบกับพี่นโมแล้วนะคะ” หญิงสาวบอกกลับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา
“อีกแล้วเหรอ” พร้อมต้องเสียใจกับสองแม่ลูกนี่อีกแล้ว เสียใจเพราะพวกมันจนได้ พร้อมเกลียดทั้งสองจนไม่รู้ว่าตนทนใช้ชีวิตร่วมกับทั้งสองคนไปได้ยังไงั้แ่ม.6 ถึง ปี2 ในตอนนี้ แม้จะไม่มีใครรู้การมีอยู่ของสองแม่ลูกนี้เลยนอกจากคนสนิท แต่พร้อมก็เ็ปทุกครั้งที่เห็นพราวได้เสนอหน้าไปเรียนที่เดียวกับตน พราวที่มักจะทำตัวอ่อนแอ ให้คนอื่นมองว่าพร้อมรังแกรุ่นน้องอยู่ตลอดเวลา พราวที่มักมาทักตนด้วยรอยยิ้มสดใส ตนเกลียดเป็ที่สุด รอยยิ้มภายใต้ใบหน้าที่กำลังเยาะเย้ยพร้อมอยู่ มันทำให้พร้อมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอวก
“พร้อมขึ้นไปพักบนห้องก่อนไหมลูก” คุณพัฒน์ที่เห็นสีหน้าพร้อมไม่สู้ดี จึงเอ่ยขึ้น
“เอ่ออ พี่…” นโมที่เหมือนจะไม่รู้จะพูดยังไงกับอีกคน ได้แต่อ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้น คนตัวขาวหลับตาลง ไล่น้ำตาที่เอ่อคลอจากขอบตา พลางสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินเข้าไปสาดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะใส่ทั้งสองคน
“ว้ายย คุณพร้อม” แม่ของหญิงสาวร้องขึ้นอย่างใ
“พี่ไม่รักพร้อม แต่ช่วยหาที่มันไกลตัวพร้อมกว่านี้ได้ไหม พี่ก็รู้ว่าพร้อมเกลียดมัน กูเกลียดมึงอีพราว เกลียดแม่มึงด้วย!!!”
พรึ่บบบบ!! คนตัวขาวโยนกระเป๋าที่ตนสะพายอยู่ใส่หญิงสาวอย่างแรง แต่นโมเอาแขนมารับไว้ ยิ่งตอกย้ำความพ่ายแพ้ของคนตัวขาวเข้าไปอีก ได้แต่มองอีกคนอย่างเ็ป
“พร้อมใจเย็นๆ หน่อยได้ไหม พร้อมที่พี่รู้จัก ไม่เคยทำตัวแบบนี้เลยนะ” นโมเอ่ยอย่างผิดหวัง
“พี่นโมที่พร้อมรู้จัก ก็ไม่ใช่แบบนี้เหมือนกัน”
"พี่มึงไม่ชอบกูก็ไม่น่าจะให้ความหวังแล้วมาคบกับศัตรูกูแบบนี้ไหมวะ"
"พี่ไม่เคยให้ความหวังนะ พร้อมคิดไปเองทั้งนั้น"
"หึ เอาเถอะ อยู่กับคนเลวๆ ก็คงจะเลวไม่ต่างกัน มึงไม่รู้หรอกว่าการที่มึงทำดีกับคนอื่นไปทั่วมันทำให้ใครต่อใครเสียใจบ้าง"
"พี่ไม่ได้บอกให้ใครมาชอบพี่ และเื่นี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับใคร พี่ชอบพราว มันก็แค่นั้น" อีกฝ่ายบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ที่ทำให้คนที่รักตนเสียใจจากการกระทำของตนเอง
“พร้อมลูก พร้อม กลับไปก่อนนะนโม ถือว่าลุงขอ” พ่อของพร้อมเอ่ยบอก ก่อนจะตามลูกชายขึ้นไป เรียกเท่าไหร่ลูกชายก็ไม่มาเปิดประตูให้ มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่อีกฝ่ายมอบให้ คนเป็พ่อได้แต่เสียใจกับลูกชาย แต่ไม่สามารถเข้าไปในโลกของลูกได้เลย
.
.
“ไปนะพร้อม” อุ้ยเอ่ยชวนเพื่อน ขณะนั่งกันอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ ที่ประจำของกลุ่มตน วันนี้เลิกเรียนเร็ว แถมพรุ่งนี้ก็เป็วันหยุด จึงชวนกันไปว่ายน้ำที่สวนน้ำไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก
“กูว่ายน้ำไม่เป็ไหม” พร้อมว่ากลับ ตนไม่ชอบน้ำมาแต่ไหนแต่ไร รู้สึกว่าน้ำน่ากลัวจนไม่กล้าที่จะเดินลงไปเหยียบด้วยซ้ำ
“คลายเครียดไงมึง ไปสระเด็กก็ได้ นะๆๆๆๆๆๆๆ” ดาวว่าเสริม พลางเขย่าแขนเพื่อนเบาๆ
“จริงของมันนะมึง ไปว่ายน้ำเย็นๆ ถ้ามึงไม่อยากว่าย ไปนั่งคุยข้างสระดูพวกกูก็ได้” พร้อมที่ทนต่อแรงโน้มน้าวของเพื่อนไม่ได้ ในที่สุดก็ยอมไปด้วย พอออกมาจากมหาลัย ยังไม่ทันจะไปไหน ก็เหลือบไปเห็นรถคุ้นตา พอดูทะเบียนรถก็รู้ทันทีว่าเป็รถบ้านของตน คิดว่าเป็พ่อของตัวเองหรือเปล่า พร้อมจึงชะลอรถก่อน เพื่อจะได้ดู พอดูดีๆ ก็พบว่าเป็คนที่ตนรู้จักดี ซึ่งกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ในร้านอาหารร้านหนึ่ง นั่นก็คือแม่ของพราวนั่นเอง พร้อมเห็นชายหญิงทั้งสองเดินไปส่งกันที่รถ ก่อนออกมาจากรถ ถ้าตาไม่ฝาดเหมือนทั้งสองจะจูบกันด้วย พร้อมได้แต่มองอย่างใ เพราะผู้ชายคนนั้นตนก็รู้จักพอสมควร เป็ลุงของพี่ชายคนสนิทอีกคนของตนเอง คนตัวขาวรีบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเอาไว้ทันที แค่นี้ตนก็มีเื่ให้ไล่สองแม่ลูกนี้ออกจากบ้านได้แล้ว
“หึ มึงเจอกูแน่” พร้อมเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ ขับรถตามเพื่อนไปอย่างใจเย็น พลางคิดหน้าสองคนแม่ลูก ที่กำลังจะถูกไล่ออกจากบ้านของตน อย่างมีความสุข
พร้อมที่ตั้งใจจะเอาเื่นี้ไปบอกกับคนเป็พ่อ เมื่อกลับถึงบ้าน แต่พอกลับมาถึงบ้านหลังจากไปสวนน้ำกับเพื่อนแล้ว ก็พบว่าพ่อของตนไปดูงานที่บริษัท จะกลับมาอีกที่ดึกเลย
“ขอคุยด้วยหน่อยสิคะ นะคะ คุยไม่นาน” พราวที่ไม่รู้มาจากไหนเอ่ยขอร้อง พลางมองอีกคนอย่างอ้อนวอน พร้อมพยักหน้ารับอย่างนึกรำคาญ ก่อนจะเดินมาคุยกันบริเวณสระว่ายน้ำหลังบ้าน ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครอยู่ เพราะแม่บ้าน คนรับใช้ก็ต่างพากันทำงานของตนภายในบ้าน
“มีอะไรก็รีบพูดมา อย่าให้เสียเวลาฉันมาก” พร้อมกอดอกบอกอย่างไม่สบอารมณ์ พลางหันหน้ามองไปทางอื่น เพราะไม่อยากมองหน้าหญิงสาวนัก
“เอ่ออ เื่ที่พราวคบกับพี่นโม พราวขอโทษนะคะ พราว รักกับพี่นโม แล้วพี่นโมก็รักพราว พราวไม่อยากให้พี่พร้อมโทษพี่นโมค่ะ พราวขอโทษจริงๆ ที่ความรักของเราทำให้พี่พร้อมไม่พอใจ” หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงเศร้า
“หึ แล้วยังไงอีกล่ะ”
“พราวแค่อยากขอโทษค่ะ อยากให้พี่พร้อมเข้าใจ” หญิงสาวบอกอีก พลางหลบสายตาที่มองมาจากอีกคนด้วยท่าทีหวาดๆ
“ตอแหล อยู่กันสองคนแล้ว ไม่ต้องแสดงละครก็ได้นะ ยังไงฉันก็ไม่มองเธอดีขึ้นหรอก” พร้อมเอ่ยบอกอย่างเย้ยหยัน
“ปะ เปล่านะคะ พราวไม่ได้ทำแบบนั้น” หญิงสาวเอ่ยต่อ ที่ตามีน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าสงสาร
“บีบน้ำตาจนเป็สายเื ฉันก็ไม่มีวันเชื่อเธอหรอกนะ หึ! ถึงว่าละทำไมถึงเป็แม่ลูกกันได้ เพราะชอบแย่งของของคนอื่นเหมือนกันนี่เอง”
“คะ คุณแม่ไม่ได้แย่งนะคะ ก็แม่ของพี่พร้อมตายแล้ว เราอยู่ในที่ของเรามาตั้งนาน พราวกับแม่ก็ควรจะได้รับสิ่งที่ควรได้บ้าง ไม่ใช่เหรอคะ” พราวพูดเสียงนิ่ง
“เหอะ อะไรที่มือที่สามอย่างแม่เธอควรได้กัน แล้วอะไรที่ลูกที่เกิดจากความผิดพลาดแบบเธอควรได้ บอกฉันทีสิ” พร้อมเอ่ยอย่างนึกขำ ทั้งไม่พอใจ และรู้สึกสมเพชหญิงสาวตรงหน้าไปพร้อมกัน
“หึ! อย่างน้อยพราวก็มีแม่ ไม่ได้กำพร้าเหมือนพี่ละกัน แถมตอนนี้ก็เหมือนจะกำพร้าพ่อไปอีกคนแล้วนี่ สมน้ำหน้า อยากทำตัวสูงส่งนัก พราวจะเอาทุกอย่างของพี่มาเป็ของพราว” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มพอใจ ทั้งที่มีน้ำตาไหลอยู่
“ขอให้ทำได้ก็แล้วกัน เพราะอีกไม่นานแม่แก กับแก ก็คงต้องออกไปจากบ้านฉันแล้ว แม่แกทำเลวอะไรไว้ อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ อ่อ ทำหน้าแบบนี้ รู้แล้วสินะ ว่าแม่ตัวเองมีชู้ ชู้กับชู้ เหมาะสมกันดีนี่” พร้อมเอ่ยอย่างเย้ยหยัน พลางมองหญิงสาวที่กำมือแน่น
************************************************************************************
#มาเอาใจช่วยพี่พร้อมกันด้วยนะคะ ชีวิตของเขาจะอยู่ต่อไปยังไง ผิดพลาดยังไงต้องขออภัยไว้ณ ที่นี้ด้วยน้าาาทุกคน เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
501
