ตอนที่ 17 ระบบย่อยบางคนไม่ดี (1)
เผยหลานชูดีดลูกคิดรางแก้วในใจ แต่กลับไม่ได้คิดว่าตัวเองจะสารภาพความในใจที่ะเืฟ้าดินและน่าใกับผู้คนมากขนาดนี้ กล้องขนาดจิ๋วที่เวินเสาอี๋ซ่อนอยู่บันทึกไว้อย่างชัดเจน ทั้งยังถูกส่งไปสู่คนที่ถูกสารภาพรักเป็ที่เรียบร้อยแล้ว...
“พรืด พี่ใหญ่ เธอบอกว่าพี่เป็คนมีความสามารถ แถมยังบอกว่าเป็อบอุ่นด้วยงั้นเหรอ ฮ่าๆๆๆ ขำว่ะ...” เว่ยเหยียนถิงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจพลางดึงหางเปียเล็กๆ ของตัวเองแล้วทิ้งตัวลงกับโซฟาอย่างไม่เป็ท่า
“ทำไม นายมีปัญหากับภาพลักษณ์ฉันเหรอ” ฟู่เหิงอี้ละสายตาจากจอแอลซีดี มองเขาอย่างเรียบๆ สายตาอบอุ่นทว่ากลับทำให้เว่ยเหยียนถิงผวาจนเหงื่อเย็นๆ ผุดซึม ก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างเร่งรีบแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ไม่กล้าครับ ผมผิดไปแล้วครับ”
“ไม่ นายไม่ผิด...” ฟู่เหิงอี้เลิกคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเผยรัศมีชั่วร้าย
“ไม่ๆ เป็ความผิดของผมจริงๆ พี่ใหญ่ปล่อยผมไปเถอะ ผมทนโดนพี่สั่งสอนไม่ไหวหรอกนะ ใต้เท้าผู้ทรงพลัง โปรดให้อภัยข้าน้อยด้วย พี่จะถือโอกาสมารังแกผมที่ตอนเสาอี๋ไม่อยู่ไม่ได้นะ ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเป็รองประธานเว่ยผู้โด่งดังทั่วทิศ ไว้หน้าหน้าผมหน่อย ไว้หน้าผมหน่อยนะครับ...”
เว่ยเหยียนถิงแทบจะคุกเข่าให้เขาแล้ว เขาโบกมือปฏิเสธพลางส่ายหน้ายอมรับผิดลูกเดียว ปากก็บ่นอุบอิบ
ฟู่เหิงอี้ถูกเย้าจนรำคาญจึงเขวี้ยงหนังสือเล่มหนึ่งไปหาเขา เว่ยเหยียนถิงรับไว้ได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วปิดปากเงียบอย่างรู้งาน
“ฉันไปเจอผู้หญิงคนนี้แล้วทำท่าทางอบอุ่นกับเธอเมื่อไรกัน” ฟู่เหิงอี้ควงปากกาในมือ ปากกาสีดำกับนิ้วขาวเรียวยาวตัดกันอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังขับให้มือของเขาน่ามองเป็พิเศษ
“รายงาน ไม่เคยครับ ผมเคยเห็นแต่พี่ทำท่าทางอบอุ่นกับคุณหนูเผยอีกคนแค่นั้นครับผม” เว่ยเหยียนถิงหัวเราะคิกคัก นั่งหลังเหยียดตรง ใบหน้ากรุ้มกริ่มทรงเสน่ห์
เื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเผยในคืนนี้ ถูกกล้องวิดีโอบนตัวเวินเสาอี๋บันทึกภาพไว้หมดแล้ว
ดังนั้นภาพที่ฟู่เหิงอี้อุ้มเผยเย่ว์ชิงออกมาจากห้องจึงชัดเจนจนทำให้อดอยากรู้ไม่ได้ ว่าเผยเย่ว์ชิงที่ตกหลุมพรางกับฟู่เหิงอี้ที่ครองโสดมายี่สิบเจ็ดปี ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในรถยังจะเกิดเื่อะไรได้อีก...
“เฮอะ” พอรู้ว่าตัวเองคิดถึงเื่ที่ไม่สมควรคิดแล้ว เว่ยเหยียนถิงก็ส่งเสียงไม่สบอารมณ์ แล้วพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ผมพูดจริงๆ นะ พวกเราเองก็ยุ่งกันมากพออยู่แล้ว เื่ครอบครัวตีกันของคุณหนูใหญ่ตระกูลเศรษฐีนั่นน่ะ พวกเราจำเป็ต้องเข้าไปเอี่ยวด้วยจริงๆ เหรอ”
เขาคิดเช่นเดียวกันกับเวินเสาอี๋ เผยเย่ว์ชิงเป็เพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง กับแค่บุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้เท่านั้นเอง หลายวันมานี้ พวกเขาก็ช่วยเธอไปค่อนข้างมากแล้ว ไม่มีความจำเป็จะต้องเอาตัวเองเข้าไปยุ่งด้วยเลย
“อืม หนีไม่พ้นหรอก” เขาก็ยังคงตอบแบบนี้ เว่ยเหยียนถิงพลันตกอยู่ในห้วงความสงสัยและอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนความคิดชั่วร้ายจะผุดขึ้นตามมา...ไม่หรอกมั้ง...
“ทำไมถึงจะหนีไม่พ้นล่ะ เป็ถึงจิ้งจอกเ้าเล่ห์ กับเื่ที่ไม่มีประโยชน์กับตัวเอง ก็เข้าไปมีส่วนด้วยงั้นเหรอ” เว่ยเหยียนถิงรีบซักไซ้ ราวกับว่า้ายืนยันความคิดภายในใจ
ฟู่เหิงอี้เพียงแต่ยิ้มโดยไม่ตอบอะไรแล้วหันไปดูวงหน้าเล็กๆ ที่ทั้งเ็าและซีดขาวบนหน้าจอแอลซีดีต่อไป
“คุ้มเหรอเนี่ย” เว่ยเหยียนถิงอดบ่นอุบอิบไม่ได้ ชีวิตของเผยเย่ว์ชิงต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งยังได้ยินมาว่าเธอนิสัยก้าวร้าวไร้มารยาท มิหนำซ้ำยังมีคู่หมั้นแล้วด้วย ผู้หญิงประเภทนี้ควรค่าให้พี่ใหญ่ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยเหรอ
“ลองแล้วถึงจะรู้” ฟู่เหิงอี้แฝงความหมายล้ำลึกโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าสวยและเยือกเย็นบนจอ
ฉากอลหม่านในห้องผู้ป่วยยังคงดำเนินต่อไป หลังจากเผยหลานชูพูดจบแล้ว ใบหน้าเล็กๆ ที่ไร้ความรู้สึกของเวินเสาอี๋ก็ปรากฏความไม่สบอารมณ์จางๆ ขณะแสยะยิ้ม
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
5K
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
