หลังจากที่ทุกคนอยู่คุยกันที่บ้านของซูจ้านไปสักพักจนตอนนี้เวลาก็บ่ายมากแล้วพวกเขาทุกคนก็ต่างมีความเห็นตรงกันว่าน่าจะกลับบ้านของจินเป่าได้แล้ว
“อาจ้านพ่อกับแม่ไปก่อนนะอย่าลืมล่ะว่าถ้ามีเวลาก็ไปหาพ่อกับแม่ที่บ้านนั้น แล้วก็บอกลูกเมียของแกไว้ด้วยล่ะ จะได้ไม่ต้องแวะไปหาพ่อที่โรงถ่านหินนั่นอีกแล้วและเมียแกกับลูกสะใภรวมทั้งหลานชายของแกจะกลับมาเมื่อไหร่กันล่ะ หรือว่าทางฐานทัพที่ซูอวิ้นอยู่ก็มีหิมะตกหนักเหมือนกัน จนรถเดินทางไม่ได้” ซูิถามผู้เป็ลูกชาย
“ใช่ครับพ่อวันก่อนผมโทรไปสอบถามที่ฐานที่ซูอวิ้นประจำการอยู่บอกว่ารถไม่สามารถเดินทางได้ทุกคนจึงต้องอยู่กับเขาอีกสักพักจนหิมะหยุดและสามารถเปิดทางเดินรถได้โน่นและครับ”
“ถ้าอย่างนั้นแกก็ปิดบ้านแล้วไปอยู่บ้านน้องสาวของแกกับพ่อแม่ไม่ดีกว่าเหรอ ่นี้โรงงานก็ปิดอยู่นี่” ฮุยฟางก็ถามผู้เป็ลูกขึ้นมาบ้าง
“ยังไปไม่ได้หรอกครับถึงโรงงานจะปิด ผมก็ยังต้องตรวจเอกสารบางอย่างอยู่ แล้ว่นี้เ้าหลานเขยก็ต้องไปลงพื้นที่เพื่อช่วยผู้ประลบภัยด้วยทำให้ฮัวเหมยต้องอยู่คนเดียวผมก็ต้องแวะไปดูหลานสาวบ่อยๆ เพราะเ้าหลานเขยมาฝากไว้ อีกไม่กี่เดือนพ่อกับแม่ก็จะได้มีเหลนตัวน้อยเพิ่มมาอีกคนแล้ว”
"เสียดายวันนี้มันจะเย็นแล้วไม่อย่างนั้นพ่อก็อยากจะแวะไปดูหลานสาวสักหน่อย ถ้าอย่างนั้นแกเองก็ไปคอยดูแลหลานให้ดีก็แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นพ่อและทุกคนกลับก่อนนะไว้หิมะหยุดตกพ่อกับแม่จะเข้าไปหาฮัวเหมยเอง บอกหลานให้ด้วยล่ะ
“ครับพ่อ พวกพ่อเองก็เดินทางกันดีๆนะครับ หลานน้อยไว้ตาจะไปหานะลูก เป็เด็กดีกันทั้งสองคนเลยนะครับ” ซูจ้านเมื่อพูดกับพ่อจบก็หันไปพูดกับหลานน้อยของตนต่อ
“ค่ะ/ครับคุณตา” ทั้งสองคนรับปากบอกกับผู้เป็ตา
จินเป่าเองก็ต้องไปรับหน้าที่ปลอมๆในการบังคับสุนัขลากเลื่อนต่อไป จนกระทั่งถึงหน้าบ้าน เขาก็ได้เรียกให้แม่หรือภรรยามาเปิดประตูบ้านให้ เมื่อประตูบ้านเปิดออกโดยผู้เป็ภรรยาจินเป่าก็ส่งยิ้มหวานให้กับผู้เป็ที่รักของตน แล้วตัวเองก็รีบมาทำหน้าที่ขับรถลากเข้ามาในลานบ้านของตัวเอง
ตอนนี้เ้าเด็กตัวน้อยทั้งสองก็ได้หลับคาตักของผู้เป็ตาทวดและยายทวดไปแล้ว เมื่อจินเป่ามองเห็นสภาพลูกน้อยทั้งสองที่นอนคอพับคออ่อนอยู่ก็รู้สึกสงสารลูก เนื่องจากอากาศที่หนาวขึ้นลูกทั้งสองต่างก็พากันขดตัวเป็ลูกบอลกันเลย เขาเมื่อเห็นแบบนี้จึงจะรีบอุ้มเ้าตัวเล็กขึ้นมาก่อนแล้วค่อยกลับมาอุ้มลูกชาย ทางด้านซูเหมยก็ตามมาดูลูกเช่นกัน
“สวัสดีค่ะคุณตาคุณยาย เชิญเข้าไปในบ้านเลยค่ะจะได้อุ่นคุณยายเดินไหวไหมค่ะ" ซูเหมยถามขึ้นด้วยความเป็ห่วงเพราะเ้าตัวน้อยได้เอาหัวพาดตักผู้าุโไว้ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว
“ไหวจ้ะ หลานรีบไปอุ้มเด็กๆ เข้าบ้านเถอะอากาศข้างหนอกเย็นลงทุกทีแล้ว”
“ค่ะ” เมื่อผู้เป็ยายตอบมาแบบนี้ทั้งจินเป่าและซูเหมยก็รีบอุ้มลูกรักของทั้งสองเข้าบ้านทันที เด็กทั้งสองก็ยังคงหลับสนิทกันไม่รู้เื่รู้ราวอะไรทั้งสิ้น จนถึงเวลาอาหารเย็น ผู้เป็แม่ต้องมาปลุกและนำผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ก็เริ่มที่จะมีเสียงแจ้วๆ ของเ้าตัวเล็กออกมาให้ได้ยิน
“แม่คะพ่อคะทานเยอะๆนะคะ ทั้งคู่ผอมลงไปมากเลย หนูขอโทษนะคะที่ไม่ได้ไปหาทั้งสองคนเลย ต่อไปนี้ก็มาอยู่ด้วยกันกับหนูนะคะต่อไปหนูจะดูแลทั้งสองคนเองค่ะ” เย่วจินพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิดกับผู้เป็พ่อและแแม่
“ลูกก็ไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอกพ่อกับแม่ไม่ได้โกรธลูกเลย เอาล่ะเรากินข้าวกันต่อเถอะนะ ดูหลานทั้งสองพากันจ้องพวกเราตาแป๋วแล้ว” ผู้เป็แม่บอกกับลูกสาวของตน
“ค่ะแม่”
ตกดึกคืนนั้น ซินซินได้วางแผนกับจิวจิวไว้แล้วว่าจะต้องรู้เื่ภายในบ้านของคนตระกูลหลงให้ได้ ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดเื่อะไรกันแน่
“จิวจิวเหล่าต้นไม้บ้านนั้นพร้อมกันหรือยัง” เ้าตัวน้อยถามกับผู้เป็เพื่อนรัก
“เรียบร้อยแล้วทุกต้น ต่างก็ประจำที่กันแล้ว จิวจิวว่าพรุ่งนี้เราคงจะได้รู้อะไรกันเพิ่มบ้าง คืนนี้เรานอนกันเถอะนะ จิวจิวง่วงแล้ว” ทั้งสองคนก็พากันหลับฝันหวานกันจนถึงเช้าวันต่อมา
“ท่านจิวจิว พวกเรารู้เื่แล้วครับ” เพื่อนต้นไม้ได้สื่อสารมายังจิวจิว ใน่สายของวัน ตอนนี้ภายในบ้านเหลือแต่พวกผู้หญิงและพี่น้องซ่านซ่านกับซินซินเพียงเท่านั้น เพราะตาทวดและจินเป่าได้ไปช่วยพวกชาวบ้านที่เกิดหิมะทับถมจนทำให้หลังคาถล่มลงมาโชคดีที่คนในบ้านต่างก็พากันหนีได้ทันจึงไม่ถึงกับมีคนเสียชีวิต
“ได้เื่ว่ายังไงบ้างรีบบอกมาเร็วเข้า” จิวจิวรีบเอ่ยเร่งเหล่าต้นไม้สายลับของตน
“เมื่อสักครู่นี้มีคนหลายคนมาตามหาผู้เป็น้องชายสองคนของบ้านนั้นครับ พวกคนในบ้านก็ต่างพากันบอกว่าทั้งสองคนเข้าไปในป่าหลายวันแล้วยังไม่กลับออกมาเลย คนพวกนั้นก็ไม่ยอมฟังต่างพากันยกพวกทำลายข้าวของของคนในบ้านและยังขู่คนบ้านนั้นกันอีกว่า บอกพวกมันสองคนให้หาเงินที่ติดหนี้มาใช้คืนซะ ถ้าไม่รีบนำมาคืนก็อย่าให้เขาเจอที่ไหนเด็ดขาดไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเขาโหดร้าย” ต้นไม้ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เล่าออกมาอย่างออกรส
“แล้วสองคนนั้นมันไปอยู่ที่ไหนกัน ข้ารับรองได้ว่าไม่มีทางที่พวกมันเข้าไปในป่าอย่างแน่นอน เพราะข้าก็ได้สื่อสารกับพวกที่อยู่ในป่าแล้ว”
“เ้าสองคนนั้นมันหนีไปอยู่บ้านเมียของลูกชายคนรองของคนที่ชื่ออี้เหลียนครับ ซึ่งอยู่หมู่บ้านซานตงครับ” เ้าต้นไม้ต้นเล็กกว่าอีกต้นก็บอกสิ่งที่จิวจิวสงสัยออกมา
“เอาหล่ะ ขอบใจพวกเ้าทั้งสองต้นมากเลยเดี๋ยวจิวจิวจะแบ่งพลังให้นะ”
“ขอบคุณครับ”
“ซินซิน จิวจิวมีเื่ของคนบ้านหลงมาบอก” จิวจิวก็รีบะโมาหาเพื่อนตัวน้อยของตัวเองทันที
“เป็อย่างไรเหรอจิวจิว รีบเล่าออกมาเลย เราจะได้ไปจัดการคนบ้านนั้นให้เข็ดหลาบกันเสียบ้างหรือจะให้ย้้ายกันไปจากหมู่บ้านนี้ดี ชอบพาทุกคนวุ่นวายกันตลอด” ซินซินน้อยทำหน้าตาครุ่นคิด
“เื่ก็เป็อย่างที่จิวจิวเล่ามานี่และ เราจะทำยังไงกันต่อไป” เพื่อนตัวเล็กก็ถามกับเพื่อนตัวน้อยของตนเองออกมา
ซินซินเมื่อได้ยินเื่ที่จิวจิวเล่าออกมา ก็คิดว่าคนบ้านหลงนี้ช่างหาใครดีไม่ได้เลยจริงๆ มาสร้างเื่ให้มีคนเสี่ยงอันตรายเข้าป่า่หน้าหนาวดีนะที่วันนั้นจิวจิวไปด้วยเลยไม่มีสัตว์ร้ายออกมาก่อกวน หากไม่มีจิวจิวป่านนี้ทุกคนที่เข้าไปวันนั้นรวมถึงผู้เป็พ่อของเธออาจจะาเ็ไปแล้วก็ได้
“เราจะปล่อยคนบ้านนี้ไว้ไม่ได้แล้วล่ะ” ซินซินพูดขึ้นอย่างมุ่งมัน
“จิวจิวให้เหล่าต้นไม้คอยตรวจสอบคนในบ้านนะว่ามี่ไหนบ้างที่ไม่มีคนอยู่ในบ้านแล้ว ซินซินจะทำให้หลังคาบ้านเขาถล่มเขาจะได้ย้ายไปอยู่ที่อื่นกัน คนที่ชอบสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นก็ต้องไดรับผลตอบแทนให้สาสมเช่นเดียวกัน”
“แล้วถ้าคนบ้านนั้นจะย้ายมาขออยู่ที่นี่ล่ะจะทำยังไง” จิวจิวเองก็เป็ห่วงทุคนในบ้านหลังนี้
“เรามีหนังสือตัดขาด หากพวกนั้นมาหาเื่เราถึงบ้าน เราก็บอกให้คุณย่าเอาหนังสือนั้นไปแจ้งพวกทหารที่มีหน้าที่ดูแลความสงบของชาวบ้านก็แล้วกันอาจางหยางเอง ก็ทำงานอยู่กับพรรครัฐบาล พวกเขาไม่กล้ามามีเื่กับเราหรอกเชื่อซินซินสิ”
ซินซินกับจิวจิวต่างก็พากันคิดวางแผนเพื่อที่จะให้คนบ้านหลงออกไปอยู่ที่อื่น โดยที่เ้าตัวน้อยทั้งสองเองก็ไม่รู้ว่า กรรมของคนบ้านหลงเองก็มาเร็วเช่นกัน เพราะคืนนั้นที่คนบ้านหลง และทุกคนในหมู่บ้านพากันหลับสนิทอยู่นั้นก็ได้มีชายฉกรรจ์หน้าตาโหดร้ายหลายคนได้แอบเข้ามาในบ้านของคนตระกูลหลง
เหล่าต้นไม้ที่อยู่ภายในลานบ้านก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่พวกมันไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้ มันทำได้เพียงแค่มองดูเหตุการณ์ต่อไปเท่านั้น
พวกคนที่บุกเข้ามานั้น ต่างก็พากันย่องเข้าไปภายในตัวบ้านกันอย่างเงียบเชียบ พวกมันต่างก็พยายามรื้อค้นข้าวของเพื่อหาสิ่งของที่มีค่าจนมันได้มาเจอกับห้องเก็บข้าวสารและธัญพืช พวกมันก็ต่างพากันยกออกมาวางด้านนอก เพื่อที่จะได้สะดวกในการขนย้าย
หลังจากพวกมันรื้อหากันหมดแล้วและไม่เจออะไรอีกพวกมันก็พากันมาราดน้ำมันก๊าดที่ได้เตรียมมา พร้อมกับหาเชื้อเพลิงแถวนั้นเพิ่ม พวกมันต่างก็พากันสมน้ำหน้าคนบ้านนี้ที่หลับกันไม่รู้เื่จะหนีทันหรือไม่ทันก็ไม่ไช่ความผิดของพวกมัน
หากจะโทษก็จงไปโทษลูกหลานของพวกมันเอาเองเถอะมีอย่างที่ไหนกล้ามาเล่นพนัน เวลาได้ก็เอาเงินไป แต่เวลาเสียจนติดหนี้อยู่หลายบาทก็ไม่ยอมมาจ่ายพากันหนีหายไป พอพวกเขามาทวงถามก็พร้อมใจกันโกหกกันทั้งบ้าน เห็นพวกเขาโง่กันนักหรือไง
ใครเชื่อก็บ้าแล้วว่าคนขี้ขลาดตาขาวและี้เีอย่างเ้าสองคนนั้นนะเหรอ จะเข้าป่าไปล่าสััตว์มาให้กับคนที่บ้านกิน หากมีคนมาบอกว่าสุนัขออกลูกเป็ลิงเขายังจะเชื่อมากกว่าเื่เ้าสองคนนี้เข้าป่าเลย หากวันนี้เมื่อเผาบ้านและได้อาหารจากคนบ้านนี้แล้ว เขาก็จะถือว่าหนี้สินที่พวกมันติดไว้หายกันก็แล้วกัน
“พวกเอ็งราดน้ำมันกันทั่วหรือยัง ถ้าทั่วแล้วก็จุดไฟซะ รอไฟติดแล้วหากันแล้วพวกเราก็พากันแยกย้ายกันไปแล้วค่อยไปเจอกันตรงที่นัดกันเอาไว้เข้าใจไหม”ผู้เป็หัวหน้าสั่งลูกน้องของมัน
“เข้าใจแล้วครับหััวหน้า” พวกเหล่าลูกน้องก็ต่างรับคำ
เพียงพริบตาด้วยท่ามกลางความมืดของรัตติกาลก็ได้เกิดเพลิงสีแดงส้มลุกโชน ขึ้นท่ามกลางความเงียบงันโดยที่ไม่ปราศจากสัญญาณเตือนใดๆ เหล่าคนที่นอนหลับอยู่ตอนนี้ก็เริ่มจะรู้สึกตัวขึ้นมากันแล้ว และก็เห็นว่ามีกลุ่มควันสีขาวพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้บางอย่าง
“คุณตื่นได้แล้วนี่มันมีควันอะไรไม่รู้เข้าในห้องเรา” อี้เหลี้ยนรีบปลุกผู้เป็สามีด้วยความตื่นกระหนก เมื่อตาอี้รู้สึกตัวเขาก็รีบฉุดอี้เหลียนให้ยืนขึ้นและก็รีบวิ่งออกมาจากห้องพร้อมกับะโร้องเรียกหาผู้เป็พ่อแม่ของตน เมื่อเขาได้ยินเสียงของพ่อกับแม่เขาก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยพ่อแม่
ทางด้านอี้เหลียนเองก็ะโเรียกหาลูกชายของตนเช่นกันและเมื่อเธอได้เห็นว่าลูกชายและลูกสะใภ้ออกมาแล้วถึงแม้ว่าจะมีสภาพมอมแมมไปบ้างแต่เธอก็ยังโล่งใจและดีที่ว่าหลานชายของเธอตอนนี้อยู่หอโรงเรียนที่อำเภอ ทุกคนต่างก็พาร่างกายอันอ่อนล้าออกมายืนดูบ้านที่มอดไหม้ของตนด้วยน้ำตานองหน้าแม้ว่าพวกเขาจะพยายามใช้้น้ำดับไฟแค่ไหนมันก็ยังไม่ดับให้เขาอยู่ดี
ความเสียงดังและอึกทึกก็ได้ปลุกชาวบ้านที่ห่างไปประมาณสอง่หลังคาเรือนให้พากันตื่นแล้วรีบพากันออกมาดู เมื่อเห็นว่าบ้านหลงไฟไหม้พวกเขาต่างก็พากันหิ้วน้ำมาดับไฟ รวมทั้งจินเป่าก็มาช่วยด้วยแต่มันก็สายไปเสียแล้วเพราะคนบ้านหลงตอนนี้ได้สูญสิ้นทุกอย่างไปกับกองเพลิงหมดแล้ว
436
![[จบ] พันธะรักโดยไม่ตั้งใจ [Bond Of Love - Accidence]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631632640_95578964.webp)
