ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 23 กามายคืออะไร เมดสาวไม่เข้าใจ

“หึหึ...ตายไปผมไม่รู้ด้วยนะอาจารย์”

พยัคฆ์ฉีกยิ้มพูดแล้วเคลือบหมัดด้วยเปลวเพลิง

อาจารย์อเล็กซ์นั้นไม่พูดอะไรอีกต่อไป...ใบหน้าที่แน่นิ่งและเบื่อหน่ายกวักมือเรียกพยัคฆ์ให้รีบเข้ามา...

พยัคฆ์ที่เห็นท่าทีของอาจารย์ก็เกิดอาการไม่พอใจควงหมัดเพลิงที่กำแน่นพุ่งเข้าหาอาจารย์อเล็กซ์ทันที

“กรี๊ด!!!”

นักเรียนบางคนนั้นปิดตาไม่กล้ามองภาพตรงหน้า...พลังหมัดเพลิงนั้นเพียงแค่หมัดเดียวก็สามารถทลายหินให้แหลกได้ แม้จะเป็๞หมัดเพลิงระดับต่ำของพยัคฆ์ก็ตาม

...หลายคนที่เห็นท่าทางไม่คิดจะหลบของอเล็กแล้วต่างก็คิดไปในแนวทางเดียวกัน...หมัดเพลิงนั้นหากไม่หลบมันต้องทะลวงร่างจนเกิดรูโบ๋เป็๞แน่

“ปั๊ค!!!”

หมัดของพยัคฆ์กระแทกเข้าเป้าบริเวณหน้าอกอย่างจังจนเกิดเสียงที่ดังฟังชัด

“กรี๊ด!!!”

นักเรียนที่ไม่ได้มองภาพตรงหน้าเนื่องจากความกลัวต่างก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาทันที เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงเหมือนก้อนเนื้อถูกค้อนปอนกระแทกอย่างสุดแรง

...เพียงแต่ความจริงที่เกิดขึ้นนั้น

ทำให้สีหน้าของพยัคฆ์จากที่ฉีกยิ้มกว้าง กลายเป็๲สีหน้าที่๻๠ใ๽ขึ้นมาอย่างสุดขีด...

พวกนักเรียนที่เฝ้ามองต่างก็อึ้งเช่นกัน...นั่นรวมถึงกอนด้วย

เนื่องจากหมัดเพลิงสุดแรงของพยัคฆ์ ไม่สามารถทำอะไรร่างกายของอาจารย์อเล็กซ์ได้เลย

มีเพียงรอยช้ำเล็กน้อยจนแทบจะมองไม่เห็น...อีกทั้งขาของอาจารย์อเล็กซ์ยังไม่ได้ขยับเขยื้อนออกจากจุดเดิมเลยสักนิด

...

“เป็๲อะไรไปพยัคฆ์คุง ยังเหลืออีกตั้ง99 ครั้งนะ”

อาจารย์อเล็กซ์พูดเรียกสติพยัคฆ์ที่อยู่ในอาการอึ้งนิ่งค้างอยู่นานพร้อมกับขยับแว่น แล้วแต่งเนคไทที่เบี้ยวไปเล็กน้อย

...พยัคฆ์หลังจากที่ได้สติก็ไม่พอใจหนักยิ่งกว่าเก่า

“อวดดีจังนะเป็๲แค่ไอพวกที่ใช้สกิลไม่ได้แท้ๆ”

พูดจบ...พยัคฆ์ได้ทำการจุดเผลิงขึ้นที่หมัดอีกข้างทำให้กลายเป็๲หมดเพลิงคู่

ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่อาจารย์อเล็กซ์พร้อมกับรัวหมัดใส่แบบไม่ยั้ง

“ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!”

หมัดที่รัวไปนั้นทั้งหนักแน่นและรุ่นแรง

“ย๊าาาา!!!!!รับไปอีก!!!!”

“ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!ปัค!”

ภาพตรงหน้าฝุ่นควันตลบ...หากเป็๲มนุษย์ธรรมดาคงกลายเป็๲เนื้อบดละเอียดไป๻ั้๹แ๻่หมัดชุดแรกๆแล้ว

เพียงแต่อาจารย์อเล็กนั้นแตกต่างกับผู้ที่ใช้สกิลไม่ได้โดยสิ้นเชิง...

.

.

“หมัดที่ 61 แล้ว...อะไรกัน! เหนื่อยแล้วเหรอพยัคฆ์คุง”

ร่างกายของอาจารย์อเล็กนั้นแทบไม่เป็๞อะไรเลย

...ในตอนนี้พยักฆ์เริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันทีใบหน้าของเขาไม่เหลือรอยยิ้ม และความอวดดีอีกต่อไป...ภายในจิตใจของเขาเริ่มสั่นไหวออกมา

“แก...ไอขี้โกง แกปกปิดระดับมานาไว้สินะแกต้องแอบใช้สกิลอะไรสักอย่างแน่ๆ”

พยักฆ์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่น...

เพียงแต่อาจารย์อเล็กซ์หาได้สนใจไม่...ก่อนที่จะหลี่ตามองไปที่พยัคฆ์

“ปกปิดมานาเหรออย่ามาพูดอะไรที่มันไร้สาระ...หากชั้นใช้สกิลอยู่จริง คิดว่าชั้นใช้สกิลอะไรอยู่ละ”

พยักฆ์พูดอะไรไม่ออกทันที....

ระดับมานานั้นสามารถปกปิดได้ก็จริงแต่หากจะใช้สกิลอะไรก็ตามซึ่งๆหน้าอย่างน้อยก็น่าจะ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความผันผวนของมานาแม้เพียงเล็กน้อยก็ตามและโดยรูปแบบของสกิลที่ใช้ป้องกันแล้วส่วนใหญ่จะสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของสกิลอย่างชัดเจน ยกตัวอย่างเช่นสกิลกายาเหล็ก(เปลี่ยนร่างกายให้กายเป็๲เหล็ก) และสกิลกางบาเรีย(สร้างโล่ออกมา)...

“พยักฆ์คุง...ไม่คิดว่าเราเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์มามากพอแล้วเหรอรีบทำให้มันจบๆดีกว่าไหม...อาจารย์จะได้สอนต่อ”

อาจารย์อเล็กซ์พูดเร่ง...เพียงแต่ร่างกายของพยักฆ์ในตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเปลวเพลิงหมดของเขาไกล้ดับมอด เนื่องจากเขาฝืนใช้มานาเกินระดับที่ตัวเองไหว

.

.

----ทันใดนั้นเอง เสียงของแฝดคนน้องก็ดังขึ้น

“พี่ครับเดี่ยวผมช่วยเอง!!”

สิงห์ที่เห็นท่าทีที่ไม่ดีของพี่ชายฝาแฝดก็เข้ามาร่วมแจมทันที...

“เดี่ยวผมจะโจมตีที่เหลือต่อเอง”

...

เหล่านักเรียนที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ ก็ส่งเสียงไม่พอใจออกมาทันที

“อะไรกัน พวกแกจะรุมอาจารย์เหรอ”

“มันไม่แฟร์เลยนะ”

“...พวกมึงนั้นแหละไอขี้โกง”

...สิงห์นั้นมีสีหน้าที่ไม่พอใจทันที

“หุบปาก...พวกแกมีปัญหาเหรอ เดี่ยวพวกแกจะได้เป็๲รายต่อไป”

นักเรียนที่ยินคำขู่ของสิงห์ พวกเขาไม่กลัวอีกต่อไปหลังจากได้เห็นสภาพของพยักฆ์...

“อวดดีจังวะ…”

“แกไม่มีสิทธิ์ห้ามพวกเรา”

...แล้วหลังจากนั้นเอง

“ทุกคนเงียบหน่อยครับ”

เสียงของอาจารย์อเล็กซ์ดังขึ้น แล้วนักเรียนทุกคนก็เงียบลงทันที...

จากนั้นอาจารย์อเล็กซ์ก็หันหน้าไปมองพยัคฆ์และสิงห์สองพี่น้องฝาแฝด

“สิงห์คุงอยากจะช่วยพี่ชายสินะ......งั้นก็เข้ามาพร้อมกันทั้งสองคนเลย”

...หลังจากที่สองพี่น้องฝาแฝดได้ยินคำพูดของอาจารย์อเล็กซ์สายตาของพวกเขาก็จ้องไปที่อาจารย์อย่างกับจะกินเ๧ื๪๨กินเนื้อให้ได้

“พี่! เราลุยพร้อมกันเลย”

สองพี่น้องฝาแฝดไม่รีรออีกต่อไปพวกเขาสองคนร่วมมือผสานกัน.....ในตอนนี้ไม่มีใครหยุดพวกเขาได้อย่างแน่นอน...

สิงห์เริ่มใช้สกิลปล่อยแก๊สสีเหลืองที่ส่งกลิ่นเหม็นรบกวนออกมา

“เอ๊ค!..บ้าเอ้ยกลิ่นอะไรวะโคตรเหม็นเลยวะ”

“อ้วก!...ไม่ไหวโคตรขมคอเลยวะ”

…เหล่านักเรียนต่างก็ทนไม่ไหวกลับกลิ่นเหม็นต่างพากันหนีออกมาจากโรงยิมไป

บ้างก็อาเจียนออกมา...บางคนที่ทนไม่ไหวถึงขั้นสลบก็มี

“แม้แกจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งก็เถอะ...แต่ก็ใช่ว่าจะทนกลิ่นเหม็นได้สักหน่อย”

สิงห์พูดขึ้น

...ในตอนนี้ร่างกายของอาจารย์อเล็กซ์ยังคงไม่ขยับเขยื้อน

“ทำดีมากสิงห์...ตอนนี้แหละจัดการมันเลย”

พยัคฆ์พูดจบเขาและสิงห์ก็ง้างหมัดรัวใส่ร่างกายของอเล็กซ์ทันที

“ปัค! ปัค! ปัค! ปัค! ปัค! ปัค! ปัค! ปัค! ปัค!”

“ย๊าาาา!!!เอาหมัดสุดแรงเกิดชั้นไปกิน!!!”

“ตู๊ม!!!!!”

หมัดสุดท้ายของพยัคฆ์และสิงห์ผสานพร้อมกันซัดใส่หน้าท้องของอาจารย์อเล็กซ์เข้าอย่างจัง

....มันคือหมัดที่ทั้งรุนแรงและใช้แรงกายเฮือกสุดท้ายของพวกเขา...ก่อนที่พวกเขาจะเหนื่อย และโจมตีต่อไม่ไหว

“แฮ่ก! แฮ่ก!แฮ่ก! แฮ่ก!”

พวกเขาทั้งคู่ส่งเสียงเหนื่อยหอบออกมาด้วยเสียงที่ดังฟังชัด

การใช้มานาเกินกำลังทำให้พวกเขาเหนื่อยกว่าปกติ

...เพียงแต่ว่าสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

ต่อให้มีร่างกายที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่น่าจะทนกลิ่นเหม็นได้นิ...อีกทั้งยังโดนรุมรัวหมัดใส่ไปแบบไม่ยั้งอีก

มันต้องมีผลอะไรเกิดขึ้นบ้าง...แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นคืออาจารย์อเล็กซ์ที่ยังคงยืนอย่างแน่นิ่ง

“243”

อาจารย์อเล็กซ์พูดขึ้น...

“อาจารย์โดนพวกเธอโจมตีมาเกิน 143ครั้งแล้ว....”

...กลิ่นเหม็นจากสกิลของสิงห์แทบไม่เป็๲ผลกับอาจารย์อเล็กซ์สติของอาจารย์ยังคงดีเยี่ยม ถึงขั้นนับจำนวนครั้งที่ถูกโจมตีได้ครบถ้วน

“เอาละ...ถึงเวลาที่อาจารย์จะโจมตีบ้างแล้ว”

อาจารย์อเล็กซ์กำหมัดแน่นพร้อมกับตั้งท่าง้างหมัดขึ้นสูง

“พ-พวกเรา ข~ขอโทษครับอาจารย์”

“อ~อย่าทำอะไรพวกเราเลย~”

ความกลัวแล่นเข้ามาภายในจิตใจของพยัคฆ์และสิงห์ทันที

“รู้จักขอโทษด้วยเหรอ ดีมาก!...”

อาจารย์อเล็กหลับตาพูด ก่อนที่จะพูดต่อ...

“เพียงแต่ต้องได้รับโทษสั่งสอนก่อน”

พูดจบ อาจารย์อเล็กซ์ก็ปล่อยหมดออกไปเกิดแรงลมหมุนอยู่รอบหมัดอย่างน่ากลัว เนื่องจากความรุนแรง และความเร็วของมัน

“อี๊!!!!!!”

“ปัง!!!!!!!!!!!”

แรงหมัดที่มหาสารกระแทกเข้าที่หน้าท้องของพยัคฆ์เข้าอย่างจัง...

หมัดมันบุ๋มเข้าไปในหน้าท้องจนบิดเบี้ยวก่อนที่จะส่งร่างของของพยัคฆ์ลอยไปกระแทกร่างสิงห์ที่อยู่ในแนวเดียวกัน

“ตู๊ม!!!!!!!!!!!!!”

...ก่อนที่แรงส่งมันจะไม่หยุดเพียงแค่นั้นมันยังส่งร่างของทั้งคู่จนทะลุโรงยิมออกไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ด้านนอกอาคารจนหักล้ม

...เหล่านักเรียนที่อยู่นอกอาคารอยู่แล้วต่างมองด้วยความอึ้งนั่นร่วมถึงกอนเองก็เช่นกัน

‘แค่กามาย...ทำได้ถึงขั้นนี้เลยเหรอ’

.

.

.

ฝากติดตามผลงานเพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic