ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

ในยามสายของวันถัดมา เจ้าขุนหาญราชบุตรหนุ่มน้อยแห่งเวียงสรวง ควบม้านำหน้าเกวียนบรรทุกหีบไม้แกะลายแปลกตาเข้ามายังหน้าพลับพลาที่ประทับ ตามคำสั่งของพระพี่นางซอมพอ ทหารมหาดเล็กเร่งรีบเข้าไปรายงานเพียงครู่ เจ้าขุนอินทร์ถวายที่ยังไม่ทันได้แต่งองค์ นุ่งเพียงผ้าลอยชายสีเข้ม ก้าวออกมาต้อนรับด้วยแววตาที่ดูคาดหวังเกินกว่าปกติ

"พี่นางของข้า สั่งให้นำอาวุธเนื้อดีจากโรงหลอมเวียงสรวง มามอบให้แก่พระองค์พระเจ้าข้า" เจ้าหาญกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสตามประสาคนหนุ่ม ก่อนจะสั่งให้ทหารเปิดหีบออก

ภายในนั้นคือดาบจากเหล็กเนื้อดีหลายเล่ม ที่ผ่านการตีทบจนเกิดลายน้ำบนใบดาบ แลดูงดงามราวกับเกลียวคลื่น ตัวฝักมีการเดินเส้นสลักลายเรียบง่ายสวยงาม หีบอีกใบเป็นลูกเกาทัณฑ์ที่ต่อก้านพร้อมใช้งาน

เจ้าขุนอินทร์ถวายสังเกตเห็นกล่องไม้สีดำที่มีขนาดเล็กกว่าใบอื่น เมื่อทรงเปิดออกภายในนั้นเป็นดาบเล่มงาม ด้ามจับและฝักหลุบคำแกะดุนลายประดับพลอยสี ดูก็รู้ว่าเป็นดาบเจ้านาย ทรงหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความพอใจ กริ่งเกรงในคราแรก แต่เมื่อสัมผัสกลับพบว่าน้ำหนักนั้นช่างสมดุล ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของแขน ทรงชักมันออกมากวัดแกว่งเพียงเบา ๆ คมดาบก็แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว

"ดี! ดียิ่งนัก!…ดาบเล่มนี้กูถูกใจมากแลยังงามนัก ยากจักพบเห็น" เจ้าขุนอินทร์ถวายอุทานด้วยความพึงใจ "มิคิดเลยว่าเมืองเล็กเช่นเวียงสรวง จะมีฝีมือการหลอมเหล็กสร้างอาวุธที่เฉียบคมได้ถึงเพียงนี้ พี่นางของเจ้านี่...ช่างรู้ใจนักรบเสียจริง"

“ดาบเล่มนี้พี่นางทำขึ้นด้วยองค์เองพระเจ้าข้า ตัวดาบแลอาคมเป็นฝีมือของครูบาเจ้าสบปิน ส่วนปลอกดาบแลด้ามจับ พี่นางของข้าพเจ้า เป็นคนลงมือตีแผ่นทองเคี้ยนเส้นดุนลายด้วยองค์เอง พี่นางท่านว่า เป็นดาบเล่มแรกที่ครูบาเจ้าสบปินท่านทรงสร้างขึ้น เพื่อเป็นตัวอย่างสอนศิษย์ เจ้าพี่ซอมพอจัดว่าเป็นศิษย์เอกที่ครูบาเจ้าเอ็นดูนัก แลวันนี้พี่นางก็ทรงมอบดาบเล่มนี้ให้แด่พระองค์ ที่นางเข้าใจนักรบ นั่นก็เพราะว่านางหาใช่เพียงสตรีเรียบร้อย แต่นางยังเก่งกล้าเชิงอาวุธ หาได้ด้อยไปกว่าบุรุษไม่”

เจ้าขุนอินทร์ถวายทรงลูบคลำดาบในมือด้วยความยินดี นับว่านี่คือของล้ำค่าที่นางพึงใจให้ตน แล้วทรงมองไปรอบกาย เห็นเจ้าแสนเมืองสิงห์กับเจ้าโยนยางคำ กำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่อีกด้านหนึ่ง ทรงเกรงว่าหากเอ่ยปากชมพี่นางซอมพอของเจ้าหาญออกไปตรง ๆ พวกสหายช่างเจรจาคงได้เอาไปเล่าขวัญ(นินทา) จนพระองค์ต้องอับอายไปเจ็ดหัวเมือง ด้วยฐานะจอมทัพผู้เคร่งขรึม ไม่เคยข้องแวะสตรีเพศนางใดมาก่อน

ทรงกระแอมไอเบา ๆ แล้วกระซิบกับขุนหาญที่ยังยืนรอคำสั่ง

"เจ้าหาญ...ดาบนี้กูถูกใจนัก แต่เรื่องกลศึกที่พี่นางเจ้าเคยเจรจากับกูไว้ก่อนนี้ กูยังใคร่รู้รายละเอียดเพิ่มเติม" ทรงแสร้งทำสีหน้าจริงจัง "แต่ยามนี้พวกสหายมันจ้องจับผิดกูอยู่ หากจะคุยการศึกสำคัญ…มึงพอจะนัดแนะพี่นางซอมพอให้มาพบกูเป็นการส่วนตัว ที่ริมน้ำของหน้ากำแพงเวียงยามตะวันตกดินได้หรือไม่?"

ขุนหาญเลิกคิ้วมองจอมทัพผู้ยิ่งใหญ่ ที่ยามนี้กลับหลบเลี่ยงสายตามันพิกล "พระบาทเจ้า…เรื่องนี้เป็นการศึกหรือเรื่องส่วนพระองค์พระเจ้าข้า?"

"ไอ้เด็กนี่!" เจ้าขุนอินทร์ถวายหน้าขึ้นสีระเรื่อ "กูบอกว่าการศึกก็การศึกสิว่ะ! ไปบอกพี่นางเจ้าตามนี้ อย่าให้พรรคพวกกูรู้เชียวหนา มิเช่นนั้นกูจะสั่งลงทัณฑ์มึง ที่แอบพาพี่สาวมาทำศึก"

ขุนหาญแอบอมยิ้ม รู้ทันทีว่าเจ้าขุนอินทร์ถวายกำลังเริ่มส่อแววเสียอาการ จึงรับคำแล้วรีบควบม้ากลับไปยังโรงครัวชั่วคราว ทิ้งให้เจ้าขุนอินทร์ถวายยืนกอดดาบเล่มงามไว้แนบอก สายตามองตามหลังขุนหาญ ไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรกในชีวิต

"หากคืนนี้แม่ญิงไม่ล้างหน้ามอม ๆ นั่นออกเสียบ้าง กูคงต้องคุยการศึกกับก้อนถ่านเสียแล้วกระมัง" เจ้าขุนพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินกลับเข้าพลับพลาเพื่อแต่งองค์ไปตรวจการ

ยามเย็นแสงทองจับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงรำไรที่สะท้อนกับผิวน้ำที่ไหลเอื่อย บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหริ่งหรีดเรไรซ้อนทับกับเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

เจ้านางซอมพอในยามนี้ หาใช่แม่ญิงก้นครัวผู้เปื้อนเขม่าควันไฟ นางผลัดผ้าเปลี่ยนเป็นนุ่งซิ่นยกลาย เคียนอกห่มผ้าพาดบ่าปกปิดหัวไหล่ ด้วยเนื้อผ้าสีนวลสะอาดตา แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจปกปิดเนื้อกายสาวที่ขาวละมุนไปได้ ใบหน้าที่เคยเปรอะเปื้อนถูกชำระล้างจนสะอาดตา เผยให้เห็นผิวพรรณที่ผุดผ่องนวลเนียน ดั่งดวงจันทร์ยามกระจ่างฟ้า เมื่อนางเดินเข้ามาใกล้จุดนัดหมาย เจ้าขุนอินทร์ถวายถึงกับตกตะลึงนิ่งงัน ดาบเล่มงามที่เคยถือมั่นอย่างองอาจ เกือบหลุดจากพระหัตถ์ด้วยความประหม่า

"มาแล้วรึ...แม่ญิง" เจ้าขุนอินทร์ถวายเอ่ยทักขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย ทรงรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับข้าศึกนับหมื่น ยังไม่รู้สึกมือไม้เกะกะเช่นในยามนี้มาก่อน

"เพคะ…พระบาทเจ้า...ข้าเจ้าเกรงว่าจะมาผิดที่เสียอีก เวียงชัยข้าเจ้าก็เพิ่งมาเป็นคราแรก จึงมิใคร่คุ้นเคยสักเท่าไหร่ หากข้าเจ้ามาช้าขอพระองค์ทรงโปรดอภัย" ซอมพอก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา นางเองก็ขัดเขินจนต้องจับบิดชายผ้าพาดบ่าจนยับ

"งาม..." เจ้าขุนพึมพำออกมาแผ่วเบา "งามจนกู...เอ่อจนพี่...แทบจำเจ้าไม่ได้"

คำแทนตัวที่เปลี่ยนไป ทำเอาเจ้านางซอมพอใบหน้าร้อนผ่าว ทั้งสองยืนห่างกันเพียงไม่กี่ช่วงตัว ต่างคนต่างไม่กล้าสบตา ได้แต่สนทนาเรื่องอาวุธแลการศึกบังหน้า ทั้งที่ในหัวอกหัวใจนั้น อัดแน่นไปด้วยกระแสความรู้สึกที่เปรียบเสมือนดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

หลังจากเสวนาพาทีกันอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุมอาณาบริเวณ เจ้าขุนอินทร์ถวายจึงทรงอาสาเดินไปส่งเจ้านาง คืนกลับสู่เขตค่ายพัก ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านแนวพุ่มไม้หนาทึบร้างลาผู้คน เจ้านางซอมพอที่เป็นคนช่างสังเกตโดยสัญชาตญาณ นางเหลือบเห็นแสงสะท้อนแปลกประหลาด จากยอดไม้เหนือศีรษะเจ้าขุนอินทร์ถวาย มันคือเงาวาววับของเหล็กกล้า!

"ฝ่าบาท ระวัง!"

ซอมพอไม่รอช้า นางโถมตัวเข้าผลักร่างกำยำของเจ้าขุนอินทร์ถวาย จนคนทั้งสองเสียหลักล้มลงไปพร้อมกัน ในวินาทีนั้นเอง ลูกดอกอาบพิษก็พุ่งแหวกอากาศ ผ่านจุดที่พระองค์เคยยืนอยู่ ไปปักเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่แทน!

"มือสังหาร!" เจ้าขุนอินทร์ถวายได้สติ ทรงตระกองกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน ขณะกลิ้งหลบลูกดอกที่ยังคงพุ่งมาเข้าหาโขดหินใหญ่

ไอ้กระเหรี่ยงสองคนที่แฝงตัวมากับกองทัพ กระโดดลงจากกิ่งไม้ที่ใช้ซ่อนตัว พร้อมดาบในมือหมายจะซ้ำร่างของจอมทัพแห่งสุวรรณโคมคำ เจ้าขุนอินทร์ถวายทรงชักดาบที่เจ้านางซอมพอมอบให้ออกจากฝัก คมดาบเวียงสรวงส่องประกายเย็นวาบในความมืด มนต์อักขระบนใบดาบราวทำงาน เพียงชั่วพริบตาเดียว ทรงตวัดดาบตัดข้อมือของผู้ที่พุ่งเข้าหา จนอาวุธและข้อมือของมันผู้นั้นตกหล่นลงบนพื้น ก่อนที่พระองค์จะยกเท้าถีบยันร่างมัน จนกระเด็นออกไปล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ทหารลาดตระเวนที่อยู่ใกล้เคียง เมื่อได้ยินเสียงปะทะต่อสู้ ก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมคบเพลิงส่องสว่าง ทำให้มือสังหารอีกคนต้องล่าถอยหายไปในเงามืด ทิ้งสหายมือขาดให้นอนกลิ้งโอดโอยเจ็บปวดรอการจับกุม

เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย เจ้าขุนอินทร์ถวายยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากไหล่บางของเจ้านางซอมพอ พระองค์ทรงสำรวจตรวจตราตามร่างกายของนาง ด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด

"เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่? เหตุใดถึงกล้าหาญเยี่ยงนี้ หากลูกดอกนั่นปักโดนเจ้า...พี่จักทำเยี่ยงไร" สุรเสียงของพระองค์สั่นเครือ ด้วยความตกใจแลซาบซึ้ง

ซอมพอเงยหน้าขึ้นมองสบตาในระยะประชิด หัวใจนางเต้นรัว "ข้าเจ้าบอกแล้ว...ว่าข้าเจ้าหนีตามน้องชายมาทำศึกข้าเจ้ามาเพื่อปกป้อง และหากต้องปกป้องพระองค์ ที่ทรงเป็นถึงจอมทัพเพิ่มอีกคน ข้าเจ้าก็หาได้ยำเกรงต่อความตายไม่"

แสงจากคบเพลิงในมือทหารที่เดินเข้ามาใกล้ สะท้อนให้เห็นแววตาแน่วแน่และเทิดทูนของสตรีตรงหน้า เจ้าขุนอินทร์ถวายทรงรู้สึกอิ่มเอมในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นางไม่ใช่เพียงสตรีที่งดงามเพียงแค่รูปโฉม แต่ยังมีสติปัญญาและความเด็ดเดี่ยว ที่พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับตน

"ซอมพอเอ๋ย..." ทรงเอ่ยชื่อนางด้วยความเสน่หา "นับแต่นี้ไป ชีวิตของพี่...เป็นของเจ้าแล้วกึ่งหนึ่ง"

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH