หนังสือเปลี่ยนชะตา

ทีมงานเข้ามาจัดแบ่งพวกเขาออกไปเป็นกลุ่มๆ ซึ่งกลุ่มของสินนั้นมีด้วยกัน 20 คน และได้เข้าไปแสดงฝีมือในช่วง 13.00-14.00 น. มันทำให้เขาต้องรออย่างเบื่อๆ เขานั่งเหม่อมองเหล่าผู้คนที่ได้เข้าไปทดสอบคนแล้วคนเล่า บางคนก็เดินออกมาด้วยความผิดหวัง บอกคนก็ออกมาพร้อมกับรอยน้ำตา และผ้ากันเปื้อนจี สินมองไปด้วยความอิจฉาที่พวกเขาได้ทดสอบก่อน แต่เขากลับทำได้เพียงแค่นั่งรอเวลาให้มันผ่านไป แล้วก็ผ่านไป จนในที่สุดมันก็ถึงเวลา 12.30 น. สินถูกเรียกตัวไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหาร เพื่อเตรียมพร้อมเข้าไปแสดงการจัดจานให้กรรมการได้รับชม “พวกคุณมีเวลาทั้งหมด 30 นาที ในการนำเสนอผลงานของคุณ วัตถุดิบ เครื่องปรุง เครื่องครัว พวกคุณสามารถเลือกใช้ได้อย่างเต็มที่ หากใครคนใดในหมู่พวกคุณทำเสร็จก่อน จะได้รับสิทธิในการในเสนอผลงานก่อนใครๆ ขอให้พวกคุณโชคดีครับ” ทีมงานคนหนึ่งกล่าวออกมา มหกรรมการวิ่งหยิบนั่นหยิบนี่ของผู้เข้าแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น ผิดกับสินที่ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขายืนคิดเล็กน้อยว่าจะทำอะไรดีให้เหมาะสมกับรายการ และเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับกรรมการ จนในที่สุดสินก็ตัดสินใจได้ สิ่งที่เขาจะทำ ‘แซลมอนทูเฟส’ และเขาวิ่งออกไปเพื่อหาอุปกรณ์ทำอาหาร รวมถึงวัตถุดิบที่จำเป็น“อุปกรณ์ครบ วัตถุดิบครบ เริ่มทำกันเลยละกัน” สินเริ่มทำอาหาร และใช้เวลาเพียงแค่ 20 นาทีเศษเท่านั้นเขาก็เตรียมอาหารเสร็จ และพร้อมจะเสิร์ฟให้กรรมการได้ชิมแล้ว สินทำเสร็จเป็นคนที่ 3 เขาก็ต้องรอคนที่หนึ่งกับสองเข้าไปก่อน สินได้ห่อของร้อนด้วยฟรอยกันความร้อน ซอสอีกสองแบบด้วยกัน เขาก็เตรียมพร้อมบนรถเข็นที่จะนำเข้าไปเสิร์ฟ ชายหนุ่มรอไม่นานก็ถึงคิวของเขาแล้ว สินค่อยๆเข็นรถเข้าไปตามทาง ประตูรูปตัวจีขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้าของเขา สองข้างทางมีหน้าม้าของรายการคอยปรบมือ และโห่ร้อง เขาได้แต่ยิ้มให้กับกล้อง แล้วเดินเข็นรถเข็นของเขาเข้าไปอย่างลำพัง ในใจมันรู้สึกกดดัน ตื่นเต้น เมื่อเข้ามาถึงสแตนด์ครัวที่ต้องจัดแต่งจานอาหาร เขาก็หยุดลงก่อนที่กรรมการทั้งสามท่านจะเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีครับ เชิญแนะนำตัวก่อนเลยครับ” กรรมการชายที่เป็นเชฟชื่อดังเอ่ยกล่าว“ครับ ผมชื่อสินสมุทร สุดสาคร หรือเรียกว่าสินก็ได้ครับ” สินกล่าวตอบไปด้วยอาการเขินๆ“วันนี้จะทำอะไรให้พวกทานค่ะ” กรรมการผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวกล่าวต่อ“เออ..วันนี้จะเป็นเมนูที่ผมคิดขึ้นมาเอง ผมขอเรียกมันว่า ‘แซลมอนทูเฟส’ หรือก็คือปลาแซลมอนที่เสิร์ฟในสองรูปแบบครับ จะมีทั้งดิบ และกึ่งสุขกึ่งดิบ ทานคู่กับซอสที่ผมปรุงขึ้นมาเองครับ” สนกล่าว“ถ้าอย่างนั้นคุณมีเวลา 5 นาทีในการจัดจาน เชิญครับ” ชายอีกคนที่ดูก็รู้ว่าเป็นนักชิม นักวิจารณ์อาหาร และเขาน่าจะไปชิมมาแล้วหลากหลายประเทศอย่างแน่นอน“ขอบคุณครับ” สินก็เริ่มจัดจานในทันที ในระหว่างที่จัดจานอยู่นั้นเอง กรรมการแต่ละท่านก็ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว มีครอบครัวไหม ทำอะไรอยู่ในช่วงนี้ เหตุผลที่มารายการ จนเขาจัดจานออกมาจนแล้วเสร็จ กรรมการที่เป็นผู้หญิงเดินลงมาชิมเป็นคนแรก“หน้าตาดูสวยงามพอใช้ได้ ผงสีเขียวที่ใส่ลงไปนี้คืออะไรค่ะ” เธอถามออกมา“มันคือ ผงวาซาบิที่ผมทำขึ้นมาเอง เมื่อกี้เลยครับ” สินยิ้มแล้วตอบคำถาม กรรมการเหล่านั้นได้ชิมเข้าไปหนึ่งคำ ด้วยการกัดทั้งสองส่วนทั้งกึ่งสุกกึ่งดิบ และดิบเข้าไปพร้อมกันในปาก ตามคำแนะนำของสิน“อื้มมมม.....” เหมือนกับว่าเธอไม่มั่นใจว่ารสชาติที่เธอได้รับมันชัดเจนหรือไม่ เธอจึงตักมันเข้าไปอีกหนึ่งชิ้น และอีกหนึ่งชิ้น จนมันหมด เมื่อเธอรู้ตัวอีกที อาหารจานตรงหน้าเธอก็ว่างเปล่าไปเสียแล้ว ทุกคนที่เห็นดังนั้นก็อึ้งตกใจกับพฤติกรรมที่เธอแสดงออกมา สินที่ทราบดีอยู่แล้ว ก็ทำเพิ่มขึ้นมาอีก 2 จานด้วยกัน เพื่อให้กรรมการอีกสองท่านได้ทานกันบ้าง กรรมการทั้งสองท่านเดินเข้ามาตรวจสอบอาหาร และนำมันบางส่วนไปตรวจทางวิทยาศาสตร์ว่าปลอดภัยหรือไม่ มันใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาทีผลการตรวจก็ออกมาอย่างชัดเจน ว่าไม่มีเลยที่เป็นวัตถุดิบต้องห้าม กรรมการที่เหลืออีกสองท่านจึงเริ่มชิมตามๆกันไป และพวกเขาก็รู้สึกตัวอีกทีคือ เมื่ออาหารหมดจานไปแล้ว และมันแปลกมาก มันทำให้พวกเขาอยากลิ้มลองมันอีก ทานมันอีกเรื่อยๆ แต่พวกเขาก็อยู่ในระหว่างการถ่ายทำ จึงจำเป็นต้องทำหน้านิ่งๆแล้วเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง “มันเป็นอาหารที่สมบูรณ์แบบมากครับ มันเป็นอาหารออกแนวผสมผสาน และมีรสสัมผัสที่ลงตัว ซอสโชยุที่คุณได้ทามันลงไปในช่องว่างระหว่าง มีเดียมกับแรร์ นั้นเข้ากันได้อย่างดีมาก ผงวาชาบิที่คุณทำขึ้นมามันเป็นองค์ประกอบเสริมที่น่าเหลือเชื่อ จนผมอยากจะทานมันอีกไปเรื่อยๆ....ผมให้ผ่านครับ”“ขอบคุณครับ” สินยกมือขึ้นมา แล้วก็กราบไปงามๆ 1 ครั้ง“ไม่ต้องสงสัยเลย...ดิฉันก็ให้ผ่านค่ะ เชิญมารับผ้ากันเปื้อนได้เลยค่ะ” กรรมการผู้หญิงหันไปหยิบผ้ากันเปื้อนไว้ในมือ ก่อนจะยืนไปให้สิน“ขอบคุณครับ” สินยกมือขึ้นมา แล้วก็กราบไปงามๆอีก 1 ครั้งให้กรรมการผู้หญิง แต่ก่อนนั้นเองเสียงของผู้ชายนักชิมก็เอ่ยขึ้นมาก่อน“ก่อนจะทำอย่างนั้น ผมขอพูดอะไรสักหน่อยได้มั้ยครับทั้งสองท่าน”“เชิญ ค่ะ/ครับ”“ผมขอชมคุณสินหน่อยครับ คุณเป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึก เซอร์ไพรส์ มากที่สุดตลอดทั้งวันมานี้ ผมรู้สึกว่าอาหารจานนี้ มันเหมาะสมกับร้านอาหารระดับ 5 ดาวได้เลยทีเดียว ทั้งการจัดจาน องค์ประกอบทั้งหมดมันอยู่ในศิลปะที่สูงมาก ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้มีโอกาสจะได้พูด ผมขอพูดหน่อยก็แล้วกัน...ผมให้ผ่านครับ”“ขอบคุณทั้งสามท่านมากนะครับ” สินเดินเข้าไปเพื่อหยิบผ้ากันเปื้อนออกมาสวม แล้วเดินออกไปโดยที่มีกล้องค่อยๆแพนตามตัวสินไป เสียงปรบมือที่ดังมาตลอดสองข้างทาง ผู้กำกับก็สั่งให้เชิญสินเข้าสัมภาษณ์ในห้องทันที เพราะเขาเห็นเหตุการณ์ทุกๆอย่างผ่านจอมอนิเตอร์“ช่างเป็นคนที่น่าสนใจอะไรอย่างนี้ ไปตามตัวเขาเข้ามาสัมภาษณ์ได้แล้ว เรตติ้งกระฉูดแน่”----------------------------------------------
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17

นิยายแนะนำ

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้