.
.
.
ตี้ด~ ตี้ด~ แกร้กๆ เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นและถูกปิด
"วันนี้สินะ!?"
เสียงของเด็กหนุ่มอิโอะพูดขึ้นหลังจากปิดนาฬิกาแล้ว วันนี้เป็วันที่อิโอะตั้งใจจะสารภาพรักผู้หญิงที่ตนชอบนั้นคือ...มิสึกิเด็กสาวดาวโรงเรียนของเขานั้นเอง
จากนั้นอิโอะก็ไปแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียน
พักเที่ยงที่อากาศดีไม่ร้อนหรือเย็นจนเกินไป ณ หลังอาคารหลังหนึ่ง มีเด็กนักเรียนม.ปลายยืนอยู่...นั้นคืออิโอะและมิสึกิ
"ที่เรียกชั้นออกมา มีอะไรงั้นหรออิโอะคุง?"
เสียงของมิสึกิที่ถามออกมาด้วยความสงสัยเนื่องจากว่าเธอเป็เด็กที่แสนซื่อ ทำให้ไม่รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น
"คือว่านะ มิสึกิจัง!"
"คะ?"
"คือว่าชั้น... ชั้นชอบ-"
ในขณะที่อิโอะกำลังจะสารภาพรักอยู่ทันใดนั้นมีวงเวทปรากฎขึ้นที่ใต้เท้าของทั้งคู่
" เอ้ะ!? นี่มันอะ-"
อิโอะร้องออกมาด้วยความใแต่เขาพูดไม่ทันจะจบแสงจากวงเวทใต้เท้าของเขาก็ทำงาน แสงที่จ้าออกมาทำให้ทั้งคู่ต้องหลับตา
.
.
.
แสงจ้าจากวงเวทหายไป...ทำให้ทั้งคู่ต้องเปิดตามอง...ทั้งคู่ใกับสิ่งที่เห็นมากเพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นไม่ใช่ที่ที่พวกเขาอยู่เมื่อสักครู่แต่กลับเป็สถานที่อื่นที่ดูน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่า...เพียงแค่มองก็ทำให้ทั้งสองคนรู้ได้โดยทันทีว่าที่ที่พวกอยู่ตอนนี้ไม่ใล่โลกเดิมของพวกเขา
"เอ้ะ!?นี่มันอะไรกัน"
มิสึกิที่ใมากจากสิ่งที่เห็นได้ล้มตัวลงไปนั่งด้วยสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้
"ไม่เป็ไรนะ มิสึกิจัง?"
อิโอะเอ่ยถามมิสึกิด้วยความเป็ห่วง...ที่เขายังสามารถเป็ห่วงคนอื่นได้ทั้งที่ตัวเองก็ใไม่แพ้กัน นั้นเป็เพราะพลังของความรักนั้นเอง
" อิโอะคุง ไม่ใเลยหรอ?"
มิสึกิหันมาถามอิโอะด้วยสีหน้าที่กำลังน้ำตาคลอเบ้าอยู่
"ใสิ...แต่ตอนนี้ชั้นเป็ห่วงเธอมากกว่า"
อิโอะตอบกลับคำถามของมิสึกิด้วยคำพูดที่มาจากใจจริง
"อิโอะคุง นี่ใจดีจังเลยนะ ในเวลาแบบนี้ยังเป็ห่วงชั้นได้อีก"
มิสึกิยิ้มแล้วพูดขึ้นขณะที่กำลังเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน
"พวกเราจะทำยังไงกันดีละ?"
"ไม่รู้สินะ...ตอนนี้พวกเราคงต้องเดินสำรวจกันก่อนละนะ"
อิโอะตอบกลับคำถามของมิสึกิพร้อมกับจูงมือมิสึกิแล้วออกเดินสำรวจ ในตอนนี้ทั้ง2คนกำลังอยู่ในป่า ที่ดูแล้วไม่น่าจะมีอันตรายเท่าไรนัก
"นี่คงเป็ต่างโลกสินะ?"
มิสึกิเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังเดินสำรวจอยู่
" คงเป็ต่างโลกแหละนะ ก็ะวกต้นไม้หรืออะไรต่างๆก็ไม่เคยพบเคยเห็นเลยนี่"
"นั้นสินะชั้นนี่ชอบถามอะไรโง่ๆจังเนอะ ฮ่า ฮ่า"
"มะ...ไม่จริงหรอก มิสึกินะฉลาดจะตายไป"
"แหม่...อิโอะคุงเนี่ยก็ชอบชมชั้นจริงๆนะ ฮ่า ฮ่า"
แกร้ก!? ในขณะที่เดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนานทั้งสองก็ได้ไปเหยียบจนสะดุดสไลด์ไปทางเนินในป่า ด้วยความเร็วของอิโอะก็ได้ดึงมิสึกิมาในอ้อมแขนทันทีที่รู้ตัวว่าสะดุดทำให้คนที่าเ็จะเป็อิโอะซะส่วนใหญ่
" ไม่เป็ไรนะอิโอะคุง!? "
มิสึกิลุกขึ้นถามอิโอะด้วยความเป็ห่วงอย่างรวดเร็ว
"อ่า...อืมไม่เป็ไร"
อิโอะพูดขณะที่กำลังลุกขึ้นยืน
"ชั้นนี่ชอบเป็ตัวถ่วงอิโอะคุงตลอดเลย... อิโอะคุงคงโกรธชั้นแย่เลยสิ?"
มิสึกิพูดว่าตัวเองด้วยความสำนึกผิดและเอ่ยถามอิโอะ
"มะ...ไม่หรอกน่า ชั้นไม่ระวังเองต่างหากละ และชั้นก็ไม่เคยคิดจะโกรธเธอสักครั้งเลยนะ"
อิโอะรีบพูดปลอบมิสึกิในทันที
"จริงหรอ?"
"จริงสิ ก็มิสึกิน่ารักซะขนาดนี้จะโกรธลงได้ยังไงกันละ ฮ่า ฮ่า"
ไม่ว่าจะโลกไหนๆความสุขก็ไม่ได้มีตลอดไปหรอก...สิ่งที่ปรากฎขึ้นตรงหน้าทั้ง2คนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานนั้นคือ ั์ตัวใหญ่หนึ่งตัว...ประสาทััที่ไวของอิโอะััได้ถึงอันตรายจากั์ตัวนั้นจึงรีบ อุ้มมิสึกิและวิ่งหนีในทันที ั์ที่เห็นว่าเหยื่อของมันกำลังหนีก็ได้ร้องคำรามออกมา ด้วยความโมโห จึงวิ่งไล่ตามเหยื่อที่วิ่งหนีมัน
"เอ๋? อิโอะคุงไม่ต้องอุ้มชั้นหนีก็ได้นะ ไม่ต้องเป็ห่วงชั้นมากก็ได้นะ"
มิสึกิเอ่ยถามขณะถูกอุ้มด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรหรอก ชั้นจะเป็คนที่ปกป้องมิสึกิให้ถึงที่สุดเอง"
อิิโอะเอ่ยปลอบมิสึกิพร้อมบอกเป้ากมายตนเองตอนอยู่ในโลกแห่งนี้
"อืม...ชั้นก็จะพยายามไม่เป็ตัวถ่วงจนทำให้นายต้องลำบาก"
มิสึกิตอบรับพร้อมบอกเป้าหมายของตนเองเช่นกัน
.
.
ตอนนี้พวกเขาได้วิ่งหนีั์มานานพอสมควรแล้ว
"รีบหนีเร็วเข้า!? อิโอะคุง!? "
เสียงมิสึกิบอกให้อิโอะรับรู้ถึงอันตรายขณะที่ถูกอุ้มอยู่
"โหยย!!! อะไรกันเนี่ยไอยักนี่มันอะไรกัน!? "
อิโอะวิ่งหนีพร้อมกับอุ้มมิสึกิและะโด้วยความสงสัยออกมา
"ตามไม่เลิกเลยวุ้ย"
อิโอะบ่นออกมาด้วยความหน่ายต่อั์ที่ไล่ตามไม่เลิก
ในตอนนี้ร่างของอิโอะเต็มไปด้วยาแและความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ต่างๆที่เจอมาในวันนี้ั้แ่ถูกพา ณ โลกที่ไม่รู้จักแห่งนี้กับมิสึกิ
เมื่อรู้สึกตัวอีกทีั์ก็ได้มาอยู่ข้างหลังตนแล้ว
"เกร้อออออ!!!"
เสียงั์คำรามออกมาและใช้มือทุบตรงมาที่2คน แน่นอนด้วยความที่อิโอะเป็คนมีไหวพริบหรือประสาทััที่ดีเขาจึงได้ผลักร่าง ของมิสึึกิออกไปทันทีเพราะรู้ว่าจะต้องหลบไม่พ้นแน่นอน
"อิโอะ!!"
มิสึกิะโออกมาด้วยความใ หลังสิ้นคำพูดนั้นมือของั์ได้ทับร่างของอิโอะไปต่อหน้าต่อตามิสึกิ
"อิ....โอะ...คุง"
สิ้นสุดคำพูดที่พูดที่แ่เบานั้นน้ำตาของมิสึกิก็เอ่อล้นออกมาและนั่งร้องไห้อยู่ ั์เห็นว่าเหยื่ออีกตัวหนึ่งของมันไม่มีท่าทีว่าจะหนีแล้วมันจึงค่อยๆเดินเข้าไปหาเหยื่อนตัวนั้น มิสึกิที่นั่งร้องอยู่นั้นราวกับคิดว่า จะหนีไปทำไม ในเมื่อสิ่งที่สำคัญกับเธอตอนนี้ได้หายไปแล้ว
"หนีไปสิ!!!!"
เสียงปริศนาที่ะโออกมา เสียงปริศนานั้นทำให้ทั้งั์และมิสึกิหยุดชะงักและตามหาที่มาของเสียงนั้น เมื่อมองหาจนเจอก็ะบว่าต้นเสียงที่มานั้นมาจากบนฟ้านั้นเองเมื่อมองไปจะเห็น ผู้ชายกำลังบินอยู่!? ใช่กำลังบินและหิ้ว อิโอะไว้อยู่
"คุณนี่เป็คนที่เสียงดังจังเลยนะ"
เสียงของชายที่หิ้วอิโอะในทำนองบ่นแต่ก็ไม่ใช่ จากนั้นชายผู้นั้นได้เริ่มทำท่าทีเหมือนกับร่ายมนต์หรืออะไรทำนองนั้น จากนั้นเขาใช้นิ้วชี้ไปทางั์ และเอ่ยขึ้นว่า
"สายฟ้าเอ๋ยจงออกมา!!!!"
.
.
.
.
END
1K
