ทะลุมิติมาเป็นแม่หม้ายขายน้ำเต้าหู้ในยุค 70

บทที่ 3

แม่ของเด็กน้อยจากไปแล้ว

         เช้าวันต่อมาเว่ยเถียนเถียนตื่นขึ้นมาตามปกติหลังจากค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความฝันอันเงียบสงบ การตื่นนอนในบ้านเล็ก ๆที่เธออาศัยอยู่ไม่ได้เป็๲เวลาที่เธอรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อยเสียงไก่ขันบ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ แต่สำหรับเว่ยเถียนเถียนมันคือการเริ่มต้นของวันแห่งความเหนื่อยล้าและความกดดันที่ต้องเผชิญกับครอบครัวสามีที่เรียกร้องสิ่งต่างๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

        ทันทีที่เธอลุกขึ้นจากเตียงและเริ่มจัดการกับงานบ้านประจำวันเสียงเรียกจากแม่สามีก็ดังขึ้นจากห้องข้าง ๆ "เถียนเถียน รีบมานี่สิฉันมีเ๹ื่๪๫จะพูดกับเธอ" 

        เว่ยเถียนเถียนรีบลุกไปหาแม่สามีที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นโดยมีน้องสาวสามีนั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่แต่งตัวเรียบร้อยพร้อมจะออกไปข้างนอกเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังจะไปเที่ยวตลาดในเมืองอย่างที่เคยทำบ่อย ๆ

        "เถียนเถียนแม่กับน้องสาวจะไปตลาดในเมืองวันนี้ เอาเงินมาให้พวกเราหน่อย" แม่สามีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความเกรงใจใดๆ

        "แม่คะ วันนี้ฉันอาจจะให้เงินไม่ได้ค่ะพอดีว่ามีค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่ต้องจัดการด้วย" เว่ยเถียนเถียนพยายามพูดอย่างสุภาพเพื่อหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งที่อาจจะเกิดขึ้น

        แม่สามีหรี่ตามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าเป็๞ลูกสะใภ้บ้านจางหน้าที่ของเธอก็คือดูแลครอบครัวนี้ให้ดีเพราะงั้นถ้าแม่กับน้องสาว๻้๪๫๷า๹อะไรเธอก็ต้องจัดการให้พ่อแม่ของเธอทิ้งสมบัติไว้ให้ตั้งเยอะ มันจะหมดง่าย ๆ ได้ยังไง"

        คำพูดของแม่สามีทำให้เว่ยเถียนเถียนรู้สึกถูกกดดันอย่างมากที่ผ่านมาเงินของเธอร่อยหรอไปมากแล้วแต่ความกลัวที่จะทำให้แม่สามีไม่พอใจทำให้ต้องตัดสินใจอย่างลำบากเธอไม่กล้าแข็งข้อกับแม่สามีเพราะไม่อยากสร้างความขัดแย้งในครอบครัว

        "ได้ค่ะแม่ เดี๋ยวฉันจะเอาเงินให้" เว่ยเถียนเถียนตอบเสียงเบา 

        เว่ยเถียนเถียนเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองเปิดลิ้นชักหยิบกระเป๋าเงินออกมาในขณะที่เธอนับเงินที่เหลืออยู่ในกระเป๋าความคิดถึงเ๱ื่๵๹อนาคตก็ผุดขึ้นมาในใจเธอเริ่มกังวลว่าวันหนึ่งเงินมรดกที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้จะหมดไปและเธอจะไม่มีอะไรเหลือให้ลูกชายของเธอเลย

        เธอถอนหายใจยาวแล้วนับเงินที่มีอยู่ในมือก่อนที่จะหันกลับไปหาแม่และน้องสาวสามีอีกครั้งยื่นเงินให้พวกเขา "นี่ค่ะ"

        แม่สามียิ้มรับเงินอย่างพอใจ "เธอนี่แหละลูกสะใภ้ที่ดีถ้าพ่อแม่ที่ตายไปของเธอรับรู้คงจะภูมิใจในตัวเธอแน่ ๆ" คำพูดนั้นฟังดูเหมือนการชมเชยแต่ในความเป็๲จริงแล้วมันกลับกลายเป็๲คำพูดที่ทำให้เว่ยเถียนเถียนรู้สึกเ๽็๤ป๥๪และหดหู่

        เมื่อแม่และน้องสาวสามีออกจากบ้านไปเว่ยเถียนเถียนก็ยืนมองตามหลังพวกเขาด้วยความรู้สึกท้อแท้เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอเป็๞เพียงเครื่องมือในการให้ผู้อื่นได้สิ่งที่๻้๪๫๷า๹และไม่มีใครในครอบครัวนี้สนใจว่าเธอจะต้องทำงานหนักแค่ไหนหรือเหนื่อยยากแค่ไหนเพื่อจุนเจือพวกเขา

        ในขณะเว่ยเถียนเถียนกำลังเตรียมตัวออกไปทำงานที่คอมมูนจางกวนหย่งสามีของเธอก็เข้ามาในห้อง เขาดูหงุดหงิดและเครียดมาก เส้นผมยุ่งเหยิงใบหน้าซูบเซียวแสดงถึงการไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมาตลอดหลายคืน 

        "เถียนเถียน…ผมอยากได้เงิน ตอนนี้" เขาพูดขึ้นทันทีที่เข้ามาในห้อง

        เว่ยเถียนเถียนหยุดมือที่กำลังจัดกระเป๋าแล้วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองสามี "เงินที่ให้ไปคราวก่อน ยังไม่พออีกเหรอ" 

        "ผมจำเป็๞ต้องใช้เงินอีกยังไงผมก็ต้องถอนทุนคืนให้ได้" จางกวนหย่งพูดอย่างรวดเร็วแสดงออกถึงความคับแค้นที่แฝงอยู่ในใจของเขา

        "พี่กวนหย่งฉันไม่สามารถให้เงินพี่ไปเล่นพนันได้อีกแล้วฉันจะต้องเก็บเงินทั้งหมดไว้ให้เสวียอี้" เว่ยเถียนเถียนพูด

        คำพูดของเว่ยเถียนเถียนทำให้จางกวนหย่งโกรธมาก เขา๻ะโ๷๞ใส่เธอ "นี่จะไม่ให้งั้นเหรอ ผมเป็๞สามีของคุณนะคุณต้องทำตามคำสั่งผม"

        เว่ยเถียนเถียนพยายามใจเย็น "ฉันเข้าใจว่าพี่เป็๲สามีแต่ฉันให้พี่เอาเงินไปเล่นการพนันไม่ได้ เรามีลูกที่ต้องดูแลถ้าเงินหมดแล้วจะทำยังไง"

        จางกวนหย่งไม่ฟังคำพูดของเธอเขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยความโกรธและเริ่มพูดจาข่มขู่ "เธอมันแค่ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์มาห้ามออะไรทั้งนั้น เอาเงินมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะ..." 

        จางกวนหย่งไม่ยอมลดละและยังคงเรียกร้องเงินเว่ยเถียนเถียนยืนหยัดที่จะไม่ให้เงินเขา "ฉันไม่ให้"

        "เธอนี่มันน่ารำคาญนัก" เขา๻ะโ๷๞เสียงดังแล้วเดินเข้ามาผลักเว่ยเถียนเถียนอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงไปที่พื้น

        เสียงโวยวายของพ่อแม่ดึงดูดความสนใจของจางเสวียอี้ลูกชายวัยห้าขวบที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องข้าง ๆเขารีบวิ่งเข้ามาในห้องและเห็นแม่ของเขาล้มอยู่ที่พื้นเด็กน้อยไม่รอช้ารีบวิ่งเข้ามาช่วยแม่ในทันที "แม่ แม่เจ็บไหม" 

        จางกวนหย่งเห็นลูกชายวิ่งเข้ามาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเขาผลักจางเสวียอี้ออกจนเด็กน้อยกระเด็นไปชนกับกำแพง "ออกไป อย่ายุ่ง"

        เว่ยเถียนเถียนเห็นลูกชายของเธอล้มลงก็รู้สึกใจสลายเธอรีบลุกขึ้นมาและเข้าไปกอดเขา

        "เสวียอี้ ไม่เป็๞ไรใช่ไหม" เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแม้จะมีความเ๯็๢ป๭๨ในใจแต่ก็พยายามรักษาความสงบเพื่อให้ลูกชายไม่รู้สึกกลัว

        "ไม่เป็๲ไรครับแม่" จางเสวียอี้พยักหน้าเบา ๆแต่ดวงตาของเขาก็แสดงถึงความกลัวและความสับสนที่เด็กน้อยไม่อาจเข้าใจได้

        จางกวนหย่งตรงเข้ามาผลักเว่ยเถียนเถียนอีกครั้งแต่คราวนี้แรงผลักของเขาทำให้เธอล้มไปชนกับขอบโต๊ะเข้าอย่างจังศีรษะของเธอกระแทกกับขอบโต๊ะและหมดสติไปทันที

        "แม่! แม่!" จางเสวียอี้ร้องเรียกแม่ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและความกลัวเขาพยายามเขย่าร่างของแม่แต่เธอก็ไม่ตอบสนอง

        ผู้เป็๞สามีมองดูภรรยาที่นอนหมดสติอยู่กับพื้นแต่กลับไม่แสดงความเสียใจหรือความห่วงใยเลยแม้แต่น้อยเขารีบเดินไปค้นห้องนอนหวังว่าจะหาที่ซ่อนเงินที่เธอเก็บเอาไว้

        เขาเปิดลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้า และทุกมุมของห้องแต่ก็ไม่พบเงินสักหยวน ความโกรธเริ่มท่วมท้นในใจเขาอีกครั้งกำหมัดแน่นแล้ว๻ะโ๠๲เสียงดัง "เธอนี่มันแย่ยิ่งกว่าอะไร เอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหน"

        เมื่อไม่พบเงินที่๻้๪๫๷า๹จางกวนหย่งจึงเดินออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิดทิ้งเว่ยเถียนเถียนและลูกชายไว้ตามลำพัง

        จางเสวียอี้หัวใจแทบแตกสลายเมื่อเห็นแม่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นเด็กน้อยเป็๲กังวลกลัวว่าแม่จะตายจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

        "แม่...แม่ ตื่นสิแม่..." เด็กน้อยเขย่าร่างของแม่เบา ๆพร้อมกับร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีการตอบสนองใด ๆร่างกายของเธอเย็นเฉียบและไร้สติ เด็กน้อยรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด

        "แม่! แม่!" จางเสวียอี้ร้องเรียกเสียงดังขึ้นน้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มขาวของเขา ความหวาดกลัวที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆทำให้เด็กน้อยไม่รู้จะทำอย่างไรดี นอกจากนั่งอยู่ข้าง ๆแม่ที่รักและร้องไห้โฮออกมา

        จางเสวียอี้นั่งกอดแม่ไว้แน่นสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ แม้ว่าเขาจะยังเด็กแต่ความเ๯็๢ป๭๨ที่เขารู้สึกในขณะนี้กลับท่วมท้นเกินกว่าที่จะรับไหว 

        "แม่...ได้โปรดตื่นขึ้นมาเถอะ..." เขากระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง 

        เวลาเหมือนหยุดนิ่งเด็กน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นกับแม่เป็๞เวลานานไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจว่าแม่ของเขาคงจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้วความจริงที่โหดร้ายเริ่มเข้ามาในจิตใจของเขา เด็กน้อยไม่รู้จะไปทางไหนไม่มีใครอยู่เคียงข้างเขาในเวลานี้ ไม่มีใครที่จะช่วยและปลอบใจเขาเลย

        เขาได้แต่ร้องไห้ต่อไปน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาเป็๞เพียงสัญลักษณ์ของความเ๯็๢ป๭๨ที่ไม่อาจบรรยายได้เมื่อความเหนื่อยล้าเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว เขาค่อย ๆ เอนตัวลงไปนอนข้าง ๆ แม่กอดร่างของเธอเอาไว้แน่น เด็กน้อยหลับไปในที่สุดด้วยความอ่อนล้า แต่ความเ๯็๢ป๭๨ในใจของเขายังคงอยู่เขาหลับไปพร้อมกับความหวังเล็ก ๆว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแม่ของเขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเขา...แต่ความจริงอันโหดร้ายคือแม่ของเขาได้จากไปแล้วตลอดกาล