ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        ที่แท้ก็เห็นนางเป็นตัวตลกเพื่อให้บรรดานางสนมในวังหลังชมเพื่อความบันเทิงเริงใจเนื่องจากคนเหล่านี้มีชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายเกินไป ในใจหนิงมู่ฉือคิดเช่นนี้

        นางฟังขันทีผู้รับผิดชอบการแข่งขันกล่าวต่อว่า“การแข่งขันในครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อความบันเทิงรอบแรกจะแข่งกันโดยนำมะระมาทำเป็นอาหารหนึ่งอย่างแล้วให้ฝ่ายตรงข้ามเดาว่าใช้วัตถุดิบใดบ้าง”

        นางได้ฟังก็ลดความกังวลลงเรื่องนี้คือจุดแข็งของนาง ความจริงแล้ว นางอยากจะชนะการแข่งขันในครานี้ทว่ามันคงจะไม่ได้

        เมื่อพูดถึงมะระนางสนมไม่น้อยยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก ทำหน้าเหยเกนางมองบรรดาพระสนมผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายพร้อมกับยิ้มดูแคลน

        นางมองมะระสดใหม่สี่ห้าลูกที่อยู่บนเขียงผิวตะปุ่มตะป่ำของมันทำให้นางนึกถึงใบหน้าของไซพานอันใบหน้าของไซพานอันยังไม่น่ามองเท่ามะระเหล่านี้ด้วยซ้ำ

        นางคิดแล้วยิ้มออกมาหากไซพานอันรู้ว่าฉู่เมิ่งเอ๋อร์ถูกซื่อจื่อไถ่ตัวพากลับมายังตำหนักอ๋องแล้วในใจจะรวดร้าวสักเพียงใดกันนะ

        คิดถึงตรงนี้ สีหน้านางก็เศร้าสร้อยทว่าไม่นานนางก็สลักความคิดนี้ทิ้งไป เปลี่ยนมาพยายามเค้นสมองคิดหาวิธีการนำมะระมาปรุงเป็นอาหารในที่สุดนางคิดออกหนึ่งอย่าง ซึ่งมีวิธีการปรุงที่ซับซ้อนจำต้องใช้วัตถุดิบมากมายหลายอย่าง

        อาหารชนิดนี้มีชื่อว่าน้ำตาจระเข้เหตุผลที่ใช้ชื่อนี้เพราะเมื่อทานเข้าไปแล้ว ให้รสชาตินุ่มละมุนลิ้น ทั้งยังไม่มีความขมของมะระหลงเหลืออยู่แต่ถ้าตัดสิ่งภายนอกเหล่านี้ทิ้งไปอาหารชนิดนี้ทำให้มะระได้แสดงความพิเศษของมันออกมา นั้นก็คือความขมนั่นเอง

        หนิงมู่ฉือยิ้มขณะหยิบมีดขึ้นมาลงมือกรีดลงไปบนมะระผู้ชมซึ่งนั่งอยู่บนเวทียกสูงต่างไม่ละสายตาไปจากหนิงมู่ฉือและขันทีหัวหน้าพ่อครัว

        หนิงมู่ฉือแกะสลักมะระเป็นรูปจระเข้ขันทีหัวหน้าพ่อครัวเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะหั่นมะระของตัวเองเป็นชิ้นบางๆ

        หนิงมู่ฉือรู้ทันทีว่าขันทีหัวหน้าพ่อครัวจะทำอาหารใดมุมปากนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ นางใส่เครื่องปรุงรสที่นางผสมเอาไว้แล้วลงไปก่อนจะแอบใส่อีกหลายสิ่งตามลงไปด้วย การกระทำเล็กๆ น้อยๆนี้ทำให้คนที่นั่งดูอยู่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ

        บางคนห้ามความอยากรู้เอาไว้ไม่ไหวเอ่ยถามจ้าวซีเหอ “ซื่อจื่อท่านรู้หรือไม่ว่าแม่นางหนิงใส่สิ่งใดลงไปในอาหารขอรับ”

        จ้าวซีเหอมีสีหน้าเคร่งขรึมขณะส่ายศีรษะให้ผู้ถามซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างก่อนที่สายตาจะกลับไปมองดูการกระทำทุกสิ่งทุกอย่างของหนิงมู่ฉือต่อ

        การทำให้แพ้มันง่ายมากทว่าที่หนิงมู่ฉือกำลังทำอยู่ตอนนี้คือการทำให้เกือบชนะ

        หนิงมู่ฉือยกจานอาหารของตัวเองไปวางไว้บนเวทีมะระที่ถูกแกะสลักเป็นรูปจระเข้ดั่งกำลังจ้องมองผู้ชมทุกคนอยู่ก็ไม่ปาน แววตาคล้ายสามารถขยับได้ราวกับมีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น

        นางยิ้มมองขันทีหัวหน้าพ่อครัวด้วยความมั่นใจขณะมองอีกฝ่ายนำจานใส่มะระซึ่งถูกหั่นเป็นชิ้นบางๆ มาวางไว้ยังฝั่งตรงข้ามอีกฝ่ายผายมือเชิญ ใช้เสียงเล็กแหลมของตัวเองเอ่ยออกมา “ไอโยวแม่นางหนิง อาหารของท่านช่างประณีตเสียจริง ทว่าน้ำตาจระเข้เป็นอาหารที่น้อยคนนักจะทำออกมาได้ข้าคงต้องลองชิมอาหารของท่านดูสักหน่อยแล้ว”

        นางผายมือเชิญเช่นกัน “เชิญท่านกงกง”

        นางใช้ตะเกียบคีบมะระชิ้นบางซึ่งทำเป็นยำเข้าปากก่อนจะส่งยิ้มให้ขันทีหัวหน้าพ่อครัวอย่างเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม “ยำมะระที่ท่านกงกงทำรสชาติดีทีเดียวกลบความขมของมะระเอาไว้ได้หมด”

        ขันทีหัวหน้าพ่อครัวใช้ตะเกียบคีบอาหารของหนิงมู่ฉือเข้าปากเช่นกันทันใดนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป มองหนิงมู่ฉืออย่างไม่อยากจะเชื่อ ขณะที่น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมายกนิ้วโป้งพลางเอ่ย “สุดยอด!”

        ขันทีผู้จัดงานมองขันทีหัวหน้าพ่อครัวที่มีปฏิกิริยาแปลกไปพร้อมกับเอ่ยว่า“เช่นนั้นขอเชิญทั้งสองคนบอกวัตถุดิบ”

        ครั้นเห็นว่าขันทีหัวหน้าพ่อครัวยังปรับอารมณ์ตัวเองไม่ได้จึงเบนสายตาไปยังหนิงมู่ฉือแทน “แม่นางหนิงเชิญก่อนก็แล้วกัน”

        หนิงมู่ฉือผงกศีรษะอย่างมีมารยาทให้ขันทีหัวหน้าพ่อครัวจากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกังวาน “อาหารที่กงกงท่านนี้ทำมีชื่อว่าหอมยวนใจ ส่วนที่มะระไม่มีรสขมเลยนั้น หนึ่งเพราะหั่นเป็นชิ้นบางสองคือท่านกงกงใช้ซีอิ๊วขาวสูตรลับของวังหลวง น้ำส้มสายชูและน้ำตาลมากลบความขมของมะระ ท่านกงกงยังใส่น้ำมันหอย น้ำมันงา ยี่หร่าจากทางเหนือพริกฮวาเจียวจากหมู่บ้านหนานหลี่ และเครื่องปรุงรสซึ่งมีต้นหอมเป็นส่วนประกอบจากหมู่บ้านหนานหลี่เช่นกัน”

        นางเอ่ยจบมองขันทีหัวหน้าพ่อครัวซึ่งมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นางส่งยิ้มไปให้พลางเอ่ย “ท่านกงกงอ่อนข้อให้แล้ววัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารของท่านง่ายมาก”

        ขันทีหัวหน้าพ่อครัวสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีก่อนจะเอ่ยบอกวัตถุดิบในอาหารจานของหนิงมู่ฉืออย่างติดๆ ขัดๆ “อาหาร…ที่แม่นางหนิงทำเป็นอาหารขึ้นชื่ออย่างหนึ่ง พวกเราเรียกอาหารจานนี้ว่าน้ำตาจระเข้ วัตถุดิบที่แม่นางหนิงใส่ลงไปในมะระชั้นแรกคือซีอิ๊วสูตรลับซีอิ๊วสูตรลับนี้ประกอบด้วยน้ำตาล ซีอิ๊วหวาน และเกลืออีกเล็กน้อย ทว่ามีวัตถุดิบอีกอย่างหนึ่งที่ข้านึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าคือสิ่งใด”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินขมวดคิ้วมองหนิงมู่ฉืออย่างชื่นชม ขณะกวักมือเรียกขันทีหัวหน้าพ่อครัว “เมื่อสักครู่เราเห็นว่าพอเจ้าทานเข้าไปแล้ว เจ้าร้องไห้ออกมา บอกเราได้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด”

        ขันทีหัวหน้าพ่อครัวคุกเข่าลงตรงหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างยอมแพ้ “ทูลฝ่าบาทบ่าวไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกอย่างไรออกมาดีพ่ะย่ะค่ะเอาเป็นว่าในใจบ่าวรู้สึกเศร้าเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”

        “นำมาให้เราสิ”ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเอ่ยสั่งก่อนจะนึกถึงวันที่หนิงมู่ฉือทำน้ำแกงลืมทุกข์ให้เขาทาน ยิ่งรู้สึกประหลาดใจในอาหารจานนี้มากขึ้นไปอีก

        “พ่ะย่ะค่ะ”ขันทีผู้รับผิดชอบรีบยกจานน้ำตาจระเข้ไปวางไว้ตรงหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอย่างกล้าๆกลัวๆ ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินใช้ตะเกียบคีบมะระชิ้นหนึ่งเข้าปากเพื่อชิมรสชาติ

         ไม่นานสีหน้าของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินก็พลันเปลี่ยนไปพระสนมซูเฟยซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเปลี่ยนไปเช่นนั้นจึงอยากจะลองชิมดูบ้างเมื่อได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน จึงใช้ตะเกียบคีบมะระขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วค่อยๆ นำเข้าปาก ต่อมาน้ำตาจระเข้จานนี้ก็ได้ถูกส่งต่อมาถึงจ้าวซีเหอ

        จ้าวซีเหอมองทุกคนที่หลั่งน้ำตาอย่างแปลกใจเขายกยิ้มมุมปากหัวเราะคนเหล่านี้ จากนั้นใช้ตะเกียบคีบมะระหนึ่งชิ้นเข้าปากเมื่อเคี้ยวและกลืนลงไป น้ำตาพลันไหลออกมาเช่นกัน

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอดที่จะถามอย่างสงสัยออกมาไม่ได้“มีเครื่องปรุงรสอย่างหนึ่งที่ชิมแล้วเราคิดไม่ออกว่าคือสิ่งใดเช่นนั้นเจ้าพอบอกเราได้หรือไม่ว่าเครื่องปรุงรสนี้คือสิ่งใด”

        หนิงมู่ฉือเดินไปตรงหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินก่อนจะคุกเข่าลง แล้วกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ที่ฝ่าบาทไม่ทรงทราบเพราะมันเป็นความลับของบ่าวเองเพคะ ในอาหารจานนี้ยังมี…”