หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 132 เผ่าม้าแคระที่โชคร้าย

“คุณชายหลี่ ข้าต้องขออภัยต่อท่านด้วย” สี่ห้าคนที่เข้ามาคุกเข่าให้กับหลี่ชิงหมินครั้งหนึ่ง พวกเขาเองก็จำใจที่จะต้องลงมือเช่นนั้น หลังจากนั้นบุรุษที่แข็งแรงที่สุดก็เข้าไปพร้อมที่จะแบกคุณชายตัวเล็กขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะส่งเข้าไปในเงื้อมือของปีศาจอย่างผู้นำเผ่าม้าแคระ

อย่างไรก็ตาม....ทันทีที่เขาจับร่างของคุณชายหลี่ที่นอนอยู่นั้น ดวงตาของชายวัยกลางคนก็เบิกกว้าง

“ไม่ ไม่ถูกต้องแล้ว!!” สัมผัสนี้ไม่เหมือนกับมนุษย์เลย เขาถอยหลังกรูด รู้สึกว่าตนเองกำลังเจอกับปัญหาใหญ่ในทันที

“อะไรที่ว่าไม่ถูกต้องหรือ?” น้ำเสียงเรียบนิ่งและเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา ที่นั่นไม่มีแสงไฟอยู่ ทำให้พวกเขาไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรก ทว่าเมื่อมีเสียง สายตาของพวกเขาก็มองจ้องไป ปรากฏเป็นร่างของชายที่พวกเขาตามหา และอีกผู้หนึ่ง...

“คุณชายหลี่ ทะ ท่านแม่ทัพใหญ่ก็อยู่ที่นี่ด้วย....” หนึ่งในนั้นอุทานขึ้นมา ขนหัวลุกชันด้วยความหวาดกลัว

หวงซีเฉิงไม่เคยคิดที่จะให้หลี่ชิงหมินเป็นเหยื่อล่ออยู่แล้ว ดังนั้นเขาย่อมไม่ปล่อยให้ใครพาตัวคนของเขาไปได้ ซึ่งเรื่องนี้...ทุกคนในกองทัพต่างก็รู้ดี แม้แต่เจ้าสิงโตน้อยที่ยังสามารถนอนหลับได้ ทั้งหมดเป็นเพราะมันรู้ว่าหวงซีเฉิงมีแผนการอยู่แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้น...มันคงจะลุกขึ้นมาแล้วคำรามสักครั้งสองครั้งไล่ชาวบ้านโง่เขลานี้ออกไปจากกระโจมของเจ้านายมันไปแล้ว

ก็แค่มดปลวก! คิดว่าโยนสมุนไพรระดับต่ำลงไฟแล้วจะทำให้สัตว์ร้ายระดับสูงเช่นมันพลาดท่าหรือ? โง่เขลาสิ้นดี!!

“ดูท่าพวกเจ้าจะตกใจไม่น้อย ไม่ใช่ว่าเข้ามาในกระโจมของข้าเพราะต้องการจะพูดคุยอะไรกับข้าหรือ? เหตุใดเห็นข้าแล้วเหมือนเห็นผีกันเล่า” หลี่ชิงหมินยังคงกลั่นแกล้งอีกฝ่ายต่อไป

เขาได้ยินเรื่องทั้งหมดจากหวงซีเฉิงแล้ว คนพวกนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายไปเสียทีเดียว พวกเขาเองก็ต้องการทำงานหนักเพื่อส่วนรวมเช่นกัน เรื่องนี้ถ้าต้องโทษ...ก็ต้องโทษกองทัพและทางการนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ถ้าพวกเขาดูแลประชาชนในอาณาจักรให้ดี ต่อให้เป็นช่วงสงครามก็ต้องปกป้องและดูแลให้ทั่วถึง มันคงไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้

ทั้งๆที่มีเวลาก่อนที่จะเริ่มสงครามเป็นนานสองนาน กลับไม่ยอมประกาศให้ประชาชนได้เตรียมพร้อมสำหรับการอพยพ ปล่อยให้เกิดเรื่องและไฟลามไปทั่วแล้ว ให้ประชาชนรู้เองว่าต้องรีบหนี ไม่แปลกใจเลยที่จะมีหลายหมู่บ้านเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากและผ่านพ้นมันไปไม่ได้

หมู่บ้านนี้ถูกกดดันจากสงครามและเผ่าม้าแคระที่อยู่ติดกัน พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำยอม แถมหลี่ชิงหมินก็ได้เห็นแล้วว่าพวกเขาขอโทษตนเองเช่นไรเมื่อครู่ ความจริงใจเหล่านี้ทำให้หลี่ชิงหมินได้แต่ถอนหายใจออกมาก็เท่านั้น

“คะ คุณชายหลี่...” ชาวบ้านกลัวจนตัวสั่น พวกเขาได้รับความกดดันจากแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ข้างๆแล้ว ถึงคนจะไม่พูดอะไรออกมาเลยก็ตาม แต่ถ้าพวกเขายังกล้าเคลื่อนไหว หัวของพวกเขาน่าจะหลุดออกจากบ่าโดยง่าย

ดังนั้น สิ่งที่พวกเขาทำได้มีแค่การลงไปคุกเข่ากับพื้นเท่านั้น ไม่สามารถบอกได้ว่าพวกตนต้องทำตามคำสั่งของเผ่าม้าแคระ หากจะต้องมีใครสักคนตาย เช่นนั้นก็ต้องเป็นพวกเขานี่แหละ...จะลากคนอื่นลงนรกไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด

 ในขณะที่พวกเขากำลังคิดว่าจะจบชีวิตของตนเองเพื่อไม่ให้ถูกสาวเรื่องราวออกมาเช่นไรดี จู่ๆข้างนอกก็เกิดเสียงวุ่นวายขึ้นแล้ว 

“บัดซบ!! ไอ้พวกสารเลว กล้าวางแผนลอบตลบหลังพวกข้าอย่างนั้นหรือ?!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้น พลังเสียงฟ้าร้องที่ทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวปรากฏขึ้นอีกครั้ง

และใช่! ผู้นำเผ่าม้าแคระผู้นี้แข็งแกร่งมาก เมฆครึ้มที่ก่อตัวขึ้นในคราแรกจนบดบังแสงจันทร์เอาไว้ก็เป็นฝีมือของเขาเช่นกัน ทว่า.... 

เปรี้ยง!!

คนของแม่ทัพใหญ่ไม่ใช่อ่อนแอเช่นกัน เมื่อมีคนกล้าใช้พลังกับพวกเขา พวกเขาก็ไม่คิดจะออมมือให้อีก! เดิมทีคิดว่าอาจจะทำให้ชาวบ้านโดยรอบได้รับบาดเจ็บไปด้วย จึงใช้เพียงดาบและอาวุธเท่านั้น แต่ในเมื่อตอนนี้มีคนคิดใช้พลัง เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายมากขึ้น พวกเขาก็รีดเร้นพลังของตนเองขึ้นมาเช่นกัน

ระหว่างคนที่ได้รับการฝึกฝนอย่างถูกต้องและเข้มงวด กับคนที่ปลุกพลังขึ้นมาแล้วหาวิธีการศึกษาด้วยตนเอง เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าผู้ใดเหนือกว่า ไม่ต้องถึงมือของหวงซีเฉิงด้วยซ้ำ ในที่สุดผู้นำเผ่าม้าแคระที่ลอบเข้ามาในหมู่บ้านด้วยตนเองก็พลาดท่า

“ไอ้พวกสารเลว!!” เขากัดฟันข่มขู่ ด้านหลังมีเชือกมัดแน่น ซึ่งเชือกนี้ทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ผู้ใช้พลังรีดเร้นพลังของตนเองออกมาได้อีก มันมีเอาไว้เพื่อจัดการคนร้ายที่เป็นศัตรูต่อกองทัพ และบิดาของหวงซีเฉิงก็พลาดท่าเพราะอุปกรณ์พวกนี้เช่นกัน

“พวกเจ้าทำร้ายคนของเผ่าม้าแคระ ไม่คิดทำตามสัญญาแล้วหรือ? อาณาจักรเซินสารเลว เป็นพวกชอบหักหลังผู้อื่นจริงๆ!! ถุย!!” คนพ่นคำหยาบและอ้างสัญญาออกมาไม่หยุด

เขาคิดว่าตนเองลอบเข้ามาในจังหวะที่ดีแล้วจริงๆ ใครจะไปคิดว่าพวกกองทัพกลับรู้ตัวก่อนเสียนี่! ไม่ใช่ว่าพวกมันกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมเคลื่อนย้ายไปยังหมู่บ้านอื่นหรอกหรือ? วันนี้พวกเขาก็เห็นแล้วว่าพวกมันทำงานกันไม่หยุด นอกจากสัตว์ร้ายหนึ่งตัวและคุณชายผู้บอบบาง ไม่มีใครได้หยุดพักเกิน 5 นาทีด้วยซ้ำ

แต่แล้วทำไม...พวกมันยังมีกำลังมากมายอยู่ได้! พวกมันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่!

“สัญญาอันใด? พวกเจ้าเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของอาณาจักรเซิน ไม่ยอมอยู่ในพื้นที่ของตนเอง ไม่ใช่พวกเจ้าหรือที่รนหาที่ตายน่ะ!” เสียงเยาะเย้ยของผู้นำการแจกจ่ายเสบียงสวนกลับทันควัน

พวกเผ่าม้าแคระช่างคิดจริงๆ อยู่ๆก็จะมาอ้างเรื่องสัญญาที่ทำไว้กับอาณาจักรเซินเพื่อข่มขู่พวกเขาเสียอย่างนั้น คิดว่าทหารเช่นพวกเขาไร้หัวสมองหรือ?

“เจ้า! พวกเจ้า! เป็นพวกเจ้าที่หลอกล่อให้พวกข้าออกมา!!”

“โอ้ อย่างนั้นเจ้าคงจะต้องไปให้การต่อศาลของทางการแล้วว่าพวกข้าหลอกล่อพวกเจ้าเช่นไร” น้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ผู้นำเผ่าม้าแคระรู้สึกอับอายอย่างมาก

นี่เป็นเพราะเขามั่นใจในตนเองมากเกินไป คิดว่าทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังแล้วแท้ๆ กลับถูกลอบวางแผนซ้อนเอาไว้เสียนี่!

แท้จริงแล้วจะโทษเขาอย่างเดียวก็ไม่ได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความใจร้อนของเขาเอง เมื่อได้ยินว่าในกองทัพครั้งนี้มีบุรุษผู้หนึ่งที่มีความสามารถในการใช้งานสมุนไพรอยู่ด้วย เขาจึงคิดว่าบุรุษผู้นั้นน่าจะเป็น “โอกาสรอด” ให้กับ “บุตรชาย” เพียงคนเดียวของตน

เมื่อไม่กี่วันก่อน บุตรชายของเขาถูกสัตว์ร้ายมีพิษโจมตี ขนาดให้หมอยาของเผ่าตรวจสอบแล้ว ก็ได้รับแค่สีหน้าแสดงความเสียใจเท่านั้น เขาทำได้แค่รอวันเสียบุตรชายคนนี้ไป ทั้งๆที่อนาคตของอีกฝ่ายจะได้กลายเป็นหัวหน้าเผ่าแทนเขาแล้วแท้ๆ

ตอนที่รู้ว่าคนของกองทัพมา พวกเขาพยายามอยู่ให้เงียบที่สุด รอวันที่คนเหล่านี้จากไปแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตเหมือนปกติ ไม่คิดจะเข้าไปวุ่นวายกับคนของ “แม่ทัพปีศาจ” ผู้เลื่องชื่อ ทว่า....จู่ๆเขาก็ได้ยินว่าในขบวนกองทัพนี้มีผู้ใช้พลังวิเศษ ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับการใช้สมุนไพร

ความหวังที่จะช่วยชีวิตบุตรชายของเขากลับคืนมาทันที ในฐานะบิดาแล้ว...เขาต้องการช่วยให้บุตรชายรอดชีวิต ดังนั้นแผนการที่จะจับตัวคนไปไว้ในเผ่าจึงได้เริ่มต้นขึ้น

เขาไม่ได้คิดทำเรื่องรุนแรงอะไร ขอเพียงคุณชายผู้นี้รักษาบุตรชายของเขาได้ เขายังคิดจะมอบของตอบแทนให้มากมายอีกด้วย แต่ใครจะไปคิด...ท่าทางไม่รู้ไม่เห็นของกองทัพ แท้จริงแล้วเป็นแค่แผนการลวงให้พวกเขาตกหลุมพรางก็เท่านั้น

ชั่วขณะหนึ่ง เขากลับคิดว่ามันเป็นแผนการของกองทัพด้วยซ้ำที่จะจับกุมพวกเขา ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าบุตรชายของเขาได้รับพิษจากสัตว์ร้ายด้วยความบังเอิญทั้งยังเป็นช่วงเวลาก่อนหน้าที่กองทัพจะเดินทางมาถึง เขาอาจจะคิดว่านี่เป็นแผนลวงของทางการที่ต้องการจะทำลายเผ่าม้าแคระโดยไม่ให้เป็นฝ่ายผิดสัญญาก่อน

แน่นอนว่าเรื่อง “บังเอิญ” เช่นนี้จะมีจริงหรือไม่ย่อมไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคนที่นั่งดื่มชาอยู่ในกระโจมของหลี่ชิงหมินอีกแล้ว

ทันทีที่รู้ว่าเขาต้องมาทำภารกิจ หวงซีเฉิงไม่เคยพลาดที่จะตรวจสอบสถานการณ์ทั้งหมดก่อน ก็แค่การกดดันให้ใครบางคนลงมือไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ทว่าที่เขาไม่คาดคิดก็คือ...คนของเผ่าม้าแคระไม่ได้มุ่งความสนใจไปที่ผู้รักษาในขบวนของเขา กลับเลือกหลี่ชิงหมินเป็นเป้าหมายเสียนี่!

คำสั่งลับที่องค์จักรพรรดิให้มาย่อมเกี่ยวกับเผ่าม้าแคระนี้เช่นกัน ถึงแม้พระองค์จะไม่รู้เรื่องการลงนามเป็นทาสของผู้คนในหุบเขา แต่ก็ยังได้รับเรื่องร้องเรียนมาอย่างต่อเนื่องก่อนหน้านี้ เพื่อกำราบให้พวกเขาอยู่ในที่ของตนเองและไม่คิดสร้างความวุ่นวายอีก จึงได้ส่งหวงซีเฉิงมาเพื่อจัดการ

พระองค์ไม่ได้ตรัสถึงวิธีการและผลลัพธ์ที่อยากเห็น นั่นแปลว่าไม่ได้ใส่ใจมากนักว่าเผ่าม้าแคระจะอยู่หรือตาย ขอเพียงสามารถทำให้พวกมันสงบลงได้อีกสักหลายสิบปี เพียงเท่านั้นก็ถือว่าภารกิจสำเร็จแล้ว

หวงซีเฉิงมีทางเลือกสองอย่างคือทำลายเผ่าม้าแคระ หรือจะทำให้ความสัมพันธ์ของเผ่าม้าแคระต่ออาณาจักรเซินดีขึ้น ซึ่งการทำลายนั้นเป็นอะไรที่ง่ายดายยิ่งกว่า แต่...ถ้าพวกเขาทำลายเผ่าม้าแคระไป ปัญหาที่จะตามมาก็คือ...ชาวบ้านในหุบเขาจะต้องรับมือกับสัตว์ร้ายทั้งหมดด้วยตนเอง

ทุกวันนี้ มีชาวบ้านจำนวนหนึ่งต้องตายเพราะการขึ้นเขาล่าสัตว์ร้าย แต่ก็ยังเป็นจำนวนที่เข้าใจได้ ทว่า...ถ้าไม่มีเผ่าม้าแคระที่เป็นเหมือนหน้าด่านคอยช่วยขับไล่สัตว์ร้ายด้วยวิธีการที่สืบทอดมาของพวกเขา ต่อไป...พื้นที่ในหุบเขานี้ก็คงจะเปลี่ยนเป็นพื้นที่ล่าของสัตว์ร้ายแล้ว

ชาวบ้านที่ไม่มีแม้แต่อาหาร จะสามารถสร้างกองกำลังของตนเองเหมือนเผ่าม้าแคระได้อย่างไร

ดังนั้นทางออกที่ดีที่สุดก็คือการทำให้เผ่าม้าแคระยอมจำนนต่ออาณาจักรเซินด้วยดี ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ต้องเป็นวิธีการอย่างอื่น และในที่สุดเขาก็หาวิธีที่ว่านั่นได้

ถึงวิธีสกปรกนี้อาจจะไม่ถูกใจตาแก่ที่เสียชีวิตไปแล้วของเขา ฝ่ายนั้นเป็นพวกที่ชอบลงมืออย่างตรงไปตรงมา หากต้องการเจรจาก็จะประกาศออกมาโดยตรง หากเจรจากันไม่ได้ก็แค่ลงมือเก็บกวาดให้สิ้นซาก ทว่า...หวงซีเฉิงไม่ใช่คนเช่นนั้น

เขามีพลังมากพอที่จะได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากความทรงจำของพวกวิญญาณ ดังนั้นวิธีการของเขาสามารถซับซ้อมยิ่งกว่า รัดกุมยิ่งกว่า และเปลี่ยนจากงานยากกลายเป็นงานที่ง่ายดายมากกว่า

แน่นอนว่าซีเฉิงไม่คิดจะปล่อยเผ่าม้าแคระที่กล้าลงมือกับประชาชนของอาณาจักรเซินไปง่ายๆ ความเจ็บปวดที่เผ่าม้าแคระต้องเจอหลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่ใช่แค่ว่าที่ผู้นำเผ่าคนต่อไปได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ยังมีคนอื่นๆอีกหลายคนที่ต้องมีสภาพเหมือนกัน 

ใครจะไปคิดว่าสัตว์พิษจำนวนมากจะมุ่งเป้าไปที่เผ่าม้าแคระกันล่ะ เผ่าม้าแคระที่ปกติแล้วมั่นใจในการป้องกันสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ พวกเขาจึงได้ลืมไปว่าสัตว์ร้ายที่สามารถทำให้เผ่าของพวกเขาล่มจมได้ อาจจะเป็นเพียงแมลงพิษตัวเล็กๆฝูงหนึ่งเท่านั้น

ซึ่งแมลงพิษพวกนี้เป็นแมลงที่รักสงบมาก ถ้าไม่ใช่เพราะมีใครบางคนไปก่อกวนพวกมัน มีหรือที่พวกมันจะสู้กลับจนทำให้สมาชิกในเผ่าม้าแคระได้รับความเดือดร้อนไปหมดเช่นนี้

ส่วนใครที่ก่อกวนพวกมันนั้น...สมาชิกเผ่าม้าแคระย่อมหาไม่เจอ

“ไอ้พวกสารเลว!! พวกเจ้าคิดจะทำลายพวกข้าอยู่แล้ว เช่นนั้นก็ลงมือเสีย! อย่ามาพูดเรื่องศาลหรือเรื่องการตัดสินที่ยุติธรรมเลย เผ่าม้าแคระของพวกข้าไม่เคยเชื่อในความยุติธรรมของพวกเจ้า!!”

“อย่าคิดว่าพวกข้าไม่รู้แผนการของพวกเจ้า เมื่อไม่กี่ปีก่อน ก็เป็นพวกเจ้าที่ต้องการจับตัวเทพพยากรณ์ของพวกเราไป สุดท้ายเป็นนางที่ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อจบปัญหานี้ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็เข้ามาก่อกวนเผ่าม้าแคระของพวกเราไม่เลิก! เหอะ! ทั้งๆที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ๆ แค่พวกข้าไม่มีหลักฐานที่จะเอาความเท่านั้น พวกเจ้าก็อย่าคิดไปว่าพวกเราจะยอมรับง่ายๆ!!”

ดวงตาของผู้นำเผ่าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“เทพพยากรณ์” ที่เขาพูดถึง แท้จริงแล้วก็คือ “ภรรยาตัวน้อย” ของเขานั่นเอง เป็นมารดาของบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา นางได้จากไปเพราะความโลภของคนในอาณาจักรเซินนั่นแหละ

หลังจากที่พวกเขาสามีภรรยาปลุกพลังขึ้นมาได้ พวกอาณาจักรเซินก็มีจมูกรับกลิ่นที่ดีเหลือเกิน พวกมันตามกลิ่นมาจนเจอสมบัติของเขา แทนที่จะต่างคนต่างอยู่แบบที่ทำสัญญากันไว้ พวกมันกลับส่งชายชุดดำเข้ามาก่อกวนไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่จะพาภรรยาของเขาไปให้ได้

เพื่อให้เผ่าม้าแคระไม่เดือดร้อน และเพื่อไม่ให้ตนเองต้องกลายเป็นเครื่องมือของอาณาจักรเซิน ภรรยาของเขาตัดสินใจจบชีวิตของตนเอง เหลือเอาไว้เพียงความทรงจำที่งดงามระหว่างพวกเขาเท่านั้น

นับตั้งแต่วันตายของภรรยา เขากับสมาชิกเผ่าม้าแคระก็สาบานว่าจะต้องเอาคืนพวกอาณาจักรเซินให้ได้ ดังนั้นหลายปีที่ผ่านมาจึงได้สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน กระทั่งเปลี่ยนพวกมันมาเป็นทาสทั้งหมด ทำเหมือนกับที่มันต้องการจะทำกับภรรยาของเขาอย่างไรล่ะ!!

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวงซีเฉิงก็ขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือน....จะมีเรื่องบางอย่างที่เขาต้องตรวจสอบเพิ่มเติม

……………………………………….