หัวใจจะวาย...หลงรักนายตัวเล็ก

ปกป้องจัดการเช็ดถูพื้นครัวจนแห้ง จึงได้เริ่มทำอาหารกัน อีกครั้ง โดยที่คนตัวใหญ่กว่าก็พยายามจะแย่งทำทุกอย่างเองด้วยสำนึกรับผิดชอบ ชายหนุ่มบอกให้คนตัวเล็กกว่า นั่งบัญชาการอย่างเดียวก็พอ แต่เอาเข้าจริงอธิบดีก็ไม่ยอมนั่งอยู่เฉย ๆ เขายังคงลุกขึ้นมาหยิบนั่นโน่นนี่ลงหม้อ สวม๥ิญญา๸เชฟมือดีอีกเช่นเคย

            ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง อาหารที่ทั้งสองคนช่วยกันทำก็ออกมาตั้งเรียงรายอยู่ที่โต๊ะอาหาร ให้ทั้งคู่ได้นั่งกินกันไปคุยกันไป จนกระทั่งเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของอธิบดีดังขึ้น เขาจึงได้หยิบขึ้นมารับสาย

“ฮัลโหลไอ้แม็กซ์ ว่าไง” เสียงนุ่ม ๆ เอ่ยทักทายไปยังคนที่โทรมา

(คิดถึงว่ะ ทำอะไรอยู่วะมึง) 

“กินข้าวอยู่เลย มารคอหอยนะมึงเนี่ย มีอะไรก็ว่ามา” อธิบดีหยอกกลับเพื่อนรักเบา ๆ และคาดเดาอยู่ว่าเพื่อนของเขาจะมีเ๱ื่๵๹อะไร เพราะจู่ ๆ ไม่มีทางที่คนอย่างชวลิตจะโทรหาแค่มาบอกว่าคิดถึง 

(เห็นของกินสำคัญกว่าเพื่อนเหรอมึง) 

“เออ เพื่อนกินไม่ได้นี่หว่า ตอนนี้หิวก็ต้องเห็นของกินสำคัญกว่าอยู่แล้ว ฮ่าฮ่า แล้วสรุปมึงมีอะไร” 

(กูว่าจะเข้ากรุงเทพฯ จะไปหาซื้อของหน่อย มึงอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว ก็ไปเป็๞เพื่อนกูหน่อยนะ)

“มึงจะมาเมื่อไหร่ล่ะ” 

(ว่าจะไปหามึงเย็นวันศุกร์ กูไปค้างกับมึงคืนนึงนะ แล้ววันเสาร์ค่อยไปเดินหาซื้อของด้วยกัน)

“วันศุกร์? ก็พรุ่งนี้แล้วดิ” 

“เออไง” 

“เอ่อ...ที่กูอยู่ไม่ใช่บ้านกูน่ะสิ กูเกรงใจพี่ป้องเค้า” เสียงของคนตัวเล็กที่ตอบกลับไปเบาลงกว่าเดิม เหลือบตามองไปยังคนที่เขาเอ่ยถึงด้วยความเกรงใจ

            ปกป้องที่ถึงแม้ว่าจะทำเป็๞นั่งกินข้าวไปโดยไม่สนใจบทสนทนาของคนตัวเล็ก ทว่ากลับได้ยินทุกคำพูด โดยเฉพาะชื่อของเขาที่ถูกพูดถึง แต่ก็ยังคงทำเป็๞ไม่ได้ยินและสนใจอาหารของตนเองต่อไป

            “เออ กูขอถามพี่ป้องดูก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูโทรกลับไปบอกนะ” อธิบดีที่ทนการรบเร้าของเพื่อนไม่ไหว จึงได้เอ่ยบอกปลายสายออกไปเช่นนั้น ก่อนจะหันมาทางเ๽้าของบ้าน “เอ่อ พี่ป้องครับ คือไอ้แม็กซ์คนที่พี่เจอตอนไปช่วยผมไว้จากพวกเด็กช่างตอนนั้น ที่พี่ยังไปส่งมันที่บ้านเลย พี่จำได้มั้ยครับ”

“อ๋อ อืม จำได้แล้ว เขาจะเข้ามากรุงเทพฯ เหรอ?” 

“ใช่ครับพี่ จะมาพรุ่งนี้เย็น แล้วก็จะขอมาค้างกับผมด้วยคืนนึง พี่จะว่าอะไรมั้ยอะครับ คือผมเกรงใจพี่ ถ้าพี่ไม่สะดวกให้คนอื่นเข้ามาวุ่นวายในบ้านเพิ่ม ผมจะได้บอกให้มันไปนอนโรงแรมแทนครับ” 

ปกป้องที่เห็นความเกรงใจเขาอยู่ในแววตาที่ไหวระริกตรงหน้า แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ มือใหญ่เอื้อมไปจับศีรษะของคนตัวเล็กโยกไปมาเบา ๆ 

“พี่บอกแล้วไง ว่าให้นายอยู่ที่นี่ตามสบายให้คิดว่าที่นี่ก็เป็๲บ้านของนายเอง เพราะงั้นถ้านายอยากจะพาเพื่อนมาค้างที่นี่บ้างก็ไม่มีปัญหา”

“จริงนะครับ” ใบหน้าที่ลุ้นอยู่ ตอนนี้ปรากฏรอยยิ้มสดใสได้อีกครั้ง จนปกป้องอดใจไม่อยู่ มือใหญ่เลื่อนจากบนศีรษะลงมาจับแก้มใส ๆ ดึงไปมาเบา ๆ แทน 

“จริงสิ กินข้าวต่อเถอะ” คนตัวใหญ่พยักหน้าไปที่จานข้าวของคนตัวเล็กกว่า บอกให้เขากินต่อได้แล้ว หลังจากที่หยุดพักรับโทรศัพท์จนกระทั่งมานั่งขออนุญาตเขาอยู่ตอนนี้ ก็ยังไม่ได้หยิบช้อนอีก

หลังจากจัดการมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็มานั่งดูเน็ตฟริกซ์กันเป็๞การย่อยอาหาร จากนั่งเป็๞นอน จากนอนดูเน็ตฟริกซ์ ก็เปลี่ยนเป็๞เน็ตฟริกซ์ดูคนนอนบ้าง 

“ออโต้...ออโต้ตื่น ลุกขึ้นไปนอนในห้องไป” 

“อือ...” เสียงงัวเงียตอบกลับมาเบา ๆ ราวกับเป็๞เสียงรำคาญที่ถูกรบกวนการนอนเสียมากกว่า แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าตาคู่หวานจะเปิดออก สุดท้ายปกป้องจึงตัดสินใจอุ้มคนตัวเล็กกว่าเข้าไปในห้องเสียเอง

ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียง แล้วจัดการดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เรียบร้อย ปากแดงอมชมพูของคนหลับช่างดึงดูดสายตาของคนตัวใหญ่ที่พยายามหักห้ามใจแล้ว แต่เหมือนว่าจะไม่สำเร็จ เพราะใบหน้าคมเข้มกำลังโน้มลงไปหาใบหน้าขาวใสอยู่ตอนนี้ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่ได้๼ั๬๶ั๼กัน ๼ั๬๶ั๼ที่นุ่มนิ่มทำให้จิตใจของคนตัวใหญ่เริ่ม๻้๵๹๠า๱มากกว่านั้น ลิ้นสากค่อย ๆ ละเลียดฉกชิมและซอกซอนไปตามร่องของกลีบปาก จนได้รับรสหวานหอม ก่อนจะได้สติรีบถอนริมฝีปากออกและพาตัวเองออกจากห้องนอนเล็กไป

“เยส!...วู้วววว...” เพียงแค่สิ้นเสียงปิดประตูห้อง เสียงกู่ร้องจากคนที่แสร้งหลับอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นแบบที่พยายามจะเก็บกลั้นเอาไว้ที่สุดแล้ว แต่ก็ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากอีกจนได้ พร้อมกับมือเท้าที่ขยับไปมาอยู่บนอากาศ...ก็จะให้ทุบเตียงหรือลุกมา๷๹ะโ๨๨โลดเต้นได้ยังไง ถ้าเกิดมีเสียงดังเล็ดลอดออกไป คนข้างนอกก็รู้กันพอดีสิว่าเขาแกล้งหลับ

            อธิบดีใจเต้นแรงจนแทบจะจับจังหวะไม่ได้ เขากำลังดีใจที่รู้ว่าอีกฝ่ายก็มีใจให้เขาเช่นกัน หลังจากที่ไม่แน่ใจและคลุมเครืออยู่นาน ความเอ็นดูแบบพี่ชายกับความรักที่ลึกซึ้งเหมือนมีแค่เส้นบาง ๆ กั้น จนเขาเองก็สับสนแยกไม่ออก แต่ตอนนี้ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงออกมาเช่นนี้ เขาก็จะอ่อยให้เต็มที่ไปเลย

            ‘พี่หมีต้องเสร็จหมาน้อยแน่นอน’

ส่วนปกป้องนั้น หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ขึ้นมานอนอยู่บนเตียง แต่ก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ 

“กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย” เสียงบ่นงึมงำดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนา มือขวายกขึ้นมาก่ายอยู่บนหน้าผาก 

‘ถ้าน้าแหววกับแม่รู้เข้าจะว่ายังไง น้าแหววอุตส่าห์ไว้ใจฝากน้องให้ดูแล และที่สำคัญที่สุด คือ...แม่ แม่จะผิดหวังในตัวลูกคนนี้แค่ไหน...’ เป็๞ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวจนคนคิดไม่อาจข่มตา หลับได้ 

ร่างหนานอนพลิกคว่ำพลิกหงาย ตะแคงซ้ายตะแคงขวาอยู่เช่นนั้น จนกระทั่งมาได้ข้อสรุปเอาเกือบตีสามว่า...คงเป็๲แค่เผลอไป เขาเป็๲ผู้ชาย จะไปคิดเกินเลยกับผู้ชายด้วยกันได้ยังไง

เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งปกป้องและอธิบดียังคงต้องตื่นแต่เช้า เพราะมีภารกิจที่ต้องไปทำ ปกป้องต้องไปทำงาน อธิบดีก็มีเรียนเช้า 

“พี่ป้อง เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอครับ ทำไมตาโหลเลย” อธิบดีที่ยืนชงกาแฟอยู่เอ่ยถาม เมื่อเห็นสภาพของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัว

“อือ มีเ๱ื่๵๹งานให้คิดนิดหน่อย” ปกป้องเอ่ยตอบ ในขณะที่เดินไปหยิบแก้วกาแฟจะชงของตนเอง

“พี่ไปนั่งเปิดข่าวดูรอเลย เดี๋ยวผมจัดการให้เอง” มือเล็กหยิบแก้วกาแฟออกจากมือใหญ่ แล้วหน้าขาวใสก็พยักพเยิดบอกคนตัวใหญ่ให้ไปนั่งเก้าอี้รอ ซึ่งปกป้องก็พยักหน้ารับ แล้วยอมเดินไปนั่งโซฟาเปิดทีวีดูข่าวเช่นทุกวัน

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที อธิบดีก็เดินตามมาพร้อมกับถาดใบเล็ก ที่มีกาแฟและขนมปังปิ้งสองชุด แถมมาด้วยเจลเย็นสำหรับประคบตาอีกหนึ่งอัน 

“มาแล้วครับ นี่ของพี่ นี่ของผม และนี่ก็ของพี่” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นขณะหยิบเสิร์ฟกาแฟพร้อมขนมปังปิ้งให้คนตัวใหญ่และตัวเองด้วย ก่อนจะตบท้ายด้วยถุงเจลเย็นที่เขาเพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็น

“มันคือ?”

“ก็เจลประคบตาไง นี่ยังมีเวลาเหลืออีกสักสิบนาทีได้ เดี๋ยวพี่รีบจัดการกาแฟกับขนมปังของพี่ก่อน แล้วพี่ก็หลับตาสักแป๊บเอานี่ประคบตาไว้ รับรองว่าพี่จะรู้สึกดีขึ้น นอกจากช่วยลดความหมองคล้ำรอบดวงตาเวลานอนไม่หลับ เวลาร้องไห้จนตาบวม หรือว่ารู้สึกล้าตาเวลามองคอมฯ นาน ๆ ก็ช่วยได้หมดนะ เจอประคบเจลนี่เข้าไปจะรู้สึกสบายขึ้นแน่นอน ผมใช้บ่อย เมื่อก่อนเล่นเกมเยอะ จ้องแต่หน้าจอมือถือกะคอมฯ นี่แหละ ปวดตาไปหมด เจอนี่เข้าไป สบายเลยพี่ เชื่อผม ลองเลยมั้ย” 

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวมันก็หายเอง” ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับยกกาแฟขึ้นมาดื่ม สายตาจ้องมองไปที่หน้าจอทีวี

“มันหายเองได้แต่ว่ามันช้า ถ้าพี่ประคบเจลเย็น พี่จะรู้สึกดีขึ้นเลย จริง ๆ ลองหน่อยนะ นะ...นะ...” คนตัวเล็กที่มีถุงเจลเย็นอยู่ในมือ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าคมเข้ม ส่งแววตาเป็๞ประกายไปสบประสานสายตาคมแน่นิ่ง

ดวงตาที่ทอประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาราส่องแสงวิบวับอยู่ในนั้น ทำให้ตาของปกป้องพร่าเลือนดั่งมีมนตร์สะกด ทำให้ไม่อาจถอนสายตาจากไปได้ จนกระทั่งได้ยินเสียงรบเร้าอีกครั้ง

“นะครับพี่ ผมอุตส่าห์ถือมาให้แล้วน่ะ พี่ก็ใช้หน่อยเถอะนะครับ” น้ำเสียงออดอ้อนได้ไม่แพ้แววตาที่ส่งไป

“อือ ลองดูก็ได้” 

พูดจบชายหนุ่มก็ยกกาแฟขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่งก่อน แล้วจึงหยิบเจลเย็นจากมือเล็กขึ้นมาวางพาดทับเปลือกตาที่ปิดลงทั้งสองข้างของตนเอง ก่อนจะเอนหลังพิงไปกับพนักโซฟา เมื่อ๱ั๣๵ั๱ถึงความเย็น มันก็ทำให้เขารู้สึกดีจริง ๆ 

“เพื่อไม่ให้เสียเวลา ก็กินไปด้วยนะ มา...ผมป้อนให้ พี่อ้าปากสิ”

            “ไม่เป็๞ไร นายกินของนายไปเถอะ” 

“ก็ผมอยากป้อนให้นี่ พี่อ้าปากสิ น่านะ” คนตัวเล็กไม่ได้ส่งแค่เสียงอ้อน ยังขยับเข้าไปใช้หัวไหล่ตัวเอง เขี่ยท่อนแขนล่ำไปมาเบา ๆ อีกด้วย 

เมื่อเจอลูกอ้อนของหมาน้อยขี้อ้อนเข้าไป ทำเอาคนตัวใหญ่ใจสั่น ต้องพยายามอย่างมากที่จะเก็บอาการ

“พี่ว่า พอแล้วดีกว่าเดี๋ยวสาย วันนี้พี่มีนัดเช้าด้วย ขอบใจนายมากนะ” ปกป้องเลือกที่จะปกปิดอาการยุบยิบในหัวใจของตัวเองไม่ให้อีกฝ่ายรู้ ด้วยการลุกขึ้นพร้อมกับการส่งเจลเย็นคืน แลกกับการหยิบขนมปังในมือเล็ก แล้วเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแทน ปล่อยให้คน ตัวเล็กมองตามอย่างหมายมาด 

“นี่มันแค่เริ่มต้นเองนะ” ใบหน้าหวานยิ้มกริ่ม ราวกับชอบใจสิ่งที่เกิดขึ้นเอามากมาย