ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

    ตอนที่ 5 เมนูทดลองที่ 2: วุ้นสมุนไพรเหนียวหนึบ (กาวดักหนูติดเพดานปาก)

     

    วันที่สอง หลินเสี่ยวฟานสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมเสียหน้าซ้ำสอง ในเมื่อของคาวไม่รุ่ง เขาจึงหันมาทำของหวานดับร้อนเพื่อกู้สถานการณ์ เขาแอบย่องเข้าไปในห้องเก็บของของบ้าน พบถุงแป้งมันสำปะหลังที่ท่านพ่อซื้อทิ้งไว้ และน้ำตาลทรายแดงอีกครึ่งไห นอกจากนี้เขายังไปเด็ดใบเตย ดอกอัญชันหลังบ้าน และขุดหัวขมิ้นในสวนมาเตรียมไว้

    “ของหวานดับร้อนสไตล์หรูหรา ‘วุ้นสมุนไพรเกล็ดหิมะห้าสี’ แค่ชื่อก็กินขาด ร้านขนมเปี๊ยะตระกูลหวังในเมืองยังต้องชิดซ้าย!” เสี่ยวฟานวางแผนการอย่างมั่นใจ

    เช้าวันที่สอง ณ ตลาดท้ายเมือง หลินเสี่ยวฟานมาพร้อมหม้อต้มน้ำใบใหญ่และเตาถ่านคราวนี้ไม่มีควันดำกวนใจ เขานำน้ำตาลทรายแดงมาต้มจนละลาย จากนั้นนำแป้งมันสำปะหลังมาละลายน้ำ หวังจะเทลงไปผสมเพื่อให้เนื้อวุ้นมีความเหนียวนุ่มเด้งดึ๋งตามที่เคยเห็นในตำราอาหารต่างแดน

    ทว่า... อัตราส่วนผิดพลาด แป้งจับตัวกันเป็๲ก้อนเหนียวหนืดเหนอะหนะเหมือนกาวดักหนู แทนที่จะใส่แป้งแต่พอดี เขากลับเทแป้งมันลงไปหมดทั้งถุงเพราะคิดว่า “ใส่เยอะ ๆ เนื้อจะได้แน่น ๆ ล้นแก้ว ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้!” แถมเขายังเทน้ำคั้นใบเตย น้ำอัญชัน และน้ำขมิ้นลงไปปนกันมั่วซั่ว มีแต่สีเขียวขี้ม้าคล้ำ ๆ ดูน่าขนลุกแทน แป้งเหนียวหนืดหนาเสียจนไม้พายที่เสี่ยวฟานใช้คนติดหนึบอยู่ตรงกลางหม้อ ยกไม่ขึ้น!

    เพื่อไม่ให้เสียฟอร์มเมื่อนายน้อยกู้เดินมาแซว เสี่ยวฟานจึง๻ะโ๷๞เรียกลูกค้า: "นี่คือ 'มุกดาหารเหนียวหนึบหมื่นปี' ขนมโบราณจากแดนใต้ เคี้ยวทีเดียวอยู่ท้องไปสามวัน!"

    เด็กน้อยคนหนึ่งชื่อ อาเป่า เดินมาซื้อด้วยเงิน 1 อีแปะ พอเอาเข้าปากไปเคี้ยว... ปรากฏว่าแป้งเหนียวจัดจนเหนียวติดเพดานปากและฟันกราม อาเป่าอ้าปากค้าง พูดไม่ได้ น้ำตาไหลพราก พ่อเด็กต้องรีบมาพาลูกส่งหมอเพื่อเอาแป้งออกจากปาก

    ผลลัพธ์: โดนพ่อเด็กด่าเปิง เสี่ยวฟานต้องจ่ายค่าทำขวัญไปอีก 10 อีแปะ... ขาดทุนและเสียหน้าอย่างย่อยยับ!

    เสี่ยวฟานยืนทอดอาลัยมองหม้อแป้งเหนียวหนืดกลางตลาด คู่อริอย่างนายน้อยกู้และสมุนหัวเราะเยาะจนตัวงอ “ฮ่าๆๆๆ! วันแรกไฟไหม้ วันที่สองทำกาวดักหนูขาย ขนมหมื่นปีสยบ๥ิญญา๸ เคี้ยวทีเดียวปากล็อกไปหมื่นปี! ขำชะมัด!” ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันส่ายหัวและเดินหนีไป ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้แผงรถเข็นของเขาอีกเลย เสี่ยวฟานขบกรามแน่นจนเส้นเ๣ื๵๪ปูด ความอับอายและติดลบในกระเป๋าทำให้เขารู้สึกเหมือนหลังพิงฝา ทว่าแววตาของเขากลับประกายกร้าวอย่างน่ากลัว คืนนี้เขาจะต้องค้นหาสูตรลับที่แท้จริงที่จะมาทลายเสียงหัวเราะเยาะเหล่านี้ให้สิ้นซาก!