(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 179 ประเทศไทยต้องมีเป็นของตัวเอง

พีทได้ใช้เวลาอยู่กับฝ้ายอีกหนึ่งคืน ก่อนที่ในเช้าวันต่อมา เขาจะต้องนั่งเครื่องบินไปยังบริษัท Gogle ที่ตั้งอยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งอยู่คนละซีกโลกเลยก็ว่าได้กับมหาลัยฮาวาร์ดแม้จะอยู่ในประเทศอเมริกาก็ตาม ระยะทางมากกว่า 4000 กิโล

พีทต้องใช้เวลาในการเดินทางถึง 6 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย บนเครื่องบิน ซึ่งการเดินทางภายในประเทศก็ไม่ยุ่งยากมากนัก ประกอบกับมีเอกสารรับรองจากบริษัท Gogle ที่ออกให้กับพีทเป็นกรณีพิเศษ มันก็ช่วยทำให้พีทเดินทางไปไหนมากไหน ในอเมริกาได้อย่างราบรื่นมากทีเดียว

ซึ่งหมายความว่า บริษัท Gogle มีอิทธิพลเป็นอย่างมากภายในประเทศ เอกสารรับรองและแนะนำตัวพีท มีพลังมากพอที่จะทำให้เหล่าผู้ร่วมเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นพนักงานตรวจตั๋วหรือพนักงานต้อนรับ ต่างเอาใจใส่พีทเป็นอย่างดี

พีทเดินทางมาถึงรัฐแคลิฟอร์เนียด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเขากับฝ้ายแทบไม่ได้นอนเลย ตามประสาข้าวใหม่ปลามันที่มีแรงเหลือเฟือ พร้อมสู้ศึกกันตลอดคืนโดยไม่หยุดพัก ราวกับวันนี้คือวันสุดท้ายของโลกก็ว่าได้

พีทแค่ห่างจากฝ้ายมา 6 ชั่วโมง ก็คิดถึงแฟนสาวแล้ว แต่ทว่า…หลังจากนี้เขาคงจะได้ใกล้ชิดกับฝ้ายน้อยลง อย่างน้อยก็ 2 ปี

แม้พีทจะมีเงินมากพอที่จะเดินทางมาหาฝ้ายได้ ยามเขาคิดถึง แต่ด้วยงานของเขาหลังจากนี้ มันจะมีแต่ทวีความหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พีทไม่น่าจะสามารถเดินทางไปหาฝ้ายได้ตามที่ต้องการบ่อยๆ อาจจะแวะไปหาสัก 2-3 วันในรอบ 1-3 เดือน เพื่อรักษาความใกล้ชิดกันเอาไว้ แต่พีทกับฝ้ายก็ยังยืนกรานว่าจะรอและรักกันต่อไป

“คุณพีทใช่ไหมครับ” เป็นชายหนุ่มวัย 30 ต้นๆ ที่บริษัท Gogle ส่งมาดูแลพีท ได้ร้องเรียกพีทที่เหมือนจะไม่สังเกตเห็นป้ายไฟของเขา ใช่แล้ว! ป้ายไฟ ป้ายไฟที่เหมือนกับเวลาไปดูคอนเสิร์ตดนตรีเชียร์ศิลปินไอดอลนั่นแหละ

ชายหนุ่มคนนี้ได้ใช้ป้ายไฟสีสันสดใส เขียนว่า ‘ยินดีต้อนรับพีทสู่อเมริกา’ เฉกเช่นเดียวกับที่ทอมถือป้ายข้อความเขียนต้อนรับเขาเมื่อสองวันก่อน เพียงแต่แตกต่างกันที่ทอมไม่ได้เล่นใหญ่ ใช้กระดาษลังธรรมดามาเขียนต้อนรับเท่านั้น

หากแต่ชายหนุ่มวัย 30 ต้นๆ ที่มารับพีทในวันนี้ ใช้ป้ายไฟเชียร์ศิลปิน มาต้อนรับพีทเสียอย่างนั้น “ใช่ครับ นี้จดหมายแนะนำตัวครับ” พีทชะงักไปเมื่อเห็นป้ายไฟอันใหญ่โตที่ถูกโบกสะบัดไปมา ก่อนจะเดินเข้าไปหาพนักงานของบริษัท Gogle ที่ยิ้มแฉ่ง เมื่อได้เจอกับเขา

“สวัสดีครับ ผมชื่ออลัน ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลคุณพีทครับ” อลันนั้นดูเป็นเด็กเนิร์ดเล็กน้อย ด้วยท่าทางและการแสดงออกของเขาในการพบเจอกันกับพีทครั้งแรก แต่ยังดีที่ชุดสูทของอลันนั่นดูมีราคาแพง ทำให้คนอื่นๆ พอจะมองข้ามความเนิร์ดของเขาไปได้บ้าง

“พวกไปที่รถกันก่อนนะครับ ส่งกระเป๋าของคุณมาให้ผมได้เลยครับ ผมช่วยเข็นไปเอง” อลันยืนกรานที่จะดูแลพีทอย่างเต็มที่ แต่พีทนั้นปฏิเสธเพราะอีกฝ่ายเป็นพนักงานของบริษัท ที่อาจจะถูกสั่งจากหัวหน้างานให้มาดูแลเขาอีกทอดหนึ่ง

การใช้งานอลันให้มาดูแลเขาและเข็นกระเป๋าให้กับเขา มันเลยดูไม่ค่อยเหมาะ พีทเลยยืนกรานว่าเขาจะเข็นกระเป๋าเองให้อลันช่วยถือกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กให้กับเขาก็พอ

ทั้งสองมาถึงรถของอลัน พลางช่วยกันยกกระเป๋าขึ้นรถ ก่อนที่อลันจะเอ่ยปากถามพีทถึงเรื่องการทำงาน “อันที่จริงกำหนดการเข้าประชุมกับรองประธานซุนดาร์ มีขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าหากคุณพีทอยากเข้าไปปรับตามตัวให้คุณชินกับสภาพการทำงานของบริษัทเราก่อน ผมยินดีพาคุณพีทไปเที่ยวชมบริษัทของพวกเราก่อนได้นะครับ” อลันเสนอ เพราะปกติแล้วบริษัท Gogle ก็มักจะเปิดให้นักเรียนและนักศึกษาเข้ามาเที่ยวชมบริษัทอยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงเสนอให้พีทมาเที่ยวชมบริษัทของพวกเขาไปด้วยเลย เพื่อที่จะปรับตัวให้คุ้นชินกับสภาพการทำงานของที่นี่และในวันพรุ่งนี้เมื่อเริ่มการประชุมจะได้ไม่ตื่นสนาม

อลันเองก็รู้สึกทึ่งไม่น้อย ที่ตัวแทนของนักพัฒนา Rayzen จากบริษัท Rayzen Techฯ ส่งมาทำงานคือ เด็กหนุ่มอย่างพีทที่ดูแล้วน่าจะยังไม่เข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัวเสียด้วยซ้ำ

แต่ทว่ากลับได้รับมอบหมายงานสำคัญจากนักพัฒนา Rayzen ให้มาเป็นตัวแทนเข้าร่วมประชุมกับรองประธานซุนดาร์ของพวกเขาเลยทีเดียว

ปกติ รองประธานซุนดาร์ไม่ได้เข้าถึงตัวง่ายขนาดนี้…นานๆ ครั้งซุนดาร์ และลอว์รี่ เพจ ที่เป็น CEO จะเข้าร่วมประชุมกับกลุ่มผู้บริหารนานๆ ครั้ง แต่นับตั้งแต่การปรากฏตัวขึ้นของนักพัฒนา Rayzen ก็ทำให้สองผู้ยิ่งใหญ่แห่งบริษัท Gogle ต้องออกโรงด้วยตัวเองอยู่หลายครั้ง

“ได้ครับ เอาตามนั้นเลย ผมเองก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เยี่ยมชมบริษัท Gogle ที่ขึ้นชื่อว่าดูแลพนักงานดีที่สุดในโลกเหมือนกันครับ” พีทเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่ได้เที่ยวชมบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง Gogle ที่เป็นบริษัทระดับโลก

ถึงตัวเขาจะมีระบบและมีภูตผีที่สุดยอดอยู่กับตัวก็ตาม แต่โลกในระบบมันแตกต่างจากโลกแห่งความจริงตรงที่ พีทสามารถทำให้มันเกิดขึ้นจริงได้ เขาสามารถนำข้อดีของบริษัท Gogle มาปรับใช้กับบริษัทของเขาได้ ดั่งเช่นสวัสดิการขั้นพื้นฐานของพนักงาน

ที่เคยมีการเผยแพร่ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาบอกเล่าว่า พนักงานของบริษัท Gogle สามารถกินขนมและกาแฟที่ทางบริษัทจัดให้ได้ตามต้องการ รวมไปถึงยังมีห้องสำหรับนอนเพื่อพักผ่อนอีกด้วยและยิ่งไปกว่านั้น หากพีทไม่ได้มาเห็นด้วยตาของตัวเอง พีทก็แทบไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่า บริษัท Gogle นั้นมอบสวัสดิการให้กับพนักงานด้วยการมีห้องนวดส่วนตัว มีโรงอาหารที่พนักงานสามารถรับประทานอาหารได้ในราคาที่ถูกกว่าร้านข้างนอกอีกด้วย

ทุกอย่างมีครบหมดในบริษัทแห่งนี้ นั้นทำให้พีทรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้มาเห็น “คุณพีทลองไปนวดดูไหมครับ เดินทางมาเหนื่อยๆ บริษัทของเรามีบริการนวดแผนไทย ที่มาจากประเทศของคุณด้วยนะครับ” นวดแผนไทย คือสุดยอดการนวดผ่อนคลายที่ทั่วโลกต่างยอมรับ เพราะมันช่วยทั้งผ่อนคลายกล้ามเนื้อ บรรเทาอาการปวดและช่วยผ่อนคลายความเครียดได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

อลันได้ลากพีทเข้าไปยังห้องนวดของบริษัทที่พนักงานต้องทำการจองล่วงหน้า ถึงจะได้เข้ามาใช้สิทธิ์นี้ แต่ละคนมีเวลานวดผ่อนคลายประมาณ 15-30 นาที ต่อครั้งต่อวัน

โดยพีทได้ดูตารางการจอง ก็พบว่าห้องนวดนี้มีพนักงานจองกันตั้งแต่เช้ายันเย็นเต็มแน่นไปจนถึงวันสุดสัปดาห์เลยทีเดียว “คนไทยเหรอ? มาตรงนี้สิ เดี๋ยวพี่นวดให้” มันเหมือนกับสัญชาตญาณที่คนไทยในต่างแดนเท่านั้นจะรู้ได้ว่าคนไหนเป็นคนไทยเหมือนกันกับพวกเขา

เพียงแค่พีทโผล่หน้าเข้าไปในห้องนวด ทางด้านเจ้าหน้าที่นวดกว่า 20 คนในห้องผ่อนคลายนี้ ก็หันมามองพีทเป็นตาเดียวก่อนจะยิ้มให้กับพีท ด้วยความเอ็นดู ป่นระคนดีใจที่ได้เจอกับคนบ้านเดียวกัน

ใช่แล้วพนักงานนวดพวกนี้ ล้วนเป็นคนไทยในต่างแดน ที่มาทำงานหรืออาศัยอยู่ในประเทศอเมริกา เหล่าพี่สาวพวกนี้มีตั้งแต่อายุยังสาวไปจนถึงป้าอายุ 50 ปี บางคนได้แต่งงานกับคนอเมริกันและถือเป็นพลเมืองของประเทศนี้ไปแล้ว

แต่ก็มีอีกหลายคนที่ตั้งใจแค่มาทำงานเพื่อเก็บเงินให้ได้สักก้อนและส่งกลับไปให้ครอบครัว เพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวกัน

“เป็นพนักงานใหม่เหรอ เป็นลูกครึ่งหรือเปล่า? ยังเด็กอยู่เลยถือว่าเก่งมากเลยนะที่มาทำงานที่นี่ได้” พี่สาวอายุ 30 ปลายๆ ได้พูดกับพีทเป็นภาษาไทย แน่นอนมันติดสำเนียงของจังหวัดที่เธออยู่มาด้วย

พีทจึงรู้ว่าเธอน่าจะเป็นคนจากต่างจังหวัด แต่กระนั้นแล้วยังไง? คนไทยก็คือคนไทย คนภาคไหนก็คือคนไทย ขนาดเขาเองที่สืบเชื้อสายจีนที่หนีสงครามมายังประเทศไทย ก็ยังเรียกตัวเองว่าเป็นคนไทย

ฉะนั้นจะคนภาคไหน สำหรับพีทนั้นไม่สำคัญ การเหยียดภูมิลำเนาของอีกฝ่ายจึงถือเป็นการกระทำอันต่ำช้า เป็นตระกละที่สกปรกที่มีแต่คนไร้ค่า ไร้ราคาเท่านั้นแหละที่จะเหยียดคนไทยด้วยกันเอง!

“เป็นคนไทยครับ ไม่ได้เป็นลูกครึ่ง พึ่งบินมาที่อเมริกาเมื่อสองวันก่อนครับ แล้วผมก็ไม่ใช่พนักงานของที่นี่ด้วยครับ แต่มาทำงานในฐานะตัวแทนร่วมกันกับบริษัท Gogle กับบริษัทของผมเท่านั้นครับ” พีทถอดเสื้อและนอนหันหลังให้กับพนักงานนวดได้เริ่มทำงานของเธอ “ทำงานร่วมกันกับบริษัท Gogle?” พี่สาวที่นวดให้กับพีททำหน้าฉงนสงสัยพร้อมกับเริ่มลงน้ำมันเพื่อนวดร่างกายให้กับพีทแล้ว

อย่างที่รู้นิสัยของคนไทย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือประเทศใด ทุกคนล้วนเป็นคนที่ชอบใส่ใจเรื่องของคนอื่นๆ หรือพูดกันตรงๆ ก็คือชอบเสือก เรื่องชาวบ้าน

หากแต่มันเป็นการชอบใส่ใจที่มีมารยาท ไม่ได้ยุ่งเรื่องชาวบ้านจนไม่รู้กาลเทศะขนาดนั้น แค่ยุ่งให้พอรู้เรื่องและให้พอคุยกับชาวบ้านสนุกปากก็เท่านั้น

ซึ่งห้องนวดนี้ก็ถือเป็นแหล่งข่าวสารในบริษัทที่รู้ยันใครแอบคบกับใคร ใครเล่นชู้กันในบริษัทเลยก็มี แต่กระนั้นเหล่ามือนวดทั้งหลายก็มีจรรยาบรรณ ไม่เปิดเผยความลับพวกนี้ให้คนในบริษัทรู้ เพียงแค่เม้ามอยกันเป็นภาษาไทยภายในกลุ่มของพวกเธอเท่านั้น

“คุณนาตาเลีย คนนี้คือคุณพีทเป็นตัวแทนของบริษัท Rayzen Techฯ กำลังมาร่วมโปรเจกต์แปลภาษากับทางบริษัทของเราครับ” อลันพูดกับพนักงานนวดที่กำลังนวดตัวให้กับพีท โดยเขาเองก็นอนอยู่ที่เตียงข้างๆ เพื่อรับการนวดเช่นเดียวกันและน่าจะมาใช้บริการบ่อยจนรู้จักกับพนักงานนวดที่กำลังนวดให้กับพีท พลางเรียกชื่อเธอว่า ‘นาตาเลีย’

“จริงๆ พี่ชื่อน้ำตาล แต่คนที่นี่เรียกกันไม่ได้ เลยต้องให้พวกเขาเรียก นาตาเลีย ชื่อพี่เก๋ไหม ฮ่าฮ่า” พี่น้ำตาล เอ่ย พี่นาตาเลีย เล่าเรื่องตลกๆ ให้กับพีทแอบยิ้มและขำออกมา

ก็จริงอยู่ชื่อเล่นของไทย มันตลกในสายตาของชาวต่างชาติจริงๆ จึงไม่แปลกที่จะต้องหาชื่อที่เข้ากับปากของคนพวกนี้ ดั่วเช่นน้ำตาลเป็นนาตาเลียเป็นต้น

“บริษัท Rayzen Techฯ ชื่อฟังดูคุ้นๆ นะ เป็นบริษัทจากประเทศไหนเหรอ?” พี่นาตาเลียเอ่ยถามกับพีท แม้เธอจะเป็นแค่หมอนวด แต่ความรอบรู้ของเธอก็ไม่น้อยเลยและเธอก็คุ้นหูกับชื่อบริษัท Rayzen Techฯ จริงๆ เพราะพนักงานที่นี่ที่เคยเกี่ยวข้องกับบริษัทของพีท เคยมาบ่นกับเธออยู่บ่อยๆ และขอให้เธอช่วยค้นหาบริษัทนี้ในไทยให้หน่อย เพราะติดต่อยากเหลือเกิน

“เป็นบริษัทของประเทศไทยครับ พี่นาตาเลียเคยเล่นเกม Farmday ไหมครับ…หรือแอปฯแต่งรูป Becute ถ้าเคยเล่นก็พอจะคุ้นหูก็ไม่แปลกครับ” พีทพูดคุยกับหมอนวดของเขา

ซึ่งพอได้ยินแบบนั้น หมอนวดในห้องก็หันมามองพีทเป็นตาเดียว อย่างที่บอกคนไทยเป็นคนที่ใส่ใจมาก ขนาดอยู่ห่างกันไปหลายเตียง หมอนวดคนอื่นๆ ก็สนใจเรื่องของพีทที่พูดกับพวกเขาเป็นภาษาไทยมากที่สุด

และพวกเธอในที่นี้ก็รู้จักแอป Becute และเกม Farmday จริงๆ เพราะพวกเธอเคยใช้งานและเล่นเกมนี้กันทั้งนั้น

“เดี๋ยวก่อนนะ เกม Farmday ที่ทำฟาร์มใช่ไหม ที่ภาพสวยๆ และตอนนี้มีข่าวว่ากำลังถูกซื้อไปโดยบริษัท Gogle ใช่ไหม??!! บริษัท Rayzen Techฯ เป็นของคนไทยจริงๆ เหรอ” พี่นาตาเลียและหมอนวดหลายคนๆ ชะงักกันไปเลย ทุกคนเคยเถียงกันเรื่องนี้ในวงส้มตำมานานแล้ว

แต่ไม่มีใครเชื่อว่าบริษัท Rayzen Techฯ จะเป็นของคนไทย พวกเธอยังคิดว่าเป็นบริษัทข้ามชาติที่มาลงทุนที่ไทยอยู่เลย

“ใช่ครับเป็นของคนไทย แม้ผมจะบอกว่าประธานของบริษัทนี้เป็นใครไม่ได้เพราะเขาค่อนข้างเก็บตัว แต่ถ้าพี่ลองค้นหาข้อมูลหรือถามคนในนี้ พี่ก็จะรู้ว่ามีชื่อของผมเป็นCEO ในนามให้กับบริษัทนี้อยู่ครับ” มาถึงขั้นนี้พีทไม่อาจปิดบังชื่อของเขาในนามตัวแทน CEO บริษัท Rayzen Techฯ ได้อีกแล้ว

แม้ตอนนี้สื่อในไทยจะยังเข้าไม่ถึงเรื่องนี้ แต่กลับบริษัท Gogle เขาไม่อาจปิดบังเรื่องนี้ได้จริงๆ เพราะมีเรื่องคาบเกี่ยวกันอยู่หลายเรื่อง ดั่งเช่นซื้อขายกิจการเกม Farmday หรือรวมทุนในโปรเจกต์แปลภาษา หากพีทไม่เปิดเผยชื่อจริงของตัวเองออกไป อาจทำให้การร่วมมือในครั้งนี้มันยุ่งยากมากกว่าเดิมได้

ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องเปิดเผยตัวให้กับอีกฝ่ายได้รู้จักบ้าง เพียงแต่ไม่ได้เปิดจนหมดเปลือกว่า CEO ที่แท้จริงของบริษัทก็คือเขาเองนั่นแหละ หากแต่ซ้อนทับด้วยคำว่าตัวแทนไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะตามมา จนทำให้พีททำงานได้ไม่สะดวกนั่นเอง

“ดีจริงๆ! พี่ได้ยินมาว่าบริษัท Rayzen ของน้องชาย ได้เข้าซื้อบริษัท Nomia ไปแล้ว…พี่อยากรู้ว่าทำไมบริษัทของน้องถึงได้ตัดสินใจแบบนั้น หัวหน้าของน้องก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าบริษัท Nomia มันไม่มีใครใช้กันแล้ว?” พี่นาตาเลียยังคงถาม โดยมีหมอนวดคนอื่นๆ เงี่ยหูฟังอยู่ไม่ขาด

“พวกเรารู้ครับ แต่ประเทศไทยของเราไม่มีศักยภาพพอที่จะเริ่มใหม่จากศูนย์ แล้วแบรนด์เดียวที่คนในประเทศไทยทุกคนรู้จักก็คือ Nomia” พีทตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมกับยกตัวอย่างขึ้นมา

“นักพัฒนา Rayzen รู้ดีครับว่า โทรศัพท์มือถือของต่างประเทศนั้นดี แต่คุณรู้ไหมว่านักพัฒนา Rayzen คิดยังไงเมื่อได้เห็นรถยนต์หรูหรา มือถือดีและเทคโนโลยีขั้นสูงของต่างประเทศ แน่นอนเขามีเงินเขาสามารถเข้าไปร่วมทุนเพื่อกอบโกยกำไรเข้ากระเป๋าของตัวเองก็ได้ แต่ที่เขาเลือกซื้อกิจการที่ใกล้จะรอวันตายอย่าง Nomia ก็เพื่อเป็นฐานให้กับประเทศไทย ไม่ต้องเริ่มใหม่ทุกอย่างจาก 0 แม้จะไม่ใช่ของที่ดีที่สุดในตอนนี้ แต่มันจำเป็นต้องมีหากอยากจะมีเป็นของตัวเอง!”

พีททำให้หมอนวดกว่า 20 คนหยุดมือไปเลยทีเดียว คำพูดของเขามันได้สะกิดต่อมในใจของพวกเธอขึ้นมา

‘คำว่าจำเป็นต้องมีเป็นของตัวเอง!’ มันทำให้พวกเธอที่ถึงแม้จะมีความรู้น้อยก็ยังเข้าใจได้

แม้สิ่งที่เรามีในตอนนี้จะยังสู้ชาติอื่นไม่ได้…แต่มันต้องเริ่มต้นถ้าอยากจะมี เราพึ่งพาประเทศอื่นมากเกินไป มากเสียจนเราติดหล่มทางเทคโนโลยี

ถึงประเทศไทยของเราจะมีคนเก่งมากแค่ไหน ชนะการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ แต่สุดท้าย บุคคลเหล่านั้นก็ต้องออกไปทำงานให้กับบริษัทต่างประเทศอยู่ดี เพราะประเทศนั้นๆ มีศักยภาพและทรัพยากรที่เอื้อกับการพัฒนาให้กับพวกเขาได้มากกว่าอยู่ภายในประเทศ ที่ทำได้แต่หยิบยืมเทคโนโลยีของคนอื่นหายใจ

และตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็คือเหล่าหมอนวดพวกนี้ ถ้าประเทศไทยมีงาน มีรายได้ที่มั่นคงให้กับพวกเธอ พวกเธอหลายๆ คนจะมาอยู่ตรงนี้ไหม? คำตอบเหล่านั้นมีเพียงตัวของหมอนวดที่รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่สำหรับพีทเขาแค่อยากให้ประเทศไทยหลุดพ้นจากเงาของประเทศมหาอำนาจก็เท่านั้น

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

วันเสาร์อาทิตย์นี้จะมีตอนแถมให้นะครับ เพื่อเป็นการขอบคุณที่นักอ่านทุกท่านออกไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งครับ

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy