ริสา : บี๋คะ คิดอะไร อยู่
ริสาถามคนพี่ที่กำลังเก็บโต๊ะช่วยๆกัน หลัง 2 ครอบครัวกินข้าวที่บ้านริสา เสร็จแล้วผู้ใหญ่ก็ออกไปจิบกาแฟ จิบไวท์ เบียร์แล้วแต่ชอบคุยกัน มีเพียงรุ่นลูกๆช่วยกันเก็บโต๊ะล้างจาน
ฐิสา : ฟังพ่อพี่กับพ่อสาคุยกัน พี่เป็ห่วงสานะ เหมือนจะอันตรายเลย
ริสา : ไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่เป็อะไรหรอก
ฐิสา : สัญญานะว่าจะไม่เป็อะไร รู้ใช้หรือเปล่า พี่รออยู่ ถ้าสาเป็อะไรไป พี่จะอยู่ต่ออย่างไร
น้องเดินไปกอดพี่จากด้านหลังที่กำลังเช็ดโต๊ะกินข้าวอยู่ โยกตัวคนพี่ไปมา พร้อมหอมหัว
ริสา : บี๋คะ สาสัญญา
ริสาขึ้นไปห้องนอนตัวเอง หลังจากไม่ได้เข้าห้องตัวเองมานานหลายปี โดยมีน้องเดินตามมาด้วย แม้จะไม่ได้อยู่หลายปีแต่ห้องยังสะอาดและยังเป็แบบเดิมที่เคยอยู่ คนน้องเมื่อเข้าไปในห้องก็ไปทิ้งตัวลงนอนบนที่นอน ส่วนพี่เดินไปเปิดแอร์ให้
ฐิสา : ไม่ได้ขึ้นมาห้องนี้ั้แ่แต่งงาน
ริสา : คิดถึงบ้านเหรอคะ
ฐิสา : ตลอด แต่ทิฐิอยากเอาชนะนะตอนนั้น
ริสา : บี่คะวันนี้นอนนี่นะ อยากนอนห้องบี๋ พ่อนพ กับแม่จะว่าหรือเปล่า
ฐิสา : ไม่ว่าหรอกคะ เปิดตัวขนาดนั้น
ริสา : บี๋คะ นอนกับพ่อกับแม่ก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงสา
ฐิสาเดินมานั่งข้างเตียงที่น้องนอนเหยียดยาวอยู่
ฐิสา : เหนื่อยเหรอคะ นอนได้เหรอ ไม่สบายเหมือนอยู่ในเมือง
ริสา : อยากให้พี่นอนบ้านค่ะ อยู่ได้บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ อีกอย่าง บี๋อยู่ไหน สาก็อยู่นั่นแหละ อย่าเอาสาไปเทียบกับคนที่มันไม่ได้เื่นะ
พอน้องเริ่มงอแง คิดว่าพี่เอาไปเทียบกับสามีเก่าก็หน้างอ จนพี่ต้องก้มลงไปหอมแก้มซ้ายขวา จูบเบาที่ริมฝีปากเป็การง้อน้อง ถูกนอนรวบเอวกอดทับไปบนตัว
ริสา : รักนะคะ
ฐิสา : รักเหมือนกันคะ
เอามือลูกผมน้องที่ตอนนี้ปิดหน้าปิดตา ส่วนน้องจ้องตาพี่ก่อนจะมีแรงดึงดูดให้นำริมฝีปากไปกดจูบส่วนเดียวกัน อย่างอ่อนโยนถ่ายทอดความรักออกมาโดยการััที่อ่อนโยน
ฐิสา : นอนเล่นก่อนนะ พี่เข้าห้องน้ำก่อน เดียวลงไปคุยกับพี่น้อง พ่อแม่ข้างล่างกัน
.
10 นาที ฐิสาออกมาจากห้องน้ำ ทำธุระล้างหน้าล้างตา ออกมาพบน้องนอนหลับแบบสนิทจริงจัง ริสาเลือกจะไปห่มผ้าให้น้องปิดไฟให้นอนหลับพักผ่อน ก่อนจะลงไปข้างล่าง คุยกับครอบครัว
ตี 1
ริสารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากหลับสนิท ในผ้าห่มที่พี่ห่มให้ เปิดไฟหัวเตียงมา พบมือถือถูกพี่นำไปชาร์จแบตไว้ที่ดต๊ะข้างเตียง มีขวดน้ำกินตั้งไว้ ปลายเตียงฝังที่ไม่ได้นอน มีชุดนอนลายการ์ตูนพับไว้พร้อมของใช้ แปรงสีฟันใหม่ ผ้าขนหนู
ริสาลุกจากเตียงตรงไปโต๊ะเครื่องแป้ง พบว่าหน้าถูกพี่ลบเครื่องสำอางค์ให้เรียบร้อยแล้ว เมื่ออาบน้ำเสร็จ ก็มานั่งดูมือถืออยู่บนเตียง แล้วส่งข้อความหาพี่
Li lisa : ขอบคุณนะคะ ฝันดี สารักบี๋นะ
ริสาล้มตัวลงนอนต่อ แม้คืนนี้จะนอนคนเดียว แต่ได้นอนในห้องนอนที่บ้านแฟนตัวเอง ริสาก็อบอ่นไม่ต้องกังวลอะไร ลืมไปด้วยซ้ำว่า พ่อ กับแม่ตัวเอง กลับกันกี่โมง
เช้าวันใหม่ สรุป
พ่อแม่ริสา รวมถึงพี่ชัยก็ไม่ได้กลับที่พัก เมาสาโทรสหวาน ที่พ่อพี่นำออกมาเปิดตอนรับ เช้าวันใหม่มาริสาจึงพร้อมหน้าครอบครัวอีกครั้ง ก่อนจะแยกตัวกลับเข้าขอนแก่นกับพี่ชัยเลขาพ่อ โดยริสาไม่ให้พี่ตามมา เพราะวางแผนเรียบร้อยแล้ว พี่จะได้ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกับเื่บริษัท
ฐิสา : ระวังตัวด้วยนะ
พี่เดินมาส่งน้องที่รถ ก่อนจะขึ้นรถได้ดึงแขนน้องไว้ ริสาเลยดึงพี่มากอด
ริสา : เสร็จงานแล้วจะรีบกลับนะคะ
่บ่าย พ่อริสา พ่อนพของฐิสา ได้ตามน้องไปในตัวเมืองขอนแก่นตามที่วางแผนกันไว้แล้ว โดยที่แม่ขอแยกตัวไปกับเพื่อนๆเพราะไม่ใช่ธุระของตัวเองเพราะเป็คนนอกไปแล้ว
ก่อนเลิกงาน ตำรวจได้เข้าไปในโรงงานของริสา เชิญพนักงานที่คาดว่ามีส่วนทุจริต มาให้ปากคำ บางส่วนถูกควบคุมตัวดำเนินคดี คงเหลือเพียงชั้นบนที่กำลังเดือดเพราะ อา อาของริสาไม่มีใครกลัวริสา และเตรียมเล่นงานกลับ เพราะคิดว่าถึงหลานสาวจับได้ แต่ก็ไม่มีปีกของพ่อคอยปกป้องแล้ว และผู้บริหารใหม่ คือแพน ไม่ใช่ริสา
"อาว่าริสามโนไปเอง อาจจะเป็ฝ่ายการตลาดสำนักงานใหญ่ ที่ขายไม่ถึงเป้า ทั้งยัยแพท และโปรดปรานเพื่อนริสาเอง"
ริสา : อาคะ เลิกนอกเื่ การปลอมสินค้าครอบครัวตัวเอง การตัดยอดสอดใส้ส่งลูกค้า สินค้าคุณภาพต่ำ ตอนนี้ใครเสียหายคะ
"สาไม่มีสิทธิ์อะไรในการตรวจสอบนะ แล้วผลตรวจสอบมั่วๆนิ อยากจะรู้ว่าผู้ถือหุ้นจะว่ายังไง ที่จริงรอปันผลก็สบายนะสา อย่ามาเก่งกับอา"
ริสา : อย่าให้เื่มันใหญ่กว่านี้เลยคะ อายอมรับมาเถอะ ก่อนที่ข่าวมันจะดัง พนักงานที่ช่วยอาโกง ตอนนี้ตำรวจคุมตัวไว้อยู่ข้างล่าง
"อีเด็กนิ กล้าดียังไง มึงเป็ใครกูเป็ใคร พ่อมึงเป็ผักไปแล้วอย่ามาอวดดี "
.ริสา : งั้นดำเนินคดีนะคะ พี่นพ เชิญท่านรองเข้ามาคะ
"มึงคิดว่าตำรวจจะทำอะไรกูได้เหรอ อีเด็กแม่ทิ้ง มึงรู้มั้ยกูใหญ่แค่ไหน ในขอนแก่น"
สาธิต : แล้วถ้าผู้ถือหุ้นรู้ว่าแกโกงเขา เขาจะว่ายังไง นะ สุพจน์
ประตูห้องทำงานคนบริหารสาขาขอนแก่นถูกเปิดออก
"พี่สาธิต ทำไมมาได้ละ ไหนว่าป่วยหนัก "
สาธิต : ถ้าไม่ปล่อยข่าวไปอย่างนั้นจะจับแกได้เหรอ ก่อนหน้านี้แค่สงสัย พอฉันป่วยแกยิ่งทำล็อตใหญ่ จนหลานมันผิดสังเกต ทั้ง ริสา ทั้งแพน
" พี่อย่ามาพูดดีหน่อยเลย ถ้าพี่ใหญ่ไม่ตาย อย่าหวังว่า พี่กับลูกสาวจะมาข่มคนอื่นได้ "
สาธิต : สุพจน์แกยังไม่ยอมรับผิดอีกเหรอ หลักฐานทั้งหมด มันชัดขนาดนี้แล้ว
พ่อริสา โยนปึกเอกสารลงบนโต๊ะน้องชาย เ้าตัวหยิบมาอ่าน ถึงกับหน้าซีด หลังจากที่ย่ามใจไม่มีใครจับได้มาหลายเดือน แต่ทั้งหมดถูกหลาน 2 คน จับได้เก็บหลักฐานมาตลอด
"กูไม่ยอมติดคุกหรอก พวกมึงไม่เป็กูไม่เข้าใจ ทั้งมึงสาธิต อีหลานเวร ไหนจะ อีแพท ไอ้แพน ถือว่าเป็ลูกบ้านใหญ่ พวกมึงข่มทั้งกู ทั้งลูกกู กูไม่แพ้ ไม่ติดคุกเว้ย "
สาธิต : สุพจน์ ที่นี่พ่อ กับพี่ใหญ่เป็คนสร้างมา ถึงเวลาก็ส่งต่อให้แพนถูกแล้ว แกรู้อยู่แก่ใจ แกไปไม่รอดถึงกลับมาทำงานที่บ้าน เจ้งไปกี่อย่างแล้ว
"พวกมึงมันสบาย พวกมึงไม่รู้หรอก"
สาธิต : แกก็รู้นะว่าฉันก็มีธุรกิจส่วนตัว แม่ริสาก็มี ไม่มีใครคิดจะมาครองที่นี่หรอก แกยอมรับความจริง ให้ความร่วมมือเ้าหน้าที่สะ
"ไม่กูจะไม่ติดคุก"
ก่อนจะเกิดเสียงดังขึ้นในห้องทำงาน
ปั้ง ! ปั้ง!
219
