คุยกันสักนิด
ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่สนับสนุนผลงานการเขียนของไรท์
ขอให้นักอ่านทุกคน อ่านนิยายให้สนุกนะคะ
และไรท์ก็ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยติดตามและเป็กำลังใจให้กับไรท์นะคะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 26
หลังจากที่เมิ่งจือหลันบอกลาครอบครัวลู่เรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็ปั่นจักรยานออกจากหมู่บ้านเฟิงหยวนในทันที ซึ่งแน่นอนว่าระหว่างทางนั้นเมิ่งจือหลันก็พบเจอกับชาวบ้านบางคน และเธอรับรู้ได้เลยว่าชาวบ้านเหล่านี้จะต้องพูดคุยถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นของเธออย่างแน่นอน
โชคยังดีที่เธอมีระบบสตรีมให้ความช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นรับรองได้เลยว่าคนที่จะถูกทหารแดงจับกุมตัวไปนั้น จะต้องเป็เธอแทนที่จะเป็กลุ่มของกัวซือเยว่อย่างแน่นอน
แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่การกระทำของเธอทำให้กลุ่มของกัวซือเยว่ถูกทหารแดงจับกุมตัวไป เพราะถ้าหากอีกฝ่ายไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอแล้วละก็ เื่ราวต่างๆ เหล่านี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้ดีว่าครอบครัวของคนเ่าั้จะต้องโทษทุกอย่างมาที่เธอแน่ แต่เมิ่งจือหลันก็ไม่คิดที่จะใส่ใจแต่อย่างใด ถ้าหากอีกฝ่ายไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอและครอบครัว เธอก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาเช่นเดียวกัน
เมื่อเมิ่งจือหลันเข้ามาตำบลเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เธอจะแวะเข้าบ้านของตัวเอง เธอก็ไม่ลืมที่จะแวะไปหาครอบครัวเสิ่นเสียก่อน ซึ่งแน่นอนว่าก่อนที่จะบอกลากับคุณป้าฟางหนิง เมิ่งจือหลันก็ไม่ลืมที่จะมอบผลไม้ที่เธอเก็บมาจากป่าในหมู่บ้านเฟิงหยวนให้อีกฝ่ายเช่นเดียวกัน และแน่นอนว่าคุณป้าฟางหนิงก็ได้มอบคุ๊กกี้ที่อีกฝ่ายทำเอาไว้ให้กับเธออีกด้วย
ซึ่งเมิ่งจือหลันรู้สึกชื่นชอบรสชาติขนมของอีกฝ่ายเป็อย่างมาก เพราะนอกจากว่าขนมที่อีกฝ่ายทำนั้นจะไม่ได้รู้สึกหวานมากเกินไปแล้ว ขนมที่เธอเคยทานก็อร่อยอีกต่างหาก ดังนั้นเมื่อได้คุ๊กกี้เป็สิ่งตอบแทน เมิ่งจือหลันจึงไม่ได้ปฏิเสธอีกฝ่ายแต่อย่างใด
“เสี่ยวเป่า ตอนนี้การขายผลไม้เป็ยังไงบ้างเหรอ”
เมื่อเมิ่งจือหลันเข้ามาภายในบ้านเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจือหลันก็ไม่ลืมที่จะสอบถามเสี่ยวเป่าของเธอในทันที ซึ่งแน่นอนว่าทันทีที่เธอถามอีกฝ่ายออกไปนั้น หน้าจอของระบบสตรีมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของเธอในทันที ทำให้เมิ่งจือหลันหยุดชะงักลงเล็กน้อย
“ไม่คิดเลยว่าคนในโลกอนาคตจะมีความ้าซื้อผลไม้มากขนาดนี้”
เมื่อเมิ่งจือหลันเห็นจำนวนเวลาที่ถูกขายหมด ใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมามากขึ้นกว่าเดิม เพราะเธอถือว่าการเริ่มต้นของเธอกำลังเป็ไปได้ด้วยดี และแน่นอนว่าถ้าหากคนในโลกอนาคตยัง้าสินค้าจากเธอเหมือนอย่างในตอนนี้ เมิ่งจือหลันก็รับรองได้เลยว่าอีกไม่นานเธอจะต้องได้ครอบครัวเงินล้านหยวนอย่างแน่นอน
[เป็เพราะคนในโลกนั้นไม่ค่อยได้ทานผลไม้สักเท่าไหร่ ดังนั้นถ้าหากคุณเมิ่งจือหลันมีผลไม้ต่างๆ ที่กินได้ ก็สามารถลงขายในร้านค้าของระบบได้เลยครับ ผมรับรองได้เลยว่ามันจะต้องทำเงินให้กับคุณเมิ่งจือหลันได้มากมายแน่นอนครับ]
“แน่นอน ฉันจะหาผลไม้และของกินต่างๆ มาขายในร้านค้าให้มากขึ้น”
“น่าเสียดายที่ตอนนี้การซื้อขายยังไม่ได้เปิดอย่างอิสระ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะให้ครอบครัวลู่ช่วยทำอาหารเพื่อขายให้กับคนในโลกอนาคตแล้ว”
เมิ่งจือหลันรู้สึกเสียดายกับสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นอีกไม่นานสถานการณ์ทุกอย่างก็จะคลี่คลายลงแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้นเธอจะทำให้ครอบครัวเธอและครอบครัวลู่สามารถจับต้องเงินหมื่นเงินแสนหยวนให้จงได้
[อีกไม่นานทุกอย่างจะต้องเข้าที่เข้าทางครับ และเมื่อนั้นผมเชื่อว่าคุณเมิ่งจือหลันจะสามารถทำรายได้ได้มากกว่าคนอื่นแน่นอนครับ]
“ขอบคุณนายมากนะเสี่ยวเป่า เอาละ เดี๋ยวนายช่วยตั้งห้องสตรีมให้ฉันหน่อยนะ ระหว่างที่ทำอาหารให้กับพ่อแม่ ฉันว่าจะเปิดสตรีมไปด้วย”
[ได้เลยครับ ไม่ทราบว่าคุณเมิ่งจือหลันจะตั้งชื่อว่าอะไรดีครับ]
เมิ่งจือหลันกวาดสายตามองไปบริเวณห้องครัวเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะครุ่นคิดถึงรายการอาหารที่เธอ้าทำ
“ตั้งชื่อว่า ทำอาหารเย็นกับเมิ่งจือหลัน ก็แล้วกัน”
[ได้เลยครับ กรุณารอสักครู่]
หลังจากที่เมิ่งจือหลันแจ้งชื่อที่จะตั้งให้กับเสี่ยวเป่าของเธอทราบแล้วนั้น เธอก็เดินเข้าไปภายในห้องครัวในทันที พร้อมกับจัดเตรียมอุปกรณ์ที่จะทำอาหารในครั้งนี้ให้เรียบร้อย
ซึ่งแน่นอนว่าอาหารเย็นในวันนี้ของเธอก็คือบะหมี่หมูตุ๋น ซึ่งเมิ่งจือหลันก็ได้หยิบเอาหมูออกมาจากตู้เย็นหลังเล็กของครอบครัวเธอออกมา หลังจากที่นำออกมาจากตู้เย็นแล้ว เมิ่งจือหลันก็นำหมูไปล้างให้สะอาดในทันที และตามด้วยการหั่นหมูให้พอดีคำอีกด้วย
[ระบบจะทำการเปิดสตรีมแล้วนะครับ คุณเมิ่งจือหลันพร้อมหรือยังครับ]
เมิ่งจือหลันมองอุปกรณ์และข้าวของตรงหน้าอีกครั้ง “ฉันพร้อมแล้วเสี่ยวเป่า นายเปิดสตรีมได้เลย”
ทำอาหารเย็นกับเมิ่งจือหลัน
ออนไลน์
“สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้ที่นี่เป็เวลาเย็นแล้วนะคะ ดังนั้นวันนี้ฉันก็เลยจะมาสตรีมทำอาหารเย็นให้ทุกคนได้ลองชิมกันนะคะ”
เมิ่งจือหลันโบกมือให้กับกล้องที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางร่าเริง หลังจากนั้นเธอก็ให้กล้องจับไปที่เครื่องปรุงและอุปกรณ์ที่เธอจัดเตรียมเอาไว้
“ที่ทุกคนเห็นอยู่ก็คือเครื่องปรุงต่างๆ ที่เราจะทำกันนะคะ ซึ่งจะมีเนื้อหมูที่ฉันได้ทำการล้างให้อะอาดและหั่นเอาไว้อย่างพอดีคำเรียบร้อยแล้ว และก็มีน้ำมัน กระเทียม ขิง ซอสปรุงรสต่างๆ น้ำตาล และผักที่ฉันจะใช้ในวันนี้ก็คือผักกาดกวางตุ้งค่ะ”
ภรรยาของคุณชายใหญ่ : ฉันอยากเห็นอาหารที่สตรีมเมอร์จะทำเร็วๆ แล้วสิ มันจะต้องน่ากินมากแน่ๆ
ชีวิตนี้ช่างว่างเปล่า : เครื่องปรุงไม่ได้เยอะมาก แบบนี้พวกเราน่าจะพอทำตามได้
ลุงใหญ่แข็งแกร่ง แต่ที่แข็งแกร่งกว่าคือภรรยาของลุงใหญ่ : น่าทำให้ภรรยากิน แบบนี้ต้องจดแล้วก็จด
กระต่ายสีม่วง : เครื่องปรุงมีแค่นี้ จะทำอะไรได้ ฉันว่าสตรีมครั้งนี้ล่มแน่นอน
ว่าจะไม่เปลี่ยนชื่อแล้วเชียว : ทำได้จริงหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าตั้งชื่อสตรีมเพื่อเรียกคนเข้ามาดูสตรีมหรอกนะ
User94825519 : สตรีมเมอร์คนนี้เลียนแบบสตรีมเสี่ยวม่าวหรือเปล่า เพราะว่าเมื่อเช้าสตรีมเมอร์เสี่ยวม่าวก็ทำบะหมี่เหมือนกันนะ
ภรรยาของคุณชายใหญ่ : โอ๊ย การทำบะหมี่เขาตั้งกฎเอาไว้เหรอว่าห้ามคนอื่นทำนอกจากสตรีมเมอร์เสี่ยวม่าวอ่ะ มาพูดแบบนี้ยิ่งทำให้สตรีมเมอร์ของตัวเองดูไม่ดีมากขึ้นไปอีก
อาหารของจือหลันอร่อยมาก : ฉันจะไม่สนใจคนอื่น ฉันจะรอดูอาหารของจือหลัน มันจะอร่อยมากแน่ๆ เลย
เมิ่งจือหลันที่เห็นข้อความของผู้ชมก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ เพราะดูเหมือนว่าการทำอาหารของเธอในครั้งนี้ จะมีผู้ชมรอคอยเป็จำนวนมากเลยทีเดียว และเธอก็หวังว่าคนในโลกอนาคตจะถูกใจอาหารที่เธอจะทำในครั้งนี้เช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะมีบางข้อความที่กำลังพูดจาเหน็บแนมเธอก็ตามที แต่เมิ่งจือหลันก็ตัดสินใจแล้วว่าถ้าหากไม่หนักหนามากเกินไป เธอก็จะถือว่าเธอไม่เห็นข้อความเ่าั้ก็แล้วกัน
แต่ถ้าหากเมื่อไหร่คนเหล่านี้ด่าทอเธอรุนแรงขึ้นมาเมื่อไหร่ รับรองได้เลยว่าเธอจะไม่เสี่ยวเป่าของเธอจัดการฟ้องร้องคนเ่าั้ให้เป็เยี่ยงอย่างอย่างแน่นอน
“เอาละคะ ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มทำอาหารกันเลยดีกว่านะคะ”
“วันนี้ฉันทำเยอะกว่าปกติ ดังนั้นจะมีสุ่มแจกให้กับผู้ชมจำนวนห้าคนด้วยกันนะคะ ต้องขอโทษด้วยท่าหากการสุ่มวันนี้จะน้อยกว่าปกติ แต่เพราะว่าฉันทำคนเดียว ดังนั้นจึงไม่มีในส่วนที่จะวางขายในร้านค้านะคะ”
เมิ่งจือหลันหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อได้เห็นข้อความที่บ่งบอกถึงความเสียใจของผู้ชม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถเพิ่มจำนวนสุ่มหรือว่านำอาหารวางขายในระบบได้
“เอาไว้ฉันจะชดเชยให้กับทุกคนวันนะคะ ดังนั้นเรามาเริ่มทำอาารกันเลยดีกว่า อย่างแรกคือการตั้งกระทะและใส่น้ำมันลงไป ไม่ต้องใส่เยอะเกินไปนะคะ หลังจากนั้นก็ใส่รากผักชีและกระเทียมสับลงไปผัดจนหอม”
“ใส่หมูลงไปผัดจนเหลืองสุกน่ารับประทานแบบนี้” เมิ่งจือหลันให้เสี่ยวเป่าบังคับกล้องให้มองเห็นภายในกระทะของเธอ
“เมื่อผัดหมูจนสุกแล้ว ก็ใส่หอมหัวใหญ่และแครอทลงไปผัดจนสุกเช่นเดียวกัน ตามด้วยการปรุงรสด้วยซอสปรุงรสต่างๆ และใส่น้ำตาลกับพริกไทยลงไปด้วยเพื่อความกลมกล่อม”
เมิ่งจือหลันเอื้อมมือไปหยิบชามน้ำเปล่าที่เธอเตรียมเอาไว้ขึ้นมา “หลังจากผัดทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้เติมน้ำเปล่าลงไปด้วยนะคะ แต่ไม่ต้องมากจนเกินไป เอาแค่พอท่วมส่วนผสมก็พอนะคะ”
หลังจากที่ปิดฝาเพื่อตุ๋นส่วนผสมต่างๆ แล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็กลับมาให้ความสนใจกับข้อความของผู้ชมอีกครั้ง
“หลังจากที่เราปิดฝาเรียบร้อยแล้วนั้น เราก็จะตุ๋นไปอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง และแน่นอนว่าในยุคของฉันไม่มีอุปกรณ์ในการย่นระยะเวลาเหมือนกันทุกคนที่อยู่ในโลกอนาคต ดังนั้นถ้าหากเป็ปกติเราอาจจะต้องรอไปอีกหนึ่งชั่วโมง และแน่นอนว่าทุกคนจะต้องเบื่ออย่างแน่นอน”
“ดังนั้นฉันก็เลยกดสั่งซื้ออุปกรณ์การย่นระยะเวลาในร้านค้าของระบบสตรีม และแน่นอนว่าสินค้าชนิดนี้สามารถย่นระยะเวลาได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็การทอด นึ่ง ต้ม ตุ๋น หรือแม้กระทั่งการทำไอศกรีม ซึ่งเอาไว้วันหลังฉันจะมาลองทำให้ทุกคนได้ดูกันนะคะ”
ในระหว่างที่เมิ่งจือหลันรอเครื่องย่นระยะเวลาทำงานอยู่นั้น เธอก็พูดคุยกับผู้ชมในสตรีมไปพลางๆ ซึ่งแน่นอนว่าข้อความเหล่านี้มีทั้งกระแสด้านดีและกระแสด้านลบที่คิดจะกดเมิ่งจือหลันไม่ให้เติบโตในฐานะสตรีมเมอร์นั่นเอง และแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันก็ไม่ได้คิดที่จะให้ความสนใจกับข้อความเ่าั้
ติ๊ง!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
3K
