กลับมาคราวนี้ฉันต้องดีกว่าเดิม (มี e-book นะคะ)

        จ้าวหวั่นฮุ่ยกลับจากบ้านของซูฉงเต๋อมาด้วยจิตใจที่เบิกบาน นางรู้ดีว่าซูฉงเต๋อรักตนเองมากขนาดไหน แล้วยิ่งเขารู้ว่าหลินเว่ยฉิงเป็นลูกของเขามีหรือที่เขาจะไม่ทำเพื่อลูกของตัวเอง ‘ขอโทษจะฉงเต๋อ เมื่อก่อนคุณปฏิเสธที่จะทำลายหวังหลันหลัน แต่คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้คุณปฏิเสธฉันได้หรอก ในเมื่อฉันทำลายนังนั่นไม่ได้ ฉันก็จะให้คุณทำลายลูกสาวของมันด้วยตัวเอง นังซูลี่จะต้องได้รับความเจ็บปวดเสียใจเหมือนกับฉัน ลูกสาวของนังหลันหลันจะต้องไม่มีความสุขต่อไปอีกแล้วในชีวิตนี้’

        “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรอยู่คนเดียวหรือจ๊ะน้องหวั่นฮุ่ย” จ้าวหย่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกด้วยท่าทางสบาย

        “พี่หย่งพี่มาอยู่ที่บ้านฉันได้ยังไง หรือว่าคุณพ่อให้พี่มาหาฉัน แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ไม่ควรเข้ามาในบ้านของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต” จ้าวหวั่นฮุ่ยพูดกับจ้าวหย่งอย่างไม่พอใจ

        “จะเป็นอะไรไป เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเสียหน่อย” จ้าวหย่งยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ “วันนี้พี่แค่อยากมาดื่มกับเธอเท่านั้นเอง มานั่งลงก่อนเถอะ พี่หย่งจะชงเหล้าให้เธอเอง”

        จ้าวหวั่นฮุ่ยเลือกที่จะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจ้าวหย่ง แต่จ้าวหย่งกลับถือแก้วเหล้ามาส่งให้เธอพร้อมกับนั่งลงข้างๆ และไม่ยอมให้เธอขยับไปไหนได้

        “พี่จะมานั่งเบียดฉันทำไม”

        “ก็นั่งใกล้ๆ เธอมันสบายนี่”

        จ้าวหวั่นฮุ่ยยกเหล้าขึ้นดื่มอย่างหงุดหงิด “พี่มีธุระอะไรกับฉัน”

        “ถ้าพี่ไม่มีธุระพี่จะมาหาเธอไม่ได้หรือไง” จ้าวหย่งยิ้มก่อนที่ถอนหายใจเบาๆ “พี่เพิ่งรู้ว่าซูฉงเต๋อกลับมาอยู่เมืองหลวงแล้ว เธอเคยเจอเขาแล้วใช่ไหม”

        “อืม วันนี้ฉันก็ไปเจอเขามา”

        จ้าวหย่งบีบแก้วเหล้าในมือแน่น “ตอนนี้เธอก็ไม่มีพันธะแล้ว เธอคิดที่จะกลับไปคบกับเขาไหม”

        “เพื่อแต่งงานใหม่อีกครั้งน่ะหรือ” จ้าวหวั่นฮุ่ยพูดเสียงเยาะ “ฉันไม่เคยรักเขาแล้วฉันจะไปแต่งงานกับเขาทำไมล่ะ”

        “แล้ววันนี้เธอไปหาเขาทำไม”

        “ฉันมีเรื่องบางอย่างที่ต้องให้เขาจัดการให้”

        “เธอบอกพี่ก็ได้นี่ เมื่อก่อนพี่กับเธอก็เคยร่วมมือกันมาแล้วหลายครั้ง และความสัมพันธ์ของเราก็ยัง...” จ้าวหย่งจับมือจ้าวหวั่นฮุ่ยขึ้นคลึงเล่น         “เรามาทบทวนความหลังกันสักหน่อยดีไหม”

        “ความหลังบ้าบออะไร พี่อย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน”

        “ไร้สาระอะไรกันล่ะ พี่รู้สึกยังไงกับเธอไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้”

        “พวกเราเป็นญาติกันนะพี่หย่ง พี่เลิกคิดเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้สักทีเถอะ หรือพี่อยากให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณพ่อ”

        “ฮ่าๆๆ ญาติกันหรือหวั่นฮุ่ย พวกเราจะเป็นญาติกันได้ยังไง พ่อของฉันเป็นน้องชายของพ่อเธอก็จริง แต่เขาก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉันสักหน่อย เธอรู้ไหมว่าอุบัติเหตุของพ่อแม่ฉันเกิดขึ้นได้ยังไง ก็เพราะว่าเขารับไม่ได้ที่ฉันเกิดจากลูกชู้ เป็นเพราะเขาไม่ยอมรับฉันเอง เหตุการณ์หลังจากนั้นมันก็ช่วยไม่ได้”

        “พี่หย่ง! นี่พี่เป็นคนทำให้คุณอากับคุณอาผู้หญิง...”

        “ใช่ ที่พวกเขาตกน้ำไปด้วยกันก็เพราะฉัน”

        “แต่ตอนนั้นพี่เพิ่งสิบขวบเองนะ” จ้าวหวั่นฮุ่ยพูดขึ้นอย่างไม่อย่างจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

        “ฉันเป็นเด็กสิบขวบที่ฉลาดมากใช่ไหมล่ะ” จ้าวหย่งรวบร่างของจ้าวหวั่นฮุ่ยเข้ามาในอ้อมกอดก่อนที่จะกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของเธอและหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ “เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”

        จ้าวหวั่นฮุ่ยพยักหน้ารับอย่างตัวสั่น “พี่...พี่อย่าทำอะไรฉันกับลูกนะ ฉันขอร้อง”

        “เมื่อก่อนเธอไม่เต็มใจมีอะไรกับฉัน ครั้งนี้ฉันจะให้เธอแก้ตัว”

        จ้าวหวั่นฮุ่ยค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก เธอหลับตาลงเพราะไม่อยากมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ภาพในหัวของเธอกลับฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เธอกัดฟันแน่นอย่างพยายามข่มความรังเกียจเอาไว้

        จ้าวหย่งจับมือของจ้าวหวั่นฮุ่ยแยกออก จากนั้นเขาก็เป็นคนปลดกระดุมเสื้อของเธอต่อด้วยตัวเอง เขาโหยหาร่างกายนี้มานาน จากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวใดๆ อีก และไม่ได้สนใจด้วยว่ามีใครคนหนึ่งที่กำลังยืนมองฉากรักของพวกเขาอยู่

        “คุณหายป่วยแล้วหรือคะคุณเฮ่าจง” ไป๋เยี่ยนอิงยิ้มถามเมื่อเห็นเฉินเฮ่าจงเดินเข้าห้องเรียนมา

        “หายแล้วครับ” เฉินเฮ่าจงส่งยิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้หญิงสาว

        หลังจากที่ถูกซ่งจื่อหยวนจัดการจนไม่เหลือสภาพ เฉินเฮ่าจงก็นอนรักษาตัวอยู่ที่บ้านโดยไม่ได้ออกไปไหนอยู่หลายวัน แต่พออาการดีขึ้นเขาก็ออกเที่ยวตามสถานบันเทิงและยังเปลี่ยนคู่นอนไม่เว้นแต่ละวัน แต่ความสนุกตื่นเต้นนั้นก็อยู่ไม่นาน เพราะผู้หญิงพวกนั้นเต็มใจตามเขาไปสนุกด้วยกันง่ายเกินไป 

        ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปหาหลินเว่ยฉิงเพราะเขาอยากให้เธอรีบตัดสินใจเรื่องหลินซูลี่ หากเขาได้ตัวหลินซูลี่มาเมื่อไหร่ ถึงแม้เขาจะต้องแต่งงานกับหลินเว่ยฉิงเขาก็ยินดีที่จะทำ เพียงแต่ตอนนี้เฉินเฮ่าจงเที่ยวมาจนเบื่อแล้ว เขาก็เลยหันกลับมาเรียนตามปกติอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็มองไป๋เยี่ยนอิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในเมื่ออะไรที่มันได้มาง่ายมันก็มักจะหมดความน่าสนใจไปง่าย หากเป็นผู้หญิงที่มีคู่หมั้นอยู่แล้วล่ะมันจะน่าตื่นเต้นมากขนาดไหน อีกทั้งคนที่มีเจ้าของอยู่แล้วมันก็น่าแย่งมากเลยว่าไหมล่ะ

        “ผมขอโทษนะครับที่ปล่อยให้คุณทำรายงานอยู่คนเดียว” เฉินเฮ่าจงจ้องหน้าไป๋เยี่ยนอิงตรงๆ ‘หน้าตาเธอก็ใช้ได้เหมือนกันนะไป๋เยี่ยนอิง เมื่อก่อนเธอก็ไม่ได้สวยสะดุดตาฉันเท่าไหร่หรอก แต่เพราะเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้วมันก็เลยกระตุ้นความอยากเอาชนะของฉันขึ้นมา และที่สำคัญเธอสนิทกับซูลี่และซินเยว่ ไม่แน่ว่าเธออาจจะช่วยฉันให้ได้สมหวังกับซูลี่ก็ได้’

        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็คุณไม่สบายนี่นา” ไป๋เยี่ยนอิงหลบสายตาของชายหนุ่มอย่างเขินอาย

        “เย็นนี้ผมจะเลี้ยงข้าวคุณเป็นการไถ่โทษนะครับ”

        “เยี่ยนอิง!” เสียงตะโกนมาแต่ไกลดังขึ้นเสียก่อน

        “วันนี้คุณคงไม่สะดวกแล้วสินะ คู่หมั้นของคุณเรียกคุณมาแต่ไกลแล้วครับ น่าเสียดายจริงๆ” เฉินเฮ่าจงมองหน้าไป๋เยี่ยนอิงด้วยสายตาผิดหวัง

        “เอ่อ...ฉันขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะมาหาฉันน่ะค่ะ ถ้าเปลี่ยนเป็นวันอื่นล่ะคะ ฉันยังจะไปทานข้าวกับคุณได้อยู่ไหม” ไป๋เยี่ยนอิงตอบกลับอย่างเกรงใจ และในใจเธอก็เริ่มไม่พอใจคู่หมั้นขึ้นมาบ้างแล้ว

        “เยี่ยนอิง เย็นนี้จื่อหยวนให้ผมมาชวนคุณกับซินเยว่ไปกินข้าวด้วยกัน” เหวินเฉียวยิ้มให้คู่หมั้น “อ้าว...ผมขอโทษครับ พอดีผมไม่เห็นว่าคุณเฉินก็นั่งอยู่ตรงนี้”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีผมมาคุยเรื่องรายงานกับคุณไป๋เท่านั้นเอง” เฉินเฮ่าจงตอบเหวินเฉียว “เอาไว้วันหลังถ้าคุณไป๋ว่าง เราค่อยมาคุยเรื่องรายงานกันต่อก็ได้นะครับ วันนี้ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

        “คุณเฮ่าจง” ไป๋เยี่ยนอิงรู้สึกผิดหวังที่เฉินเฮ่าจงเรียกชื่อเธออย่างห่างเหิน

        “คุณไป๋กลับบ้านกับคู่หมั้นก่อนเถอะครับ ตอนนี้ผมต้องขอตัวแล้วจริงๆ ผมไม่อยากทำให้คุณกับคู่หมั้นของคุณเสียเวลา” เฉินเฮ่าจงแสร้งก้มหน้าอย่างเสียใจ ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป

        “ตอนนี้คุณว่างแล้วใช่ไหมเยี่ยนอิง ไปกันเถอะเรารีบไปร้านของซูลี่กัน ทุกคนล่วงหน้าไปก่อนแล้ว” เหวินเฉียวพูดขึ้น

        “ถึงเราจะหมั้นกันแล้วแต่คุณก็ไม่ควรทำอย่างนี้นะเหวินเฉียว คุณไม่คิดที่จะนัดฉันก่อนสักนิดเลยหรือ นึกอยากจะมาหาฉันเมื่อไหร่ก็มาได้เลยหรือยังไง คุณไม่คิดหรือว่าฉันก็ต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อที่จะอยู่กับเพื่อนอยู่กับสังคมของฉันบ้าง” ไป๋เยี่ยนอิงต่อว่าเหวินเฉียวอย่างไม่พอใจ

        “คุณเป็นอะไรไปน่ะเยี่ยนอิง ทำไมคุณถึงโกรธผมมากขนาดนี้ล่ะ ปกติผมก็มารับคุณกลับบ้านบ่อยๆ อยู่แล้วไม่ใช่หรือ” เหวินเฉียวถามอย่างไม่เข้าใจ

        ไป๋เยี่ยนอิงมองเลยเหวินเฉียวไปก็เห็นฟางซินเยว่กำลังเดินเข้ามา “ใช่สิ ฉันมันคนไม่มีเหตุผล คนมีเหตุผลของคุณเดินมาโน่นแล้วไง วันนี้ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้นล่ะ ฉันจะกลับบ้าน แล้วคุณก็ห้ามตามฉันมาด้วย”