ส่วนด้านว่ายเปียว ยังไม่ทันกลับที่พัก เขาก็รู้ถึงสายตาแปลกๆ คล้ายมีคนจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา
เขาบ่นงึมงำกับตนเอง น้อยๆ “เหมือนข่าวคราวของข้า จะไปถึงหูพวกคุณชาย จี้จิ่งเทียน แล้วก็กลุ่มอำนาจ อื่นๆ ที่้าทรัพยากร ในการฝึกฝนหมดแล้ว ซินะ!”
ซึ่งว่ายเปียว เข้าใจความคิดของคนโลภ แอบลอบหัวเราะ เล็กๆ ภายในใจ โฮ้ๆ ที่เร่งเดินฝีเท้าไปด้วยความลิงโลด
ก่อนหน้านี้…
จี้จิ่งเทียน ตอนแรกมันได้ยินเื่ราวของว่ายเปียว ขอทาน ที่มันค้านจะใส่ใจอีกฝ่าย ‘ยังแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน’
ขณะได้ยินข่าวคนของเขา ออกไปรวบรวมของล้ำค่า เองก็โดนว่ายเปียวเอาเม็ดยาฝึกฝนพื้นฐาน ไปถึง4เม็ดเชียว
เสียงเดือดดาลพ่นออกมาอย่างไม่พอใจ “โลกมันพลิกกลับด้านไปหมดแล้วหรืออย่างไร? ...พวกเ้าถึงขนาดพ่ายแพ้ให้ เ้าขอทานโง่งม แล้วงั้นหรือ?”
พวกเขาเป็กลุ่มศิษย์สายนอกที่ ทรัพยากร อยู่มาก ถึง7ส่วน…จี้จิ่งเทียนไม่ยอมให้เม็ดยาฝึกฝนพื้นฐานของว่ายเปียว ไปอยู่ในมือคนอื่นแน่
ไม่เช่นนั้น อาจเกิดปัญหา ตอนเลื่อนขั้นเป็ศิษย์สายในก็เป็ได้ จึงมองหน้าตามืดทะมึน ออกไปหากลุ่มป้าซือ ตอนนี้ก้มหน้า ไม่กล้าสู้หน้า คุณชายกันแล้ว
ส่วนป้าซือ แววตาเลิ่กลั่ก ไปตรวจสอบเื่ว่ายเปียวมารีบกล่าว ที่เขี่ยเท้าใส่ ‘ซวงเว่ย’ ทำขายหน้าพวกเขา “ไม่ใช่แบบนั้นคุณชาย จี้จิ่งเทียน… ไอ้เด็กขอทานว่ายเปียว มันหัวหมอ ขายยาเพิ่มปราณพลัง กับ ยารักษาหน้าปากทางเขตปลอดภัย ทำให้เกิดเื่วุ่นวายไม่น้อยเชียว แม้แต่พวกเราเองก็ทำอะไรไม่ได้”
“ใช่ๆ” ซวงเว่ย กล่าวเสริมอธิบายแก้ต่างตนเอง “ข้ากำลังเอาเม็ดยาฝึกฝนพื้นฐานกว่า 5 เม็ด กลับมาได้อยู่แล้วเชียว…”
“ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับ หลงซิว อันดับ 10 ของศิษย์สายนอก ดักรอโจมตี ไม่งั้นข้าไม่ต้องเสียเม็ดยารักษาให้เ้าว่ายเปียว ไปเช่นนั้นหรอก”
จี้จิ่งเทียน มองไปที่ห้องไม่ห่าง ของอันดับ10 เขาจะโบกมือขึ้นปราม “พอแล้ว! พอแล้ว! พวกเ้าไปตามของฝึกฝนกลับมา ยิ่งได้มากยิ่งดี ไอ้เด็กขอทาน คงไม่คณามือ คณนาเท้า พวกเ้าหรอก!”
เสียงเอ่ย รับคำดังขึ้นไม่ขาด ที่ป้าซือทำหน้าบูดบึ้ง ออกไปอย่างรีบร้อน เมื่อสะกดรอยตามว่ายเปียว
“หากเ้าเด็กขอทานแอบในห้อง เราจะทำอะไรได้ พี่ป้าซือ?”
ครั้นอย่าลืมว่า เรือนฝึกฝนเป็สถานที่ห้ามต่อสู้ นอกเหนือจากลานประลอง หากว่ายเปียวเอาแต่มุดหัวอยู่ในห้อง พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
ป้าซือสั่งให้อีกฝ่าย เงียบปาก “อย่างไรอีกฝ่าย จะมุดอยู่ในห้อง ไม่ได้ตลอดหรอกนะ”
“อืมๆ” เมื่อเห็นว่ายเปียว เผยสายตาระแวดระวังตัวของเขาขึ้นมา แล้วเขาจะตรงไปยังเขตป่าท้ายสำนัก…
เสี้ยวพริบตา พวกเขาจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง “นั้นไง โอกาสของเรามาถึงแล้ว ฮ่าๆ!”
พวกป้าซือลอบฉีกยิ้มมุมปากออกมากว้าง ตามๆ กัน ที่เห็นว่ายเปียว ไม่รู้ตัวตนเองถูกสะกดรอยตาม เข้าไปยังป่าท้ายสำนัก เสียด้วยซ้ำ
ซวงเว่ย หมอบหลังพุ่มไม้ ทำท่าคันมือคันไม้ อยากจะเอาคืนว่ายเปียว “พี่ป้าซือ เราจะลงมือเลยหรือไม่ โอกาสมาถึงแล้ว?”
ป้าซือ รีบโบกมือห้ามปรามคนของเขาไว้ “ยังก่อน! เหมือนจะไม่ได้มีแค่กลุ่มเราที่รอเล่นงานไอ้เด็กขอทานนั้นอยู่… ดูท่าทีอีกฝ่าย ไปก่อนแล้วกัน”
เมื่อหลายคนมองตากันก็พยักหน้า มองว่ายเปียว เข้ามาในป่าลึกระดับหนึ่ง
ขอทานที่หลายคนมองว่าโง่งม เห็นแสงพลังเป็กลุ่มๆ วูบไหวผ่านสายตาคู่คม
เขาแสร้งทำเป็ไม่เห็นอะไร ที่ จู่ๆ หยุดฝีเท้าระวังตัว กวาดมองออกไป รอบๆ
“ไอ้เด็กขอทาน มันจะทำอะไรของมัน?” ซวงเว่ย ลอบกล่าวถามขึ้นมายังไม่ขาดคำ
ว่ายเปียวจะเอาขวดขาวใส่ยา ขึ้นมา แล้วขุดฝังมันลงดินไปทันที ครั้นกลบฝังเสร็จ เขาก็พุ่งไปตำแหน่งอื่นต่อ…
ป้าซือคำราม หัวเราะในใจออกมาทันใด “คิดว่าเ้าฉลาดอยู่คนเดียวหรือไง เ้าขอทานตัวเหม็น”
“มันคิดจะซ่อนของล้ำค่า ซินะ หึ! หึ! ไม่คิดว่าได้ของคืน ก็จะได้ง่ายดายแบบนี้เลย”
“พี่ให้ข้า ออกไปเอาของเลยหรือเปล่า?”
ป้าซือ หรี่ตา ก่อนยกมือปรามซวงเว่ยไว้ก่อน เมื่อเห็นเป็คนของอันดับ ต้นๆ เผยตัวออกมา กวาดตา องอาจ จองหอง มองไปรอบๆ
ซึ่งรู้มีคนแอบอยู่ มันเผลอฉีกยิ้มอย่างพองขน เชิดจมูกขึ้น ที่ไม่มีใครมาแย่งชิง “ขวดหยก นี่ของข้า”
ก่อนพริบตา มันจะได้เม็ดยาว่ายเปียวฝังไว้หนึ่งเม็ด ที่เท ออกมาโชว์ “มาคราวนี้ คุ้มค่าจริงๆ แทบไม่ต้องลงแรงเลย ฮ่าๆ”
ก่อนหลายคนสั่งให้ตามว่ายเปียว… “ไปต่อ!” “เร็ว!”
เมื่อเห็นว่ายเปียวมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นความผิดปกติใด
เขาจะฝังขวดยา ลงดินไปทั้งแบบนั้น หลายสถานที่ ซ้ำๆ ให้หลายคนฉีกปากจวนจะถึงรูหู ขณะลูบปาก หวานเจี๊ยบ
พริบตาก็เกิดการแย่งกัน หลังจากว่ายเปียวไปทันที “มันเป็ของ ข้า!”
“ของข้าต่างหาก ข้ามาก่อนเว้ย!”
“พวกเ้าไม่ต้องเถียงกัน มันเป็ของคุณชายจี้จิ่งเทียนของเรา ต่างหาก!” ป้าซือเผยตัวออกมา พร้อมเสียงคำรามต่ำ
แม้จะมีบางคนไม่กลัวอีกฝ่าย ก็ต้องยอมไว้หน้าคุณชายของเขา ที่แค่นเสียง ชิ! แล้วจากไปตำแหน่งใหม่ ที่ว่ายเปียวกลบฝัง
ซวงเว่ย ที่ขุดดู เห็นด้านในขวดยา มีหินปราณระดับต่ำ 7เม็ด จะพยักหน้า “ง่ายๆ เลยพี่ ป้าซือ คราวนี้ไอ้ขอทาน มันได้กลับเป็คนจน ข้นแค้น อีกครั้งแน่”
“อืมๆ ฮ่าๆ อยากทำตัวฉลาดดีนัก ต้องโดนแบบนี้บ้าง” พวกเขาเร่งตามว่ายเปียวไปต่อ อีกหลายจุด
ทว่าทุกจุด ที่พวกเขาขุด ไม่มีของล้ำค่าอยู่อีกต่อไป ‘เมื่อปลากินเบ็ด’ ที่บ่น โอ๊ย! “หนามบ้าอะไรแทงมือข้ากัน!”
โอ๊ย! เจ็บ! “ทางนี้ ก็ไม่มีแล้วพี่ป้าซือ เจอแต่ขวดหยกเปล่า!”
ด้านของป้าซือ ยิ่งหรี่ดวงตาจนเล็กแคบเข้าไปใหญ่ ที่มองมือเปื้อนดิน “สงสัยว่า ไอ้เด็กบ้าว่ายเปียว มันจะไหวตัวไปแล้วไง!”
“อืมๆ” เมื่อคาดกับว่ายเปียว กลุ่มอื่นๆ ก็เช่นกันที่ะโตามหาอีกฝ่าย ด้วยความเดือดดาล
ส่วนป้าซือ กระแทกมือใส่ต้นไม้ใหญ่ จนเกิดเสียงใบสั่น ดัง ซ่า! ทอใบหน้าบิดเบี้ยวที่เอ่ยสั่ง กลับ!
…ไม่นานพวกมันกลับห้องของตนไป ก็จะรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติไม่ถูกต้อง เมื่อมือบวมเป็สีม่วง คล้ายช้ำเืช้ำหนอง เริ่มกระวนกระวาย กลัวมือตนเองจะเน่าแล้ว
ครั้นรู้ได้ทันทีว่า ตนเองโดนพิษ เข้าให้เสียแล้วไง ที่บ่นงึมงำสาบแช่งว่ายเปียวกันออกมาจากปากขมุบขมิบแล้ว
ถ้ำจิ้งเหลนทอง หลังน้ำตก
ว่ายเปียว ฝึกปรุงเม็ดอัดอากาศ ควบคุมฝ่ามือท่าหัตถ์ศูนย์ เริ่มมีความมั่นใจ จากการตกผลึกการปรุงยาของศิษย์พี่ ภายในภวังค์ความคิด
เขาจะเริ่มทดลองปรุงเม็ดยาเพิ่มปราณ ผ่านขั้นตอนการปรุงไร้เตา ผิดถูกไปหลายเม็ดตลอดคืน…
แรก ๆ อาจจะมีผิดพลาดเสียสมุนไพรไปบ้าง แต่เมื่อจับทางได้ เม็ดยาเพิ่มปราณก็มาวางอยู่ในขวดยาสีขาว
บางส่วนว่ายเปียว เอาไปเพิ่มการกระตุ้นในขวดหยก แต่ไม่ให้อยู่ใน่เกิน3เท่า
จู่ๆ ว่ายเปียวจะบ่นพึมพำน้อยๆ ที่ไอจามขึ้นมา เบาๆ “ป่านนี้พวกเขาคง คร่ำครวญกันระงมแล้วกระมัง ที่มองมือตนเอง”
นึกขึ้นได้ ว่ายเปียวเขาก็เผยความเบิกบานใจ ‘คนที่ชอบ่ชิงของคนอื่น ต้องโดนแบบนี้แหละ’
…ก่อนว่ายเปียว กลับมาจดจ่อกับสูตรยา หลังจากพักงีบไปราวๆ ชั่วยามครึ่ง เขาจะเริ่มคิดสูตรยา เพิ่มปราณ สูตรปรับปรุงของเขาขึ้นมาเอง ที่มองอายปราณในเม็ดยา ยังไม่ค่อยเป็ที่น่าพอใจ
จึงใช้ปราณฟ้าดิน รอบๆ เป็เปลือกห่อหุ้ม น่าจะช่วยเร่ง การะเิผ่านเส้นชีพจรได้ดีขึ้น
เมื่อมองว่าหญ้าดอกแดงชาด สร้างผลกระทบ ให้การะเิปราณพลังในร่างไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็ จากอายปราณพลังที่ใส่เข้าไป
ขณะมองเม็ดะเิปราณสีฟ้า 3เม็ดตรงหน้าในขวดใส่ยา ก็เล่นกินปราณพลังในร่างของว่ายเปียวปรุงเสร็จ ไปแทบจะหมด จุดตันเถียน อวัยวะทั้ง5จุดสำคัญของเขาเชียว
“ฝืนปรุงเม็ดยา ะเิปราณ บ่อยๆ สงสัยข้าต้องแห้งเหี่ยวแน่” ที่ว่ายเปียวรู้สึกว่า ตัวของเขาคล้ายจะฟีบลงอย่างไรอย่างนั้น
“คงได้เวลากลับที่พัก่เช้าตรู่แล้วซินะ” ว่ายเปียวฉีกยิ้มมุมปาก แบบขอทานเ้าเล่ห์
ทว่าทันใดที่เดินผ่านตรงกลางพื้นดินทรายภายในถ้ำ มีสมุนไพร3-4ต้นมาปลูกใหม่ ว่ายเปียวจะไปหยุดชะงัก ที่ขวดหยกที่ตนเองวางทิ้งไว้
ซึ่งภายในมีเม็ดยา กระตุ้น4เท่า เขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ทว่าตอนนี้จุกฝามันเปิด ออก ภายในไม่เหลือเม็ดยาอยู่แล้ว
ว่ายเปียว จะแหงนหน้า พูดคุยกับจิ้งเหลนสีทอง เหมือนคนบ้า “เป็เ้างั้นหรือ ที่กินเม็ดยา 4เท่าของข้าไป?”
จิ้งเหลนสีทอง มองว่ายเปียว แล้วปีนป่าย หายเข้าไปภายในซอกหินทันที ชนิดว่ายเปียว บ่นลอยๆ จะไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ที่เดินออกจากถ้ำใต้น้ำตกไป
…เขตเรือนพัก การปรากฎตัวของว่ายเปียว เหมือนจะมีคนสนใจแง้มเปิดประตูขึ้นมามองกันอยู่หลายคนเชียว ขณะพวกเขาไม่กล้าขับเคลื่อนปราณพลังในร่าง กลัวพิษจะแผ่กระจาย
ว่ายเปียวลอบฉีกยิ้ม ‘ได้เวลาสะสมของล้ำค่าอีกแล้ว ซินะ’ เมื่อติดป้าย ขายยาแก้โรคลักขโมย มือเน่า
เสียงวิ่งกรูออกมาดู หน้าห้องว่ายเปียว ก็คล้ายพวกเขามือเป็สีม่วง ถูกลากไปตบต่อหน้าประชาชี
หลินเอ๋อร์ ห้องข้างๆ ได้ยินเสียงกุกกัก ยังบ่นงึมงำ “เ้าขอทาน ว่ายเปียว ทำเื่บ้าอะไรของเขาอีก?”
300
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
