เช้าวันถัดมา กฤตภาสก็มาถึงห้องสตูดิโอตามที่สัญญาไว้ เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นพีรวิชญ์นั่งอยู่ที่โต๊ะวาดรูปในตำแหน่งเดิมเหมือนทุกวัน แต่วันนี้มีบางอย่างแตกต่างไป นั่นคือกล่องขนมเล็กๆ วางอยู่ข้างๆ พีรวิชญ์
"พี่พีทครับ ผมเอาขนมมาให้" กฤตภาสพูดอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับยื่นกล่องขนมให้พีรวิชญ์
พีรวิชญ์หันไปมองกล่องขนมในมือของกฤตภาส แล้วรับมาวางไว้บนโต๊ะ "ขอบใจนะ"
"ผมทำเองเลยนะครับ หวังว่าพี่จะชอบ" กฤตภาสพูดพลางยิ้มหวาน
พีรวิชญ์มองกล่องขนมก่อนจะเปิดดู ภายในนั้นคือขนมบราวนี่ชิ้นเล็กๆ ที่ถูกตัดอย่างประณีตและจัดเรียงไว้ในกล่องอย่างสวยงาม เขาหยิบขึ้นมาชิมหนึ่งคำ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
"อร่อยดี" พีรวิชญ์พูดสั้นๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้กฤตภาสยิ้มด้วยความดีใจ
"ดีใจที่พี่ชอบครับ ผมตั้งใจทำเพื่อพี่เลยนะ" กฤตภาสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความภูมิใจ
ทั้งสองนั่งทำงานเงียบๆ กันต่อไป สลับกับพูดคุยเื่เล็กๆ น้อยๆ เมื่อถึงเวลาเที่ยง กฤตภาสก็เริ่มรู้สึกหิว เขาหยิบขนมบราวนี่ขึ้นมากินอีกชิ้น แต่ในใจกลับคิดอะไรบางอย่าง
"พี่พีทครับ ผมมีเื่จะขอ" กฤตภาสพูดขึ้น
"อะไรล่ะ?" พีรวิชญ์ถามโดยไม่ละสายตาจากกระดาษวาดภาพ
"วันนี้...พี่พาผมไปกินข้าวเที่ยงได้ไหมครับ?" กฤตภาสพูดพร้อมกับทำตาใสอย่างน่ารัก
พีรวิชญ์เงยหน้าขึ้นมองกฤตภาสเล็กน้อย "ทำไมต้องให้พี่พาไป?"
"ก็... ผมอยากไปกินกับพี่นี่ครับ และผมไม่อยากไปคนเดียว" กฤตภาสพูดพลางยิ้มกว้าง
พีรวิชญ์มองหน้าน้องชายที่ยิ้มอย่างใสซื่อ ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อย "ก็ได้ ไปกันเถอะ"
กฤตภาสยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อพีรวิชญ์ตกลง ทั้งคู่เดินออกจากห้องสตูดิโอไปด้วยกัน ขณะที่กฤตภาสพยายามหาเื่ชวนคุยตลอดทาง พีรวิชญ์ก็รับฟังอย่างตั้งใจ แม้จะไม่พูดอะไรมากนัก
ทั้งสองคนเลือกไปร้านอาหารที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ร้านนี้เป็ร้านที่มีบรรยากาศสบายๆ และไม่ค่อยมีคนมากนัก ทำให้ทั้งสองสามารถนั่งคุยกันได้อย่างเงียบๆ
"พี่พีทเคยมากินร้านนี้ไหมครับ?" กฤตภาสถามขณะที่ดูเมนู
"เคย... แต่ไม่บ่อย" พีรวิชญ์ตอบสั้นๆ
"ผมชอบร้านนี้นะครับ มันเงียบดี แล้วก็อาหารอร่อยด้วย" กฤตภาสพูดอย่างสดใส
พีรวิชญ์มองกฤตภาสที่ดูมีความสุขกับการพูดคุยในเื่เล็กๆ น้อยๆ เขาเริ่มรู้สึกว่าการใช้เวลากับน้องชายคนนี้ไม่ได้แย่อย่างที่คิด แม้ว่าจะไม่ค่อยชินกับการพูดคุยมากนัก แต่การอยู่ใกล้กฤตภาสกลับทำให้เขารู้สึกสบายใจ
หลังจากสั่งอาหารและรอไม่นาน อาหารก็ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ ทั้งสองเริ่มกินและพูดคุยกันต่อ กฤตภาสเล่าเื่ตลกๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของเขา ทำให้พีรวิชญ์ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"พี่พีทครับ ผมชอบอยู่กับพี่จังเลย" กฤตภาสพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองกินเสร็จ
พีรวิชญ์ชะงักเล็กน้อยกับคำพูดนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ และมองไปที่น้องชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า
หลังจากกินข้าวเสร็จ พีรวิชญ์และกฤตภาสก็เดินกลับไปที่ห้องสตูดิโอด้วยกัน ขณะที่เดินกลับ กฤตภาสหันมามองพีรวิชญ์อย่างตั้งใจ "พี่พีท... ขอบคุณนะครับที่พาผมมากินข้าว"
พีรวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อย "ไม่เป็ไร"
กฤตภาสยิ้มแล้วหันกลับไปมองทางเดินข้างหน้า เขารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพีรวิชญ์เริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเป็ก้าวเล็กๆ แต่ก็เป็ก้าวที่มีความหมายสำหรับเขา
พีรวิชญ์เองก็เริ่มรู้สึกว่าการมีน้องชายอย่างกฤตภาสเข้ามาในชีวิตนั้นไม่ใช่เื่เลวร้าย เขาเริ่มเปิดใจและยอมรับความสดใสที่กฤตภาสนำมาให้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งนี้คือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
และเมื่อพวกเขากลับมาถึงห้องสตูดิโอ กฤตภาสก็ยื่นกล่องขนมอีกกล่องให้พีรวิชญ์ "นี่ครับ พี่เอากลับไปกินที่ห้องนะครับ"
พีรวิชญ์รับกล่องขนมนั้นมาและมองไปที่กฤตภาสอย่างตั้งใจ "ขอบใจนะ"
กฤตภาสยิ้มกว้างและพูด "พรุ่งนี้ผมจะทำมาให้พี่อีกนะครับ"
พีรวิชญ์มองน้องชายที่ยิ้มอย่างสดใส แล้วรู้สึกได้ว่าความเงียบเหงาในชีวิตของเขาค่อยๆ หายไป ความรู้สึกใหม่ๆ ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังเติบโตขึ้นในใจของเขา...
657
