หลบไป! สกุลหลินที่ยิ่งใหญ่มาแล้ว

2 ปี ผ่านไป (ไวมากกกกก)

ตอนนี้ หลิน เว่ยเจียง และ หลิน เซียนหลาน ก็อายุ 5 หนาวแล้ว และวันนี้เป็๲วันเกิดครบ 5 หนาวของทั้ง 2 และเป็๲วันที่จะได้รู้ว่า ตนนั้นมีพลังธาตุหรือไม่ 

ยามเว่ย ( 13.00-14.59 ) 

ขณะที่ทั้ง 2 กำลังนั่งเล่นกันนั้น อยู่ๆ หลิน เซียนหลานก็รู้สึกหนาวสั่นไปจนถึงกระดูก เขากอดตัวเองก่อนจะลุกเดินหนีให้พ้นจากความหนาวนั้น แล้วเดินไปเอาผ้าห่มผืนหนาในห้อง 2 ผืน ก่อนจะเดินกลับมานั่งอยู่ใกล้ๆกับพี่ชายฝาแฝด ที่ตอนนี้กำลังปลดปล่อยไอเย็นไปทั่วบริเวณ เขานั่งมองพี่ชายฝาแฝดนิ่งๆ โดยไม่ละสายตาไปใหน 

ด้าน หลิน เว่ยเจียง 

ตอนนี้เขาอยู่ในที่ที่มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น และมีเรือนหลักเล็กตั้งอยู่ตรงกลาง เขาเดินไปที่เรือนนั้นตามความรู้สึกของตนเอง 

พอไปถึงก็เจอเข้ากับหนังสือตำราหลายเล่มหลายขนาดวางอยู่ด้านในเรือนที่ไร้ประตู 

เขาเดินไปดูตำราทั้งหลายอย่างสนใจก่อนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเรียกตนอยู่ 

เขาจึงหันไปตามทิศที่ได้ยินซึ่งอยู่ทางขวาของเรือน 

เดินไปสักพัก ก็พบเข้ากับถ้ำน้ำแข็งขนาดใหญ่ และแผ่ไอเย็นจนตนรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่าง แต่นั่นก็ไม่ทำให้เขากลัว เพราะความรู้สึกที่ตนกำลังจะเจออะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ ทำให้เขาตัดสินใจเดินเข้าไปในถ้ำแห่งนั้น 

เขาเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็เจอเข้ากับ แสงสีฟ้าประกายงดงาม ที่รวมตัวกันเป็๲กลุ่มก้อนลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขาเดินเข้าไปหามันช้าๆ ก่อนที่จะเอามือรองที่กลุ่มก้อนนั้น 

เขามองมันไม่นาน กลุ่มก่อนสีฟ้านั้นก็ค่อยๆ ลอยเข้าไปที่กลางอกของเขา จากนั้นเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย 

หลิน เซียนหลาน มองพี่ชายฝาแฝดของตนที่ตอนนี้เลิกแผ่ไอเย็นแล้ว ตนจึงเข้าไปดูพี่ชายที่หมดสติไป 

" ท่านพี่ เจียงเออร์ ๆ " เขย่าตัวพี่ชายไปพักใหญ่ก่อนที่ เว่ยเจียงนั้น จะลืมตาขึ้น 

" ท่านพี่ ท่านเป็๞เช่นไรบ้าง " 

" ข้าไม่เป็๞ไรแล้ว หลานเออร์ เ๯้าไม่ต้องเป็๞ห่วง " เว่ยเจียง กล่าวกับน้องชายด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเซียนหลาน ที่เห็นแบบนั้นก็หายห่วง 

" ท่านพี่ท่านรู้มั้ย ตอนที่ท่านหลับไปหน่ะ ท่าน ......" เสียงที่หายไปกะทันหันทำให้ เว่ยเจียงมองน้องชายด้วยความ๻๷ใ๯ ที่อยู่ๆ ก็หมดสติไป 

เขากำลังจะเข้าไปช่วย แต่แล้วเขาก็ต้องถอยห่างจากน้องออกมา เพราะไอความร้อนมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวน้องชาย ทำให้เขาเข้าใกล้น้องไม่ได้เลย 

หลิน เว่ยเจียง จึงได้แต่ยืนมองน้องชายห่างๆอย่างห่วงๆแทน 

ด้าน หลิน เซียนหลาน 

ตอนนี้เขากำลังอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ที่ภายในหุบเขานั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีส้มที่มีความร้อนเป็๞อย่างมาก แต่แปลกตรงที่ตนไม่รู้สึกร้อนเลยนี่แหละ 

ภายในหุบเขานั้น เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเรียกตนอยู่ เขาจึงเดินไป จนพบเข้ากับ กลุ่มก้อนสีแดงสดสวยเป็๞ประกายงดงาม ล่องลอยอยู่กลางอากาศ 

ซึ่งแทนที่เขาจะกลัวและถอยห่าง เขากลับรู้สึกว่า กลุ่มก้อนพลังนี่แหละ ที่กำลังเรียกร้องให้ตนเอามือโอบอุ้มพวกมัน 

ซึ่งเขาก็ทำตามความรู้สึกของตัวเอง โดยใช้มือประคองมันเข้ามาใกล้ๆ 

ทันทีที่มันเข้าใกล้เขา กลุ่มก้อนสีแดงนี้ก็หายเข้าไปนางกลางอกเขา เหลือเพียงเส้นสีแดงที่แยกตัวออกจากกลุ่ม2เส้น ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าใส่ตาเขา แล้วทุุกอย่างก็มืดสนิท 

เว่ยเจียง ที่ไม่รู้สึกถึงไอความร้อนแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปหาน้องชายที่หมดสติอยู่ ก่อนจะปลุกด้วยการ เขย่า 

" หลานเออร์ ๆ ตื่นได้แล้ว หลานเออร์ น้องพี่ "

"อืมมม ท่านพี่ ข้าตื่นแล้วขอรับ " เว่ยเจียงที่ได้ยินเสียงพี่ชายก็ลืมตาตื่นทันที 

" ดีแล้ว แล้วหลานเออร์ ตอนนี้เ๽้ารู้สึกเช่นไรรึ " เว่ยเจียงถามด้วยน้ำเสียงเป็๲ห่วง 

ส่วนเซียนหลานในตอนนี้ กำลังงุนงงกับคำว่าความจริง บนหัวของพี่ชาย  

????????????????????