นายตัวป่วนกับก๊วนออนไลน์ (BEO)

“แก๊กๆๆๆๆๆ” เสียงวงล้อพลาสติกใสๆที่ภายในมีลูกบอลสีฟ้ากลิ้งอยู่หลายลูกกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว สักครู่ เมื่อวงล้อนั้นหยุดลง เจ้าหน้าที่หญิงสาวผู้หมุนวงล้อก็เปิดฝาเล็กๆด้านบนของมัน และเชิญให้ชายชราสวมชุดสูทสีดำดูดีเข้าไปหยิบลูกบอลนั้น เขาหยิบลูกบอลออกมาหนึ่งลูก ชายชรายื่นลูกบอลสีฟ้าให้กับเจ้าหน้าที่สาว เธอรับมาแล้วหมุนบิดลูกบอลอย่างชำนาญ เปิดเผยให้เห็นลูกบอลสีฟ้าลูกเล็กภายใน ซึ่งมีตัวเลขติดอยู่ เธอจับลูกบอลพลิกตัวเลขออกด้านนอก แล้วเหยียดแขนตรงไปด้านหน้า โยกแขนไปทางซ้ายที ข้างขวาที แล้วก็มีเสียงประกาศผ่านลำโพงออกมาว่า“หมายเลข6 สรุปแล้ว รางวัลสลากกินแบ่งรัฐบาล งวดที่ 16 มีนาคม 25xx เลขที่ออก 555556” “ว้ายยยยย ไม่ๆๆๆๆ” เสียงหญิงชราตะโกนดังลั่นออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง สักครู่ก็มีเสียงปิดประตูดังโครมครามมาจากบ้านด้านข้าง ปรากฏชายหนุ่มคนหนึ่งก็ตรงเข้ามา ชิดริมกำแพงบ้านหญิงชราอย่างรวดเร็ว เขาชะโงกหน้าไปมองผ่านหน้าต่างห้องรับแขกที่หญิงชราอยู่“ยาย ยายเป็นอะไรครับ ร้องเสียงดังเชียว” ชายหนุ่มเรียกถามหญิงชราเสียงดัง“อ๋อ น้องเอกเหรอ ยายไม่เป็นไร แต่โดนหวยแดกอีกแล้วน่ะสิ ขนาดเลขรางวัลที่ 1 ยังหัวเราะเยาะเย้ยยายเลย” หญิงชราทำหน้าเซ็งๆ แล้วกลับไปนั่งบนโซฟาดูทีวีต่อ ชายหนุ่มอดส่ายหน้า ถอนหายใจไม่ได้ คุณยายข้างบ้านเขาเคยลุ้นหวยจนหัวใจวายมาครั้งหนึ่งแล้ว เพื่อนบ้านใกล้เคียงทุกคนจึงคอยช่วยกันระวังอยู่เสมอ และวันนี้ก็เป็นวันที่ชายหนุ่มอยู่บ้านพักผ่อน ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของมหาวิทยาลัยพอดี เอก หรือ เอกภพ เจนกิตติชัย ชายหนุ่มอายุ 19 ปี หน้าตาดีกลางๆ ผมยาวประมาณบ่าหวีแบบขอไปที และสวมแว่นกรอบใหญ่ การแต่งกายนั้นก็ไม่มีอะไรมาก แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ในปัจจุบันเขากำลังจะขึ้นปี 3 สาขาบริหารธุรกิจ ของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดเชียงใหม่ เขาชอบนั่งเล่นเกมเปิดแอร์เย็นๆอยู่กับบ้านไม่สุงสิงกับใคร แต่เขาก็ดันชอบการผจญภัย ตั้งแคมป์เดินป่า รวมถึงการไปนั่งชิลดื่มกาแฟ ดูสาวในคาเฟ่ด้วยเช่นกัน เรียกว่าเป็นชายหนุ่มผู้มีความชอบที่ขัดแย้งในตัวเอง แต่นั่นก็แค่ในสายตาคนอื่น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ที่จริงแล้ววันนี้เอกมีแผนว่าจะออกไปนั่งชิลดูสาวที่ร้านกาแฟเปิดใหม่แถวมหาลัย แต่แม่ของเขาบอกว่าจะมีของมาส่ง ซึ่งเป็นพัสดุชิ้นใหญ่ต้องเซ็นรับด้วยตัวเอง เขารู้แต่เพียงว่าเป็นของที่น้องชายของแม่ หรือก็คือคุณอาของเขาที่ไม่เคยเห็นหน้า ส่งมาให้จากกรุงเทพฯ เอกเดินกลับเข้าบ้านไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ปิดเว็ปไซต์อนิเมะที่ดูค้างไว้ลงไปอย่างหมดอารมณ์ แล้วเปิดดูข่าวเกี่ยวกับเกมใหม่ๆขึ้นมาอ่านแก้เซ็ง ในปัจจุบันเกมออนไลน์เป็นเกมที่เข้าถึงง่ายมาก เพียงแค่มีโทรศัพท์มือถือ และสัญญาณอินเทอร์เน็ต เกมมือถือที่นิยมมากในปัจจุบันเป็นประเภท MOBA และ Shooting ที่เน้นการต่อสู้ร่วมกับทีม จบเกมเป็นรอบ รอบละประมาณ 15-30 นาที มีความหลากหลายในเทคนิคการต่อสู้ ส่วนความเก่งของตัวละครในเกมขึ้นอยู่กับฝีมือการควบคุมของผู้เล่นเอง แต่ก็ยังมีแนวเกมที่ยังคงความนิยมมาได้อย่างยาวนาน อย่างเกมแนว MMORPG ที่สามารถสร้างตัวละครขึ้นมาตามที่เราต้องการ สวมบทบาทเป็นนักผจญภัย เลือกฝึกฝน ต่อสู้ เติบโตไปพร้อมกับตัวละคร พบกับผู้เล่น และNPCมากมายที่มีความหลากหลายไม่รู้จบ เดินทางท่องไปในโลกแฟนตาซีที่ให้ความรู้สึก และประสบการณ์ที่เหนือจริง เอกเลื่อนอ่านข่าวไปเรื่อยๆ เขาก็พบว่ามีแต่ข่าวเกมเดิมๆ ไม่สิ ข่าวเกมอยู่เกมเดียวจากสำนักข่าวหลายๆเว็ปไซต์ Brave Empire Online (BEO)เกมแนวMMORPG ที่กำลังโด่งดังในขณะนี้ ในเรื่องของประสบการณ์การเล่นที่สมจริงที่ไม่ใช่เพียงแค่นั่งเล่นอยู่หน้าจอ แต่เป็นการย้ายจิตเข้าไปในเกม ทำให้เกิดการรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของมนุษย์ โดยใช้เทคโนโลยีสุดไฮเทค ที่พัฒนามาจากเครื่องมือทางการแพทย์ เอกรู้สึกเซ็งขึ้นมาอีกครั้ง เขาเคยดูคลิปวิดีโอที่เพลเยอร์ในเกมทำออกมาแล้วโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต ภาพนั้นสวยสมจริง สามารถทำกิจกรรมต่างๆภายในเกมได้เหมือนในโลกจริงๆ มันเจ๋งมากจนเอกอยากเล่นขึ้นมาเลยทันที แต่ติดที่ว่าเตียงแคปซูลสำหรับเล่นเกมมันแพงมาก แม้เขาจะมีเงินเก็บพอซื้อ แต่ถ้ารวมกับค่าบริการรายเดือน และค่าไฟฟ้าที่สูงขึ้น เงินที่เก็บมาอย่างยาวนานก็คงต้องหมดไป แถมเผลอๆอาจจะมากกว่าที่คิดไว้เยอะ ยิ่งเห็นภาพโฆษณาเกม ชายหนุ่มยิ่งช้ำใจ และแล้วเสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น ทำให้เอกกลับมามีสติอีกครั้ง เอกชะโงกหน้าไปดูทางหน้าต่าง เห็นชายคนหนึ่งใส่ชุดพนักงานสีส้มกับรถกระบะสีส้มติดตู้เหล็กด้านหลังมาจอดหน้าบ้าน ดูก็รู้ว่าเป็นรถส่งของที่เขารออยู่ เอกจึงออกไปรับของ “สวัสดีครับ ใช่บ้านคุณเอกภพ เจนกิตติชัยรึเปล่าครับ?” พนักงานส่งของถามเอก“ใช่แล้วครับพี่ ผมชื่อเอกภพครับ”“โอเคครับ งั้นช่วยเซ็นรับสินค้าตรงนี้ และขอเปิดประตูบ้านให้หน่อยครับ เดี๋ยวผมจะขนของเข้าไปให้ในบ้าน” เอกเซ็นรับของในเอกสารที่พนักงานยื่นให้แล้วเปิดประตูบ้าน หลังจากที่พนักงานส่งของกลับไปแล้ว เอกลองอ่านเอกสารที่แปะหน้ากล่องว่าข้างในเป็นอะไร ก็พบเพียงรหัสสินค้า แล้วเขาก็สะดุดตากับชื่อบริษัทต้นทางที่ส่งของมาให้ ชิงต้า คอมปานี (ประเทศไทย) สำนักงานใหญ่“ชิงต้า คอมปานี เป็นเจ้าของเกมBEOนี่ หรือว่าของข้างในจะเป็น...” เอกรีบแกะกล่องทันที แต่ไม่ทันจะเปิดดู ก็มีคนเปิดประตูบ้านเข้ามาซะก่อน “อ้าว แม่แอนกลับบ้านมาเร็วจังเลยครับวันนี้”“รีบมาดูของที่อาเขาส่งมาให้น่ะ แล้วลูกเห็นรึยังว่าของข้างในเป็นอะไร กล่องใหญ่น่าดูเชียว แถมอาก็ไม่ได้บอกไว้อีก ไหนๆมาช่วยกันแกะดูหน่อยซิ” เสียงหวานใสจากหญิงสาววัยกลางคนบอกกับเอกแม่แอน หรืออารียา แม่ของเอกภพ ผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังสวย และมีเสน่ห์ เลี้ยงดูเอกด้วยตัวเองเพียงลำพังหลังจากพ่อของเอกเสียชีวิต ตั้งแต่เอกอายุ 10 ขวบ ภาพที่เอกเห็นจนชินตาคือ เธอมักจะรวบผมสูงแบบลวกๆ และใส่ชุดพนักงานร้านกาแฟ แต่เธอไม่ได้เป็นพนักงานหรอกนะ เธอเป็นเจ้าของร้านต่างหาก วันนี้แม่แอนก็ใส่ชุดประจำของเธอเช่นกัน เพราะเพิ่งเลิกงานกลับมาจากร้าน “นี่มันเป็นเครื่องเล่นเกมBEOจริงๆด้วย แม่แอนครับเครื่องนี้มันเจ๋งมากเลยนะครับ” เอกพูดจบก็เปิดกล่องออกมา ภายเป็นชิ้นส่วนต่างๆอยู่ภายในบล็อกโฟมกันกระแทก“ อ้าว! ก็นึกว่าจะส่งของมาให้แม่ แต่ที่ไหนได้ให้ลูกเหรอเนี่ย เอกจัดการต่อเลยนะ แม่ไปทำกับข้าวก่อน” เมื่อเห็นว่าของข้างในเป็นอะไรแอนก็เลิกสนใจทันที“เห้อ! ดีนะที่เครื่องมันแยกชิ้นมาให้ ไม่งั้นขนขึ้นห้องลำบากแน่ๆ” เอกบ่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหยิบชิ้นส่วนเครื่องเล่นเกมแบบแคปซูลนี้ ขึ้นไปประกอบบนห้องนอนชั้นสองทีละชิ้นสองชิ้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

นายตัวป่วนกับก๊วนออนไลน์ (BEO)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้