ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่เต้นรูดเสาอยู่ตรงหน้า คือเพื่อนร่วมคลาสของผม
ชญานินทร์....
ผมมองดูเธอเต้นรูดเสาอย่างยั่วยวนเพื่อเรียกเงินจากแขกที่โปรยลงมาก่อนจะแสยะยิ้มออกมา
หึ...
ตอนอยู่มหาลัยเธอเป็คนที่แตะต้องไม่ได้ พวกเพื่อนๆทั้งรักทั้งหวง แต่ผู้ชายที่ดูร้ายๆเถื่อนๆเข้าใกล้เพื่อนของเธอก็แทบทุบตีไล่ออกมาแทบไม่ทันคนนั้น กลับมาอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าของผมในที่ๆไม่ควรอยู่ ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ดูเธอในตอนนี้สิ...
ใครกันนะ...ที่เต้นรูดเสาอยู่ตรงนี้
อยากรู้จริงๆว่าถ้าเพื่อนๆในคลาสรู้ว่าแม่สาวสวยเรียบร้อยที่เพื่อนๆทั้งรักทั้งหวงมาเต้นรูดสาวโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งแบบนี้ เพื่อนๆจะทำท่ายังไงนะ
"อยากได้เหรอวะ เห็นมองไม่วางตาเลย"เพื่อนผมถามเมื่อผมเอาแต่หยุดมองไม่ยอมเดินไปที่โต๊ะซักที
ผมไม่ตอบ มองหน้ามันแล้วยิ้ม ตบบ่ามันเบาๆหลายที เพื่อขอบคุณมันที่พาผมมาดูของดีๆในวันนี้
"จะไปไหนวะ"
"ทำไมมันชิ่งไปอีกแล้วเหรอ"
เพื่อนๆของผมะโไล่หลังมาแต่ผมก็ไม่สนใจ ดึงหมวกลง แล้วดินไปใกล้เวที
แชะ...
จะทำอะไรก็ต้องมีหลักฐานกันหน่อย
ปืนมองภาพถ่ายหน้าจอ เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินออกไปจากคลับ
"น้องนิ่มวันนี้ได้เงินเยอะเลยนะ"นักเต้นอีกคนทักนิิ่มเมื่อนิ่มเต้นเสร็จและกลับเข้ามาในห้องแต่งตัว
"อ๋อ ก็นิดหน่อยเองค่ะ ไม่ได้มากเท่าไหร่เลย สู้พี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ"นิ่มยิ้ม แล้วถือกระเป๋าใส่เงินของทางร้านเดินผ่านไป
"แหมๆ ไม่ต้องทำมาเป็ถ่อมตัวเลย กระเป๋าจะเก็บเงินไม่อยู่ๆแล้ว"
"แหะๆ ่นี้ต้องจ่ายค่าเทอม ต้องหาเงินเยอะหน่อยแหละค่ะ"นิ่มเก็บของลงกระเป๋า รีบบอกลานักเต้นในห้องแล้วเดินออกมา
นิ่มไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก เพราะแค่ต้องออกไปเต้นโชว์เรือนร่าง นิ่มก็สะอิดสะเอียนจนแทบทนไม่ไหว ต้องรีบๆเต้นรีบกลับแบบนี้ทุกวันจนพวกในห้องแต่งตัวชินชา นิ่มจะมาจะไปทักทายนิดๆหน่อยก็พอ
"เฮ้อ..."เมื่อเดินออกมาจากร้านนิ่มก็ถอนหายใจออกมา
ถ้าไม่เพราะเื่นั้น ทำให้นิ่มต้องออกมาจากบ้านของตัวเอง นิ่มก็คงไม่ต้องมาเต้นขายเรือนร่างให้คนอื่นดูแบบนี้หรอก แม้เ้าของคลับจะยอมให้นิ่มใส่ได้มากชิ้นกว่าคนอื่น แต่เวลาที่แขกมองมานิ่มก็รู้สึกเหมือนตัวเองโดนถอดเสื้อผ้าจนหมด ไม่ได้ใส่อะไรอยู่ดี
"ไง...แค่นี้ถึงกับต้องถอนหายใจเลยเหรอ ได้เงินเยอะไม่พอเหรอไง"
นิ่มสะดุ้ง หันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้น เห็นผู้ชายคนนึงสวมหมวกเดินออกมาจากมุมมืด
"....."นิ่มไม่ตอบ หันหลังกลับไปแล้วรีบเดิน
"อยากให้เพื่อนรู้ก็เดินให้ไวอีกนิดสิชญานินทร์"
"ใคร..."นิ่มรีบหันกลับไปมองผู้ชายคนนั้นทันที รู้กระทั่งชื่อจริงแบบนี้ต้องรู้จักกันมาก่อน
ทำไมล่ะ ทำไมเป็แบบนี้ คลับนี้อยู่ไกลมากๆเลยนะ ยังมาเจอคนรู้จักอีกงั้นเหรอ
"กลัวเหรอ...ถ้าไม่อยากให้เพื่อนรู้ก็เดินตามมา"ผู้ชายคนนั้นถอยหลังกลับเข้าไปในมุมมืดข้างคลับ
"ตาม?ตามไปทำไม"
"อยากให้เพื่อนรู้ก็ไม่ต้องตามมา แค่นั้นเอง"เสียงเย็นลอยมา เหมือนเ้าของเสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับการกระทำนี้ของตัวเองเลยสักนิดน้ำเสียงยังดูสบายๆอย่างมาก จนนิ่มเกลียดน้ำเสียงและท่าทางของคนตรงหน้าทันทีเข้ากระดูก
"จะทำอะไร"แม้จะถามอย่างนั้นนิ่มก็ต้องเดินตามเข้าไปไม่มีทางเลือก
"นั่งลง"ผู้ชายใส่หมวกสั่ง นิ่มพยายามเงยหน้ามอง แต่มองภาพของผู้ชายคนนั้นไม่ชัดเลย
"จะทำอะไร"นิ่มถามอีกครั้ง แต่ผู้ชายคนนั้นจับนิ่มให้นั่งคุกเข่าตรงหน้าของเค้า ก่อนจะควักท่อนเอ็นลำใหญ่ออกมา
"ทำให้มันตื่น อย่าบอกนะว่าไม่รู้ต้องทำยังไง"ปืนยืนมองนิ่มที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมมองท่อนเอ็นของเค้า อย่าบอกนะว่าไม่เคยเห็น แต่ทำงานแบบนี้ใครจะเชื่อ
"ไม่...ไม่ทำ"นิ่มส่ายหน้า นิ่มแค่เต้นแบบนี้ ไม่ได้ขายตัวซะหน่อย ทำไมต้องมาทำเื่น่าอายแบบนี้ด้วย นิ่มกำลังจะลุกขึ้น แต่ผู้ชายคนนีี้่ยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปของตัวเองกำลังเต้นรูดเสาอยู่บนเวทีมาให้ดู
"อยากให้มันขึ้นเพจมหาลัยมั้ย เพื่อนๆคงแปลกใจแน่ๆ ว่าทำไมคนน่ารักเรียบร้อยอย่างนุ่มนิ่มถึงมาเต้นแบบนี้อยู่ที่นี่กันนะ"
"นาย...เรารู้จักกันงั้นเหรอ"นิ่มพยายามคิด แต่ก็คิดไม่ออก ต้องบอกว่าเป็ความผิดของตัวเองด้วย ที่เอาแต่เรียนจนไม่ได้สนใจคนอื่นรอบๆตัวเลย ทำให้ไม่สามารถเดาได้เลยว่าคนตรงหน้านี้เป็ใคร
"คิดไม่ออกเหรอ แต่ไม่เป็ไรหรอก ยังไงเราจะได้รู้จักกันเป็อย่างดีแน่นอน"ปืนอดหงุดหงิดไม่ได้ที่คนตัวเล็กตรงหน้าจำเค้าไม่ได้เลยซักนิด เค้าเองก็ดังในหมูสาวๆอยู่เหมือนกันนะ
"ในเมื่อรู้จักกัน แล้วทำแบบนี้่กับเราทำไม"
"ก็เพราะรู้จักกันถึงได้ทำแบบนี้ไงเล่า จะทำไม่ทำ"ปืนถามอีกครั้ง พร้อมกับรั้งหัวของนิ่มเข้ามาใกล้ จนหน้าของนิ่มห่างจากท่อนเอ็นที่ยังอ่อนตัวของเค้าไม่ถึง 1 นิ้ว
"ไม่...ไม่อยากทำ"
"งั้นก็เลือกเอาละกัน ไม่ทำ รูปก็หลุด"
นิ่มพยายามกัดฟันกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่ให้คนตรงหน้าได้ยิน
ทำไมต้องเป็แบบนี้อยู่เลย
ทำไมมีแต่คนจ้องจะทำแบบนี้กับตัวเองอยู่เรื่อยเลย
นิ่มไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ต้องเอื้อมมือสั่นเทาไปััท่อนเอ็นที่ยังไม่ตื่นตัวของปืน
ปืนเองก็มองคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ แถมนิ้วเรียวๆที่สั่นเทานั่นก็กระตุ้นอารมณ์ได้ดีทีเดียว แค่นิ่มััมันเบาๆ มันก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
"อมมัน"ปืนส่งอีกครั้ง
"ทำไม่เป็"นิ่มบอกตามจริง นี่เป็ครั้งแรกที่นิ่มได้จับ ได้ััมันแบบนี้
"งั้นเลียมัน เลียตรงหัว เอาลิ้นแหย่รูเล็กๆ แล้วค่อยเอาเข้าปาก"
ปืนจ่อท่อนเอ็นที่แข็งแล้วจ่อปากของนิ่ม กระเด้าสะโพกเบาๆจนปลายหยักทิ่มปากของนิ่มเบาๆหลายครั้ง นิ่มตวัดลิ้นเลียหัวหยักตามที่ปืนบอก อมหัวหยักใหญ่โตเข้าปาก แล้วตวัดลิ้นเลีย เอาลิ้นแหย่รูเล็กๆบางครั้งเหมือนที่คนใส่หมวกสั่ง
อืมมม....ท่อนเอ็นของคนตรงหน้าจะใหญ่ไปหน่อย แต่นิ่มกลับไม่รู้สึกรังเกียจเพราะมันดูสะอาด แถมกลิ่นยังดีอีกด้วย
นิ่มคิดออกมาอย่างหน้าอาย พอรู้ตัวว่าคิดอะไรลงไปก็อดหน้าแดงไม่ได้ แต่ดีที่นี่มันมืดมาก ทำให้ปืนไม่เห็นสีหน้าของนิ่ม
"ซี๊ดดดด"ปืนครางเสียวออกมา เพราะลิ้นเล็กๆของคนตรงหน้าตวัดเลียส่วนหัวของเค้าอย่างน่ารัก ทำเอาเค้าเสียวกระสันอย่างบอกไม่ถูก เค้าเคยเจอคนที่อมเก่งกว่านี้ เลียเก่งกว่านี้มาแล้ว แต่ยังไม่เคยเจอคนที่ทำอย่างเงอะงะแต่ดันทำให้เค้าเสียวมากขนาดนี้มาก่อน เลยจับแกมของนิ่มเอาไว้ แล้วกระทุ้งท่อนเอ็นเข้าออกโพรงปากของนิ่มแรงๆ
อ่อกๆๆๆๆๆ
นิ่มปล่อยให้คนตรงหน้าจับแล้วกระแทกท่อนเอ็นลำเขื่องเข้าออกปากเล็กๆของตัวเอง จนจุกทีี่คอหอย แถมยังสำลักหลายครั้ง แต่คนตัวโตก็ไม่หยุดการกระทำของตัวเอง เอาแต่กระแทกกระทั้นเพื่อบรรเทาความเสียวของตัวเองอย่างเดียว
"อ่าาาา"ปืนร้องออกมาอย่างสุขสม ฉีดพ่นน้ำขาวขุ่นไปที่หน้าของนิ่มจนเปื้อนไปหมด แล้วหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปเอาไว้
แค่กๆๆๆ
นิ่มสำลัก เพราะก่อนที่คนตัวโตจะดึงออกมาพ่นใส่หน้าของตัวเอง น้ำบางส่วนพุ่งเข้ามาในคอของนิ่มก่อนแล้ว
แชะ...
นิ่มเงยหน้ามองแสงแฟลชที่สว่างวาบมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วร้องออกมาเสียงหลง
"ถ่ายทำไม! ทำไมทำแบบนี้!"นิ่มทำท่าจะเข้าไปแย่งโทรศัพท์ของคนตรงหน้า เพราะหน้าเปื้อนน้ำแบบนี้ แล้วยังโดนถ่ายไป มันน่าอายกว่าภาพที่เต้นบนเวทีมากนัก
"ทำตัวดีๆ ถ้าไม่อยากให้ใช้ไม้แข็ง"
"ทำไมทำแบบนี้"นิ่มเริ่มร้องไห้ ทั้งกลัว ทั้งเกลียดคนตรงหน้า แต่ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ นอกจากร้องไห้ออกมาบรรเทาอาการอึดอัดใจของตัวเองเท่ารั้ร
"อย่าถามให้มาก วันนี้กลับบ้านไปก่อน แล้วค่อยเจอกัน"ปืนเก็บท่อนเอ็นที่อ่อนตัวของตัวเองเข้าไปในกางเกง แล้วเดินออกไป ทิ้งนิ่มนั่งร้องไห้เอาไว้ตรงนั้นเพียงลำพัง