999 ฉันต้องตาย บทที่ 4: การสืบค้นเงื่อนไข
(POV : คเชนทร์)
มลเงียบไปหลังจากได้ยินคำพูดสุดท้ายของผมเกี่ยวกับจำนวนคดีที่แท้จริง เพชรก็เช่นกัน ทั้งสองคนนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงด้วยความจริงที่ว่าเื่ราวที่พวกเขาเผชิญอยู่นั้นเป็ส่วนหนึ่งของรูปแบบที่ใหญ่กว่าและอันตรายกว่ามาก
ผมให้มลพักผ่อนชั่วครู่ โดยมีเพชรคอยดูอาการอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่ผมกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง จัดเรียงแฟ้มเอกสาร และทบทวนสิ่งที่ได้รับฟังมา
"คุณมลครับ" ผมเริ่มต้นอีกครั้งเมื่อเห็นเธออาการดีขึ้นเล็กน้อย "ผมต้องเข้าใจเงื่อนไขของ 'คำสาป' นี้ให้ถ่องแท้ที่สุด เพื่อที่จะหาทางหยุดมันได้"
ผมชี้ไปที่รายงานคดีเก่าของนักเรียนหญิง ม.ปลายคนนั้น ซึ่งผมเรียกเธอว่า 'เหยื่อ 1'
"คุณมลเชื่อว่า... อาการไอที่รุนแรง ของคุณเริ่มั้แ่เมื่อไหร่? คุณพอจะนับจำนวนรูปถ่ายที่คุณ 'ถูกถ่าย' ได้คร่าวๆ ไหมครับ?"
มลส่ายหน้าอย่างช้าๆ "นับไม่ได้หรอกค่ะ มันเยอะมาก แต่ถ้าให้ย้อนนึก... อาการไอเริ่มเป็ๆ หายๆ ั้แ่่ปีสองของมหาวิทยาลัย... แล้วก็หายไปพักใหญ่... จนกระทั่งกลับมาเป็หนักเมื่อปีที่ผ่านมา"
"ปีที่ผ่านมา..." ผมทวนคำ "นั่นคือ่ที่คุณมาทำงานแล้ว?"
"ค่ะ..."
"นั่นสอดคล้องกับข้อมูลที่เรามี" ผมหันไปหาเพชร "ตามตำนาน อาการจะเริ่มปรากฏเมื่อจำนวนภาพถูกสะสมขึ้นถึง่ หกหกหก (666) และจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งหมายความว่า... มีใครบางคน กำลังดำเนินการ ถ่ายและล้างรูป ของคุณอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะใน่ปีที่ผ่านมา"
"พี่คเชนทร์ครับ" เพชรขัดขึ้น "ถ้าเป็ไปตามที่มลสงสัย นั่นก็คือคนที่ใกล้ชิดที่สุด... แล้วทำไมคนถ่ายต้องเป็คนใกล้ชิด? ทำไมไม่ใช่คนแปลกหน้า?"
ผมมองเพชรด้วยสายตาที่เ็า "นั่นคือคำถามที่ดีครับ คุณเพชรลองตอบตัวเองดูสิว่า... หากคุณ้า 'ภาพความพินาศที่สมบูรณ์' ของใครสักคน... คุณจะสามารถถ่ายภาพที่เข้าถึงอารมณ์และสถานที่ส่วนตัวของเขาได้ดีที่สุดด้วยวิธีไหน? ด้วยความไว้วางใจ หรือ ด้วยการแอบถ่ายจากระยะไกล?"
เพชรเงียบไปทันที เขาคงเริ่มประมวลผลข้อมูลในหัวแล้วว่า การเข้าถึงสถานที่อย่างห้องนอน, โต๊ะทำงาน, หรือแม้แต่ภาพถ่ายในยามอ่อนแอที่สุด... มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่ทำได้
"คุณมลครับ" ผมหันกลับไปหาเธอ "เราต้องแยกภาพที่ถ่ายโดย เพื่อนทั่วไป ออกจากภาพที่ถ่ายโดย บุคคลที่น่าสงสัย ให้ได้ คุณต้องนึกถึงใครบางคนที่... ไม่ใช่แค่ถ่ายรูป แต่มีความสุขกับการ เก็บสะสม รูปถ่ายของคุณ... โดยเฉพาะภาพที่ดูสวยงามเกินกว่าปกติ"
ผมหลับตาลง รอคอย อย่างใจเย็น...
สายตามลมองที่พื้นอยู่ชั่วครู่อย่างครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างทันที
"เปิ้ล... เปิ้ลเป็ลูกพี่ลูกน้องของหนูค่ะ" เสียงของเธอแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเ็ปจากการยอมรับความจริงอันโหดร้าย "เธออยู่กับหนูมานาน... ถ่ายรูปให้หนูมาตลอด... และเธอก็ยังใช้กล้องฟิล์มเก่าๆ"
ผมพยักหน้าอย่างช้าๆ "ดีมากครับ คุณต้องตัดความรู้สึกส่วนตัวออกไปก่อน และมองเขาในฐานะ 'ผู้ต้องสงสัย' เท่านั้น"
ผมเปลี่ยนประเด็นไปที่ข้อมูลที่เพชรต้องไปหา นั่นคือเื่ของ ชายปริศนา (คาวบอย/ฮิปปี้) ผู้เป็ต้นตอของคำเตือน
"คุณเพชร" ผมกล่าว "ตำนานของกล้องนี้มักจะมีชายผู้นี้เกี่ยวข้องเสมอ เขาคือคนที่ ส่งต่อ คำสาป และอาจจะเป็คนเดียวที่เข้าใจ กฎเกณฑ์การสะท้อนกลับ ที่ซ่อนอยู่ในกล้องนี้"
"สะท้อนกลับ... คืออะไรเหรอครับพี่?" เพชรถามอย่างสงสัย
"คุณมลบอกว่า คำเตือนคือ 'ถ้าถ่ายถึงรูปที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าจะต้องตาย' แต่ไม่มีใครพูดถึง ชะตากรรมของผู้ถ่าย เลย ใช่ไหมครับ?" ผมยิ้มเย็นๆ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม "นี่คือจุดที่ผมสนใจที่สุด การถ่ายภาพจำนวนมากขนาดนี้ โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวคือการทำลายชีวิตใครสักคน... ผมเชื่อว่ามันต้องมีราคาที่ต้องจ่าย"
ผมชี้นิ้วไปที่ภาพถ่ายเก่าๆ ของเหยื่อ 1 บนผนัง
"เหยื่อ 1 สิ้นชีวิตไปแล้วในรูปที่ 999 แต่... ผู้ถ่าย ของเธอเป็อย่างไรบ้าง? เขาจบลงอย่างไร?"
ผมมองเพชรอย่างจริงจัง "คุณต้องไปสืบค้นหาข้อมูลของชายแปลกหน้าคนนั้นให้ลึกที่สุด เขาปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยของคุณได้อย่างไร? เขามาจากไหน? และเขาเคยปรากฏตัวที่ไหนอีกบ้าง? เพราะถ้าคำสาปนี้มีมากกว่าสองคดี... เขาย่อมเป็ ผู้เชื่อมโยง"
เพชรพยักหน้ารับอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อทำตามคำสั่ง
"พี่คเชนทร์คะ..." มลเรียกผมเบาๆ เมื่อเพชรเดินออกไปแล้ว
"ครับคุณมล?"
"หนูไม่เข้าใจ... ถ้ามันมีคดีอื่นด้วย... ทำไมไม่มีใครพูดถึงเื่นี้เลยคะ? ทำไมคดีมันเงียบไปหมด?"
ผมเท้าคาง มองตรงเข้าไปในแววตาที่สั่นเทาของเธอ
"เพราะคดีเหล่านี้มักจะถูกปิดด้วยสาเหตุการเสียชีวิตตามธรรมชาติครับคุณมล" ผมกล่าวเสียงเรียบ "ปอดติดเชื้อ... วัณโรค... หัวใจล้มเหลว... เมื่อไม่มีใครเห็น 'อาวุธ' เป็มีดหรือปืน และไม่มีใครเห็น 'ผู้ร้าย' เป็คนปกติที่ฆ่าคน... สังคมและกฎหมายจึงมองว่ามันเป็ โชคร้าย หรือ เื่งมงาย ไปเสียหมด"
ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยคำถามที่กดดันที่สุดออกไป
"เราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วคุณมล คุณต้องคิดให้ได้ว่า เปิ้ล... หรือใครก็ตามที่อยู่ใกล้ชิดคุณ... พวกเขาเก็บกล้องหรือรูปถ่ายสุดท้ายไว้ที่ไหน? และ แรงจูงใจ ของเขาคืออะไรกันแน่?"
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
1K
