บทที่ 26 ม้าและหญ้า
เมื่อได้ยินข้อเสนอจากหัวหน้าทูตแห่งแคว้นไป๋เยว่ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที
ฮ่องเต้ไม่มีพี่น้องหรือทายาท บรรดาเ้าชายองค์อื่น ๆ ที่อยู่ในแคว้นต้าเซี่ยต่างแก่ชราและมาจากต่างสายเื ดังนั้น การที่องค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่จะทำการอภิเษกสมรสกับองค์ฮ่องเต้นั้น จึงถือเป็เื่ที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
ขุนนางหลายคนเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ แต่ปัญหาก็คือฮ่องเต้มีนางสนมมากมายอยู่ในวังหลัง แต่ผู้ที่เคยได้เข้าไปรับใช้พระองค์กลับมีเพียงตู๋กูิเยว่และหลิวเหม่ยเอ๋อร์เท่านั้น ส่วนนางสนมที่เหลือยังไม่เคยได้เข้ารับใช้พระองค์เลยแม้แต่ครั้งเดียว หากมีการเพิ่มจำนวนนางสนมเข้าไปอีก เกรงว่าอาจเกิดปัญหาขึ้นก็เป็ได้
เพราะฉะนั้น แม้ว่าขุนนางไม่น้อยจะเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ แต่พวกเขาก็ไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกมา
เซวียนหยวนจิ้งจ้องมองกลุ่มขุนนางของตน หลังจากนั้นจึงเลื่อนสายตามายังจ้าวอู่เจียง
เมื่อมีจ้าวอู่เจียงอยู่ที่นี่ ต่อให้ต้องแต่งกับสตรีอีกกี่คน นั่นก็ไม่ใช่เื่สำคัญ เพราะคนผู้นี้จะเป็คนรับมือแทนนางเอง ขณะเดียวกันนี้ เ้าขันทีตัวปลอมก็มีสายสัมพันธ์อันดีกับองค์หญิงอวี้เซวียน หากนางยอมรับข้อเสนอนี้ จ้าวอู่เจียงก็จะช่วยนางได้ในอนาคตอย่างแน่นอน
ความคิดของฮ่องเต้หญิงล่องลอยไปไกล สายตาที่จ้องมองจ้าวอู่เจียงมีความแน่วแน่มากขึ้นเรื่อย ๆ
จ้าวอู่เจียงััได้ถึงสายตาจากฮ่องเต้ และรู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่
ให้ตายเถอะ นางคงไม่ได้อยากจะให้เขาทำหน้าที่นั้นกับองค์หญิงหรอกนะ?
แม้ว่าองค์หญิงจากต่างแดนผู้นี้จะมีใบหน้างดงาม และเรือนร่างเย้ายวนใจ แต่เมื่อตรองดูดี ๆ จ้าวอู่เจียงพลันรู้สึกว่าความปลอดภัยของตนสมควรมาก่อนเป็อันดับแรก
จะมีปัญหาตามมาในภายหลังหรือไม่?
ตอนนี้เขามีสถานะเป็คนสนิทของฮ่องเต้ ทำอะไรสมควรระมัดระวังเอาไว้ก่อน
และดูเหมือนว่าความคิดของชายหนุ่มจะเชื่อมต่อกับความคิดของเซวียนหยวนจิ้ง สุดท้าย ขันทีหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มอบอุ่นให้แก่ฮ่องเต้ เป็สัญญาณบอกว่าอย่ารับข้อเสนอนี้
อวี้เซวียนเห็นดังนั้นก็ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจว่า… จ้าวอู่เจียง ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ในเวลาเช่นนี้ยังจะยิ้มออกมาได้อีกหรือ? เขารู้หรือไม่ว่าถ้านางต้องกลายเป็สนมคนใหม่ของฮ่องเต้ ในอนาคต พวกตนจะพบเจอกันลำบากยิ่ง?
"ข้าตัดสินใจได้แล้ว"
ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนเอามือไขว้หลัง ดวงตาเป็ประกายแวววาว
ทุกคนจ้องมองไปด้วยสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อย
"รับข้อเสนอ!"
เสียงอุทานดังขึ้นในห้องโถงใหญ่ ตามมาด้วยเสียงการปรึกษาหารือจากกลุ่มคนหลายฝ่าย บรรยากาศวุ่นวายขึ้นมาในทันที
ในที่สุด บรรดาบุรุษหนุ่มที่ผิดหวังจากพิธีเลือกคู่ก่อนหน้านี้ ก็สามารถกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
ผิดกับจ้าวอู่เจียงที่ถึงกับชะงักด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มได้แต่สั่นศีรษะ ไม่อยากเชื่อว่าฮ่องเต้หญิงจะรับข้อเสนอ สงสัยต้องมีความผิดพลาดทางการสื่อสารเป็แน่แท้ เขาบอกให้นางปฏิเสธข้อเสนอไม่ใช่หรือ?!
องค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่ได้แต่ถอนหายใจออกมาแ่เบา ดวงตาอันงดงามจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาว่างเปล่า น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ แม้นางจะมีสถานะเป็องค์หญิง แต่เื่ราวบางอย่าง ผู้อื่นก็เป็คนกำหนดชีวิตจริง ๆ
"กระหม่อมจะดูฤกษ์ยามวันมงคลให้ดีพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีกรมพิธีการเริ่มต้นรายงานขั้นตอนที่ต้องดำเนินการต่อไป
บัดนี้ เขาเป็ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้มากที่สุด หลี่เฉินซวีจึงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
เมื่อสักครู่นี้ ฮ่องเต้ทรงสบสายตากับจ้าวอู่เจียงจริง ๆ ดูเหมือนจ้าวอู่เจียงจะไม่ได้เป็เพียงคนสนิทธรรมดาทั่วไป หลังจากนี้ คงต้องทำดีด้วยสักหน่อยแล้ว
...
ดวงดาราเริ่มปรากฏบนท้องฟ้า รัตติกาลมาเยือน
ห้องบรรทมของฮ่องเต้ ตำหนักหย่างซิน
"จ้าวอู่เจียง เ้ามีความสัมพันธ์อันดีกับองค์หญิงอวี้เซวียน นี่คือสิ่งที่ข้าคาดไม่ถึงจริง ๆ วันนี้ต้องขอบคุณเ้ามาก"
ฮ่องเต้หลับตาลงและรับการนวดคลึงจากจ้าวอู่เจียงด้วยความสบายอารมณ์
คำขอบคุณมันเอาไปทำอะไรได้ ถ้าอยากขอบคุณกันจริง ๆ ก็ให้รางวัลเป็เงินไม่ดีกว่าหรือ?
จ้าวอู่เจียงได้แต่กระแอมออกมาเบา ๆ
"ฝ่าามีรางวัลอื่นมอบให้กระหม่อมบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"
"ข้าเป็โอรส์ หน้าที่ของเ้าคือรับใช้ข้าอยู่แล้วมิใช่หรือ?" ฮ่องเต้หัวเราะเยาะตอบกลับ
"หากฝ่าา้าให้ม้าวิ่งได้อีกครั้ง ฝ่าาก็ต้องให้ม้ากินหญ้าพ่ะย่ะค่ะ"
จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ ปล่อยมือออกจากจุดลมปราณบนใบหน้าของฮ่องเต้หญิง
เมื่อการนวดที่สุขสบายเลือนหายไป ฮ่องเต้ก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
"แล้วข้าให้เ้าหยุดกินหญ้าั้แ่เมื่อไหร่?"
เงาร่างของขันทีตัวปลอมสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตของเซวียนหยวนจิ้ง
ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย "ฝ่าาให้กระหม่อมกินั้แ่เมื่อไหร่?"
ก๊อก ก๊อก
"ฝ่าา ขันทีหลี่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของขันทีน้อยแจ้งดังขึ้นหน้าประตู
หืม ขันทีหลี่จะมาทำอันใดอีก?
สีหน้าของฮ่องเต้หญิงแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางรีบหันกลับมามองหน้าจ้าวอู่เจียงโดยทันที
ในเวลาเดียวกันนี้ หน้าประตูห้องบรรทม ขันทีหลี่กำลังยืนโค้งตัวด้วยร่างกายสั่นเทา ความจริงเขาไม่อยากมาที่นี่เลย แต่ขุนนางทั้งหลายต่างรบเร้าไม่หยุดหย่อน
เหตุผลที่เขามาในยามนี้ก็คือ บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ล้วนกังวลว่าหลังจากองค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่กลายเป็นางสนมคนใหม่ บรรดานางสนมคนเก่า ๆ ที่ไม่เคยได้มีโอกาสรับใช้ฮ่องเต้จะรวมตัวกันประท้วง และสร้างความวุ่นวายในวังหลังได้
"แม้ว่าข้าจะไม่ได้ให้เ้ากินหญ้าด้วยตนเอง แต่เ้าก็สามารถกินหญ้าจากนางสนมเ่าั้ ซึ่งถือว่าข้าดูแลเ้าได้ดีพอสมควรแล้ว"
เซวียนหยวนจิ้งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
จ้าวอู่เจียงใบหน้ากระตุก ฮ่องเต้หญิงผู้นี้ช่างเ้าเล่ห์ยิ่งนัก
หลังจากนั้นหนึ่งถ้วยชา ขันทีหลี่กลับออกมาจากตำหนักหย่างซิน กลุ่มสตรีที่แต่งกายด้วยชุดกระโปรงหลากสีสันก็รีบเข้ามาขวางทางโดยทันที
กลุ่มสตรีเหล่านี้ล้วนเป็นางกำนัลคนสนิทจากตำหนักของนางสนม พวกนางต่างรอคอยที่จะได้รับฟังข่าวด้วยความตื่นเต้นเป็อย่างยิ่ง
"นางกำนัลทั้งหลาย"
"รีบพูดมาให้เร็วไว" ใครคนหนึ่งเร่งเร้า
"คืนนี้ฝ่าาจะให้เซียวซูเฟยเข้ารับใช้" ขันทีหลี่รู้สึกว่าเมื่อตนเองพูดจบ กลุ่มนางกำนัลเหล่านี้ก็มีท่าทีดุร้ายมากขึ้น เขาจึงไม่กล้ารั้งรออยู่อีกต่อไป รีบโค้งตัวคำนับและพูดว่า
"ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ ข้ายังต้องนำเื่นี้ไปทูลเซียวซูเฟยอีก"
เมื่อกล่าวจบ เขาก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
อวี้เอ๋อร์ผู้เป็นางกำนัลคนสนิทของเซียวซูเฟยจ้องมองนางกำนัลคนอื่น ๆ ด้วยสายตาแห่งผู้ชนะ ก่อนจะหมุนตัว และเดินตามฝีเท้าของขันทีหลี่ไป
นางกำนัลคนอื่น ๆ ได้แต่ถอนหายใจ และแยกย้ายกันไปเหมือนนกแตกรัง พร้อมกับบ่นถึงความอาภัพของนายหญิงตน ตอนนี้ข่างก็กระจายไปทั่ววังหลวงแล้ว
1K
