ตอนที่ 5
ล่าเหยื่อ
ผ่านไป6 เดือน ราวินทร์สะสมอายุขัยได้มากขึ้นเกือบ 40 ปี เขาเลือกส่งให้คชาแค่เดือนละปีส่วนที่เหลือเขาเก็บไว้ทั้งหมด แถมเขายังกินอายุขัยที่หาได้ จนดูหนุ่มขึ้นอีกมากจากวัย 30 ต้นๆ ตอนนี้เขาเหมือนเด็กอายุ 18 เลยก็ว่าได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าสัญญาที่ทำนั้น มันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง มีนาลูกสาวของยุวดีเธอถูกพวกมาเฟียฆ่าตายหลังจากนั้น 3 เดือน พวกมันฆ่าและเผาบ้านที่เธออยู่ทั้งตากับยายที่เลี้ยงดูมีนา ก็โดนพวกมันฆ่าไปด้วยใน่เวลาเดียวกันหลังจากที่มีนาสิ้นใจ ร่างกายของราวินทร์ก็เริ่มเหี่ยวลงเหี่ยวลง เนื้อค่อยๆหลุดออกจากร่าง
“มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น”
เขารีบหยิบไพ่โจ๊กเกอร์ออกจากกระเป๋ามาดูก็พบว่าอายุขัยที่สะสมไว้นั้น หายไปทั้งหมด
“เป็ไปได้ยังไงเกิดอะไรขึ้น”
เขาใส่เสื้อผ้าปกปิดร่างกายที่กำลังที่กำลังร่วงหลุดออกเป็ชิ้นๆและขับรถกลับไปที่บ้านหลังเก่า เขาเข้าไปที่ห้องมืดและะโไปที่กระจกเพื่อเรียกเมฆาด้วยเสียงแหบแห้งจนแทบจะหายไปร่างกายเริ่มไม่ตอบสนองเขาล้มลงกับพื้น และหญิงคนหนึ่งเดินมาหาและพูดว่า
“ถึงเวลาแล้วนะราวินทร์ที่เ้าต้องชดใช้”
เขาพยายามเงยหน้าขึ้นมองและเขาก็ต้องใเพราะหญิงสาวคนที่พูดนั้นคือ............ยุวดี
ราวินทร์ : เธอตายไปแล้วนิ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ยุวดี : เพราะความตายสำหรับฉันมันคือชีวิตยังไงล่ะ มองฉันดีๆสิ นายจำฉันไม่ได้เลยเหรอ
ราวินทร์พยายามนึกแล้วนึกอีกแต่ก็นึกไม่ออกเขาจ้องไปที่เธอด้วยตาที่เริ่มพร่ามัว
ยุวดี : ฉันเป็ยมทูตที่มารับตัวนายเมื่อชาติที่แล้วไง ลืมหมดแล้วสินะ
ราวินทร์จำเธอไม่ได้แม้แต่น้อยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเื่นั้นแล้ว
ราวินทร์ : ยมทูตงั้นเหรอ?.............. แล้วเธอ้าอะไร?
ยุวดี : นายสร้างเวรกรรมมากมาย ฆ่าคนตาย แถมยังไม่ยอมชดใช้กรรม และหนีออกจากนรกไม่สำนึกกับบาปที่ตัวเองก่อขึ้น ฉันถูกส่งมารับนายกลับไปอีกครั้ง แต่ิญญานายไม่ได้เป็อิสระนายได้ขายมันให้กับจอมปีศาจอเวจีไปแล้ว ฉันก็เลยต้องทำให้นายสูญเสียความเป็ปีศาจและกลับมาเป็ิญญาอีกครั้ง
ราวินทร์ : เธอวางกลลวงฉันสินะ ยัยตัวแสบ
ยุวดี : นายหมดเวลาบนโลกไปนานแล้วราวินทร์ ฉันตั้งใจใช้อุบายล่อให้นายติดกับ เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างนายไม่มีทางที่จะรักษาสัญญาแน่ๆอายุขัยที่นายได้รับไป มันผูกกับสัญญา และเมื่อมีนาสิ้นใจลง จึงถือว่านายได้ผิดสัญญาอายุขัยนั้นจะกลับคืนสู่มีนา เพื่อไปเกิดใหม่และมีอายุที่ยืนยาวขึ้นกว่าเดิม
ราวินทร์ : เพียงเพื่อจัดการฉัน เธอถึงกับใช้ชีวิตเด็กคนหนึ่งเชียวเหรองั้นพวกยมทูตเองก็เลวไม่ต่างกับปีศาจหรอก
ยุวดี : เธอไม่ใช่เด็กธรรมดา เธอเป็เทวดาที่เกิดมาเพื่อการนี้อยู่แล้วปลดปล่อยิญญาชั่วคืนสู่นรกภูมิเธอจะเวียนว่ายตายเกิดอยู่บนโลกนี้อย่างนิรันดร์ไม่มีวันสูญสลาย ผิดกับนายที่ต้องใช้กรรมในนรกจนชั่วนิรันดร์
ยุวดีกำลังจะนำิญญาของราวินทร์ออกจากร่างเมื่อจวนตัว ราวินทร์ไม่มีทางหนีได้ เขาจึงอ้อนวอนอีกครั้ง “ท่านคชา ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิดข้าจะรับใช้ท่านไปจนชั่วนิรันดร์ ได้โปรดให้โอกาสข้าด้วยเถิด”ยุวดีรีบดึงิญญาเขาออกมาทันที เพราะเกรงว่าหากคชาเข้ามาขวาง อาจทำให้เขาไม่สามารถพาิญญาของราวินทร์กลับไปได้และมันก็เป็เช่นนั้น คชาเผยร่างจริงออกมา เป็ปีศาจตนใหญ่ ตัวดำสนิทเข้าขวางยุวดีไว้
คชา : (มองไปที่ราวินทร์)เ้าแอบทำสัญญากับยมทูตโดยไม่บอกข้าแล้วยังมีหน้าจะมาขอร้องให้ข้าช่วยอีกงั้นเหรอ?
ราวินทร์ : ผมผิดไปแล้วครับ ขอร้องแหละ โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งผมจะยอมทำตามทุกอย่างที่ท่าน้า ผมไม่อยากกลับไปที่นรกอีกแล้ว
คชา : หึหึหึ จงจำคำที่พูดไว้ให้ดี หากวันหนึ่งเ้าลืมสัญญาที่ให้กับข้าไว้อีก ข้าจะให้เ้าต้องชดใช้อย่างสาสม
ยุวดี : ิญญาตนนี้ต้องอยู่ในนรก เ้าไม่มีสิทธิ์นำิญญาออกมาเช่นนี้
คชา : เช่นนั้นเ้าก็คงต้องต่อสู้กับข้าแล้วหาก้านำิญญาตนนี้กลับไปให้ได้
ยุวดีคืนร่างยมทูตใส่ชุดคลุมสีดำ และเรียกธนูไฟออกมาเธอเล็งไปที่คชา
“จงยอมให้ข้าพาเขากลับไปนรกซะ มิเช่นนั้นข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยิงใส่เ้า”
คชาหัวเราะด้วยความชอบใจเช่นนั้นยุวดีจึงยิงธนูลูกไฟนั้นใส่คชา ไม่เพียงไม่หลบ แต่เขาสามารถปัดธนูดอกนั้นได้อย่างง่ายดายยุวดีรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าปีศาจคชาตนนี้มีพลังแกร่งกล้ามากเธอไม่สามารถจะต่อกรกับเขาได้แน่ๆ สุดท้ายเธอจึงตัดใจทิ้งราวินทร์ไว้และกลับนรกไป
“ิญญาเ้าจะไม่ได้รับการชำระล้าง คชาถึงวันหนึ่งเ้าจะกลายเป็เถ้าธุลีที่มีแต่คนเหยียบย่ำ จำคำของข้าไว้”
หลังจากยุวดีหายไปคชาหันมามองที่ราวินทร์ด้วยความโมโห เขาเดินไปควักลูกตาขวาของเขาออก
คชา : จากนี้ไป เ้าจะใช้ได้แค่ตาซ้ายเท่านั้น จงมอบอายุขัยทั้งหมดที่หาได้ให้แก่ข้าหากเ้าเก็บอายุขัยของมนุษย์ไว้แม้ชั่วโมงเดียว ข้าจะส่งเ้ากลับสู่นรกและเ้าต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นั่นจนชั่วกัปชั่วกัลป์
ราวินทร์ : แล้วผมจะทำอย่างไรครับ ถ้าไม่มีตาขวาผมก็ไม่สามารถดูดวงให้ใครได้ และจะหาอายุขัยให้ท่านได้อย่างไร (เอามือปิดตาขวาไว้)
คชา : ข้าจะให้ความสามารถนั้นกับตาซ้ายของเ้า และอย่าลืมอย่าคิดทำเื่แบบเดิมอีก เ้าไม่มีสิทธิ์ในอายุขัยพวกนั้นหาก้ารักษากายหยาบนี้ไว้ เ้าจงกินดวงิญญาของมนุษย์แทนเสีย หึ แต่ก็นะมันก็จะยิ่งทำให้เ้าตกนรกหมกไหม้มากขึ้นเท่านั้น อยู่ที่เ้าจะตัดสินใจก็แล้วกัน
คชาหายไปทันทีทิ้งราวินทร์ที่เ็ปไว้อยู่ที่บ้านหลังนั้นเพียงลำพังราวินทร์ไม่รู้จะทำอย่างไรกับแผลที่ตา มันช่างเ็ปเหลือเกินเขาไม่เหลืออายุขัยในไพ่ให้เก็บกินอีกแล้วและอายุขัยที่เก็บให้คชาก็หมดไปเหลือเพียง 0 เช่นกันเขาต้องชดใช้สิ่งที่ทำไปตลอดกาล เขาต้องหาอายุขัยให้กับคชาไปเรื่อยๆจนกว่าโลกจะสลายหรือดวงิญญาเขาจะสลายไปเท่านั้น
เขาเดินไปที่กระจกและร้องเรียก“เมฆา เมฆา นายอยู่ไหม” เขาเรียกเมฆาอยู่พักใหญ่ จนคิดว่าเมฆาคงไม่มาแล้วแต่สักพักก็มีคนเดินออกจากประตูมา เขามองไปที่เมฆา แล้วก็ต้องใ เพราะเมฆาถูกเย็บปากด้วยลวดสีแดงจนทำให้เขาพูดไม่ได้เมฆายืนมองหน้าราวินทร์ด้วยสีหน้าที่ทุกข์ทรมานและโศกเศร้ายิ่งนักเขาโดนทำโทษเพราะเขาบอกเื่การเก็บกินอายุขัยคนให้ราวินทร์รู้ และช่วยปกปิดสิ่งที่ราวินทร์ทำทั้งหมดเมื่อราวินทร์เห็นเมฆาในสภาพนั้น ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก
ราวินทร์ : เมฆา นินาย โดนคชาลงโทษงั้นเหรอ
เมฆาได้แต่พยักหน้าตอบเพราะเขาไม่สามารถพูดออกมาได้ ไม่เพียงแต่ปากที่โดนเย็บติดกันไว้มือของเขายังบิดเบี้ยว เป็ร่องรอยเหมือนถูกค้อนหรือของแข็งบางอย่างทุบจนกระดูกหักผิดรูป (เขาคงโดนทรมานอย่างหนักแน่ๆ) ราวินทร์ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาทำนั้นมันจะผิดมากมายและทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนมากมายขนาดนี้
ราวินทร์ : ขอโทษนะเมฆา เพราะฉันแท้ๆ ที่ทำให้นายต้องเป็แบบนี้
เมฆาเดินกลับเข้ากระจกไป ราวินทร์เดินไปเอาผ้ามาพันแผลปิดตาข้างขวาที่เป็หลุมลึกของเขาไว้ถึงจะเ็ปทรมานแค่ไหน อย่างน้อยมันก็ดีกว่ากลับไปอยู่ในนรก เขาคิดเช่นนั้น
หลังจากนั้นราวินทร์ก็ออกไปหาิญญากินในตอนกลางคืนเขาใส่ชุดมิดชิดปิดบังใบหน้า และพยายามมองหาเหยื่อที่ไม่เคลื่อนไหวเขาเจอชายพเนจรคนหนึ่งนอนอยู่ที่ข้างถนน เขาจึงเดินไปใกล้ๆชายคนนั้นใและลุกขึ้น เมื่อเขามองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเืของราวินทร์ จากนั้นเขาก็ล้มลงทันทีราวินทร์ได้สูบิญญาของชายพเนจรคนนั้นจนหมด เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มกระฉับกระเฉงขึ้นมีแรงมากขึ้น แต่สิ่งที่เขารู้สึกว่ามันแย่คือกลิ่นสาบ คนพวกนี้มีกลิ่นเหม็นทั้งร่างกาย ลมหายใจ และแม้แต่ิญญาก็สกปรกเสียเหลือเกิน และการกินิญญานั้นมันช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ก็จริง แต่มันไม่อิ่มและสดชื่นเหมือนกินอายุขัย
เขากลับมาทำงานได้อีกครั้งแต่เขาก็ยังคงต้องหาิญญากินอยู่เรื่อยๆเพราะการกินิญญาไม่ได้คงสภาพกายหยาบได้นานเท่าการกินอายุขัยเขาเริ่มเปลี่ยนสถานที่ในการหาเหยื่อเป็ที่อื่น ซึ่งที่ที่มีคนเยอะๆในตอนกลางคืนนั่นก็คือผับ เขาไปที่นั่น และล่อชายหนุ่มคนหนึ่งไปที่ด้านหลังผับโดยชวนไปสูบบุหรี่ด้วยกัน จากนั้นเขาก็ค่อยๆสูบิญญาของชายหนุ่มคนนั้นทีละน้อยคล้ายกับการสูดอากาศเข้าไป เพื่อไม่ให้เขาตายโดยทันที แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือชายหนุ่มคนนั้นกลับยืนนิ่งเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ปกติทั่วไปแล้วเมื่อโดนสูบิญญา พวกเขามักจะมีอาการเช่นหน้ามืด เวียนหัว ขยับตัวไม่ได้บางคนล้มั้แ่เริ่มสูบด้วยซ้ำนอกจากนั้นเขายังรู้สึกได้ว่ารสชาติของิญญานี้มันไม่เหมือนเดิมมันบริสุทธิ์และดูมีพลังมากกว่าิญญาทั่วไปเขาสูบเข้าไปได้เพียงนิดเดียวก็รู้สึกได้ว่ามันอิ่มและเพิ่มพลังได้อย่างมากพอเขาหยุดสูบชายหนุ่มคนนั้นก็มีแค่อาการเวียนหัวเล็กน้อย
“เหมือนผมจะเมาเลยแฮะ มึนชอบกลยังไงขอตัวก่อนนะครับ”
ราวินทร์ : ไปค้างที่บ้านผมไหมครับ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก ส่างเมาแล้วค่อยกลับก็ได้
ราวินทร์หลอกล่อให้ชายคนนั้นไปด้วยกันเพราะความอยากรู้ว่า ทำไมิญญาคนนี้ถึงได้มีรสชาติดีเช่นนั้นและเขาก็ตกลงที่จะไปด้วยกัน ราวินทร์จึงขับรถและพาเขากลับไปที่บ้านพอไปถึงเขาก็พาชายคนนั้นขึ้นไปบนห้อง
ราวินทร์ : พักก่อนนะครับ เดี๋ยวคงดีขึ้น
“พามาถึงห้องแล้วจะให้นอนงั้นเหรอครับ นึกว่าคุณจะชวนมาทำอะไรมากกว่านั้นซะอีก นิอุตส่าห์แกล้งเมาเลยนะครับ”
ราวินทร์ : คุณ้าแบบนั้นเหรอครับ?
ชายคนนั้นถอดเสื้อออกและนอนลงบนเตียงด้วยท่าทางยั่วยวน“มาสิครับ ผมรออยู่นะ”ราวินทร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถอดเสื้อและขึ้นไปคร่อมบนร่างของชายคนนั้นและค่อยๆดูดที่ต้นคอลงมาที่กลางอก และลงมาที่ท้อง เขาดูดแรงขึ้นและแรงขึ้นจนชายคนนั้นเริ่มมีอาการหน้ามืด “เหมือนผมจะเมาจริงๆ รอแป็บได้ไหมครับขอดื่มน้ำหน่อย” ราวินทร์ไม่ยอมให้พัก เขาจับมือชายคนนั้นและตรึงไว้บนที่นอน “แหมชอบแบบรุนแรงงั้นเหรอ” ราวินทร์ดูดที่ต้นคอเขาอีกครั้งครั้งนี้เขาสูบพลังิญญาไปแรงมาก จนชายคนนั้นเริ่มมีอาการ เขาเริ่มหายใจไม่ออก“เดี๋ยวก่อน ผมเป็อะไรเนี้ย ช่วยหยุดก่อนได้ไหมครับ” แต่ราวินทร์ไม่หยุดยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ ชายคนนั้นพยายามดิ้นรน แต่เขาก็หมดแรงที่จะต่อต้านไปเสียแล้วตาเขาเริ่มลอย ตัวเริ่มซีดลง และก็สิ้นใจในที่สุด ราวินทร์ยืนมองด้วยความใเพราะเขาห้ามใจไม่ไหวจึงสูบพลังชายคนนี้จนหมด เขาเริ่มกังวลเพราะมีคนตายในบ้านแบบนี้ต้องเป็เื่ใหญ่แน่ๆ เขาจึงเอาชายคนนั้นใส่รถ และไปทิ้งไว้ใกล้ๆผับแถวนั้นราวินทร์ได้รู้ว่าในบรรดามนุษย์นั้น มีรสชาติของิญญาที่ต่างกันขึ้นอยู่กับการใช้ชีวิตของพวกเขา แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าใคร มีรสชาติดีหรือแย่
ด้านหลังผับ ชายคนหนึ่งชุดดำ กำลังยืนมองศพที่ถูกนำมาทิ้งและเปิดดูสมุดที่ถืออยู่
“นายวิโรจน์ ภูวดิษฐ์สถาน ยังไม่สิ้นอายุขัย”
ราวินทร์ไปที่ผับนั่นอีกครั้งเพื่อหาเหยื่อ และหวังว่าจะเจอชายที่มีิญญารสชาติดีเหมือนครั้งที่แล้ว แล้วเขาก็พบคนเมาคนหนึ่งที่ลานจอดรถพอมองไปรอบๆแล้วไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย เขาจึงเดินเข้าไปทักชายคนนั้นและเริ่มสูบกินิญญาเขา จนเขาล้มลง จู่ๆพนักงานโบกรถของร้านก็เดินมาพอดีเขาเห็นชายคนนั้นล้มลง และราวินทร์ที่กำลังจะเดินหนี จึงรีบเข้ามาทัก
พนักงาน : อ่าวคุณ(วิ่งไปหาชายคนที่ล้มลงและหันกลับมาหาราวินทร์) คุณทำอะไรเขาน่ะ
ราวินทร์ไม่ได้ตอบและอะไรและพยายามจะเดินหนีแต่มีพนักงานอีกคนวิ่งเข้ามาพอดีเขาวอเรียกเ้าหน้าที่คนอื่นมาอีกทำให้ราวินทร์ไม่มีจังหวะหนีสักพักรถพยาบาลกับตำรวจก็มาพนักงานแจ้งตำรวจว่าเห็นสองคนนี้คุยกันแล้วจู่ๆชายผู้ตายก็ล้มลงตำรวจจึงพาราวินทร์ไปสอบปากคำ ราวินทร์ให้การแค่ว่าเจอกันในผับเลยเห็นผู้ตายเมาเลยเดินมาส่งที่รถแต่ไม่ทันไรผู้ตายนั้นก็ล้มลง เขาใเลยวิ่งหนี ตำรวจยังไม่ปักใจเชื่อโดยทีเดียว เพราะพอถามชื่อเขาก็ไม่ยอมตอบเอาแต่ปิดปากเงียบตลอด ตำรวจค้นตัวเขาไม่พบเอกสารอะไร มีเพียงกระเป๋าที่มีเงินอยู่เล็กน้อยกับกุญแจรถ ไม่มีเอกสารระบุตัวตนหรือใบขับขี่ จึงจำเป็ต้องกักตัวเขาไว้
สองชั่วโมงผ่านไปมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาและแจ้งตำรวจว่า“ผมชื่อนทีครับ เป็ทนายความของคุณราวินทร์” ตำรวจให้เขาเข้ามา และคุยรายละเอียดเล็กน้อย เขานำเอกสารทั้งบัตรประชาชนใบขับขี่ มาให้ตำรวจ
ตำรวจ : ั้แ่มาถึงที่นี่ เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย ถามชื่อก็ไม่ตอบ
นที : คุณราวินทร์ทำงานเป็หมอดูครับพักหลังเขาทำงานหนักมากเกินไปจนทำให้มีอาการหลงลืม เลยออกมาข้างนอกดื่มเหล้าและคลายเครียดบ้าง อาจจะเป็เพราะเขาใที่เห็นตายเลยเกิดความเครียดขึ้นมาอีกก็เป็ได้ผมถามกับทางโรงพยาบาลแล้วแพทย์แจ้งว่าชายคนนั้นหัวใจวายตายอาจเป็เพราะดื่มมากเกินไปไม่น่าจะเกี่ยวกับคุณราวินทร์นะครับ ปล่อยเขากลับได้รึยังครับ
ตำรวจสอบถามกับทางโรงพยาบาลได้ความเช่นนั้นจริงๆจึงปล่อยตัวเขา เขานั่งรถของชายที่มาช่วยกลับบ้าน โดยไม่ได้พูดอะไรแม้แต่น้อย และได้แต่สงสัยว่าชายคนนี้คือใครแต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาก่อนว่า
“ฉันชื่อ นที เป็ปีศาจพี่เลี้ยงคนใหม่ของนาย”
32K
