"วรรณวิสา ข้ารักเ้า และจะรักไปชั่วนิรันทร์ตราบฟ้าดินสลาย เราจะแบ่งปันความรักที่ะไร้การสิ้นสุด ทีนี้เ้าจะตอบข้าได้หรือยังว่าเ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่"
“ค่ะ ป็อบ ”
ในขณะที่ยอดนักมวยไทย ป็อบ พยัคฆ์คำราม ได้สารภาพรักกับ สา ยอดสาวงาม การันตีด้วยรางวัล นางแบบปกนิตยสารชั้นเลิศอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงเด็กสาวคนหนึ่งร้องให้ช่วยจากในทะเล ซึ่งป็อบกับสา กำลังบอกรักกันอยู่ และฉากหลังเป็พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
“ ป็อบ ได้โปรดอย่าไป ” สา กล่าวด้วยความหวังดีเพราะรู้ว่า ป็อบนั้น ว่ายน้ำไม่เป็
“ ถ้าผมไม่ลงไปช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้น เด็กคนนั้นตายแน่ครับ สา ” ป็อบกล่าวอย่างองอาจ แล้วโชวน์กล้ามเป็มัดๆให้ดู ก่อนกล่าวเสียงหล่อว่า “ รอผมตรงนี้ก่อนนะ สา ”
หลังจากนั้น ป็อบก็วิ่งะโตัวลอยลงไปในทะเล และพยายามว่ายน้ำไปหาเด็กสาวคนนั้น ท่ามกลางเสียงใของสา คนรักของเขา
ป็อบ ค่อยๆว่ายไป ว่ายไป จนไปถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น ที่กำลังจมและสำลักน้ำ
“ ตัวเล็ก ไม่เป็ไรนะ ” ป็อบกล่าว ก่อนจะดึงเด็กผู้หญิงคนนั้นมาใกล้ๆ
“ ช่วยหนูด้วย หนูกลัว ” เด็กสาวกล่าวด้วยท่าทางหนาวสั่น เพราะตอนนี้เป็ฤดูหนาว
“ พี่อยู่นี่แล้วๆไม่ต้องกลัว ” ป็อบ พยัคฆ์คำรามกล่าว
หลังจากป็อบ ดึงเด็กคนนั้นเข้ามาใกล้แล้ว ก็พยายาม ว่ายน้ำเข้าฝั่ง แต่ทว่า คลื่นลมในทะเลก็ค่อยๆแรงขึ้น
ป็อบรู้ตัวว่าคงจะไม่รอดแล้ว จึงะโเป็ครั้งสุดท้าย
“ สา ผมขอโทษนะ ถ้าหากชาติหน้ามีจริงขอให้เราเกิดมาคู่กันใหม่ ” ป็อบ กล่าว ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้าย ผลักเด็กผู้หญิงให้ลอยเข้าฝั่ง และตัวเองก็ถูกแรงคลื่นซัดจนจมหายไปในทะเล…
“ ม่ายยยยยยยยย ”สา ล้มทั้งยืนลงมานั่งคุกเข่า และปล่อยเสียงร้องไห้โฮ ก่อนจะสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงคนที่ป็อบคนรักของเธอช่วยไว้ ค่อยๆ ลอยเข้ามาใกล้ฝั่ง
“ ป็อบคะ หากเด็กคนนี้ เป็โชคชะตาของเรา สาก็จะช่วยเด็กคนนี้เอง ” สากล่าว ก่อนจะดึงมือเด็กผู้หญิงขึ้นมาจากน้ำทะเล ก่อนจะโทร.หากู้ภัยให้มาช่วย
และแล้ว ป็อบ พยัคฆ์คำราม ก็จากไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ และเื่นี้เป็ที่จดจำของเด็กผู้หญิงคนนี้ ไปชั่วกาลนาน…
3 ชั่วยามต่อมา…
“ นายท่าน เซียวคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกป็อบ พยัคฆ์คำรามให้ตื่นขึ้น และเขาก็ต้องใที่ตัวเขากำลังใส่ชุดแบบจีนๆ และไว้หนวดแบบจีนๆ
“ อาหลัน นี่เ้า… ” ป็อบ กล่าวอย่างใที่ตนเองรู้จักผู้หญิงคนนี้
“นายท่านเซียวฟง คะ นี่ท่านนอนละเมออีกแล้วเหรอคะ ” หลันเอ๋อร์ กล่าวด้วยท่าทางน่ารักเหมาะกับวัย ซึ่งตอนนี้เธอเพิ่งมีอายุ18ปี
ป็อบ ลุกขึ้นมานั่งใบนเตียง และพยายามมองไปที่กระจกเพื่อสังเกตใบหน้าของตน
…นี่ตรูเป็ใครกันฟระ นั่นคือสิ่งแรกที่ป็อบคิด
ในขณะที่ป็อบ กำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงดังมาจากห้องข้างๆ…
“ กูรักมึงนะ กูจะปี้มึงทั้งคืนเอง ”
เมื่อป็อบได้ยินก็ใมาก เพราะห้องข้างๆเป็ห้องของน้องชาย ชื่อ เซียวฉีหลัน ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีเสียงผู้หญิงพูดดังออกมาจากห้องนี้
ในนาทีวิกฤตินั้นเอง…
“ นายท่านคะ วันนี้ก็ถึงตาข้าปรนนิบัติท่านแล้ว ” หลันเอ๋อร์กล่าว
“ ม่ายยยยยยยยยยยย ” ป็อบะโอย่างใ และรีบวิ่งหนีออกมาจากห้องจนวิ่งชนปู่ของตน เซียวซ่าน
“ เฮ้ย เ้าเซียวฟง วันนี้ เ้าเป็อะไรของเอ็งวะ ลูกแตงโมตกใส่หัวเหรอไง ” เซียวซ่านกล่าว ทำให้ป็อบ พยัคฆ์คำราม ใยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่หลันเอ๋อ จะรีบวิ่งตามออกมาในสภาพเปลือยเปล่า แล้วกล่าวว่า
“ นายท่าน นายท่านรังเกียจหลันเอ๋อร์เหรอคะ หลันเอ๋อร์ เศร้าใจมากค่ะ ” หลันเอ๋อร์กล่าว อย่างเศร้าๆ เพราะนี้คือวันแรกที่ ป็อบฟื้นขึ้นมาหลังจากถูกคนเอาลูกแตงโมทิ้งลงมาจากต้นไม้ตกใส่หัวจนสลบไป เพราะป็อบไปเดินเล่นแถวน้ำพุ หลังสำนัก
ป็อบไม่สามารถ เอ่ยวาจาใดได้ แต่โชคดีที่เสียงท้องร้องดังขึ้นมาช่วย
จ๊อกๆๆๆๆๆ…
“ เอ่อ ที่แท้นายท่านหิวข้าวเหรอคะ เดี๋ยวจะรีบไปทำให้ค่ะ ” หลันเอ๋อร์กล่าว ก่อนจะรีบไปแต่งเนื้อแต่งตัวทำกับข้าวให้ป็อบทาน
ณ ประตูบานหนึ่งทางทิศฯเหนือ…
“ ไอ้บ้า เซียวฉี ข้าบอกเอ็งแล้วให้ทิ้งลูกแตงโมใส่หัวไอ้เซียวฟงมันให้ตาย ” เซียวหยาง กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“ พี่หยาง อย่าได้โกรธ ข้าคิดว่า ข้าทิ้งลูกแตงโมตรงหัวมันแล้ว มันต้องตายแน่ๆ ใครจะคิดว่า มันจะรอดมาได้ ” เซียวฉี ศิษย์น้องกล่าว ก่อนโดนเซียวหยางตบหน้าดัง เพี๊ยะ แล้วกล่าวว่า…
“ ไอ้บ้า ใครใช้ให้แกทิ้งแตงโมลูกเล็กใส่หัวมัน ข้าบอกให้ใช้แตงโมลูกใหญ่ทิ้งใส่หัวมันต่างหาก ” เซียวหยางกล่าวก่อนจะตบไปบนหน้าเซียวฉีอีกฉาด
“ ข้าขอโทษพี่ ” เซียวฉีกล่าวอย่างเศร้าๆ และในตอนนั้นเองที่พวกมันได้กลิ่นอาหารของหลันเอ๋อร์ คนที่มันแอบชอบมานาน
“ อ้ามมมมมมมม ” เสียงหลันเอ๋อร์ กำลังป้อนอาหาร ป็อบ พยัคฆ์คำราม ดังไปถึงหูของพวกมัน พวกมันทั้งหิวทั้งอิจฉาจนอยากฆ่า ป็อบให้ตายไปตรงนั้นแต่ทำไม่ได้
ป็อบกินข้าวกับหมั่นโถวจนอิ่ม แล้วเลอ อย่างสบายอารมณ์ ซึ่งทำให้หลันเอ๋อร์ต้องรีบหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดปากป็อบ
“ นายท่านคะ นายท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ? ” หลันเอ๋อร์ กล่าวถามพร้อมกับเช็ดปากไปด้วย ซึ่งภาพจูจี๋ของชายหนุ่มหญิงสาวผู้นี้ช่างเป็ภาพบาดตาบาดใจของทั้ง เซียวหยาง และเซียวฉี
“ ข้าต้องฆ่ามันให้ได้ ” เซียวหยางกัดฟันโกรธและกำมือแน่น ส่วนเซียวฉี ก็ผลอยพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากป็อบกินข้าวเสร็จ กำลังจะเดินไปห้องน้ำอยู่นั้น จู่ๆกลองหน้าสำนักก็ดังขึ้นแสดงให้เห็นถึงว่า มีแขกคนสำคัญมาเยือน สำนักตระกูลเซียว ซึ่งแม้แต่ป็อบเองก็ไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับสำนัก
ป็อบรีบวิ่งมาตามเสียงกลองเข้ามาที่ห้องรับแขก และพบดรุณีน้อยคนหนึ่ง หน้าตาสวยงามราวนางฟ้ากำลังยืนอยู่กับผู้ชายแปลกหน้า 6-7 คน
“ คำนับ ท่านเซียวฟง ข้าน้อย หลิวเซียง ขอคารวะท่าน” หญิงสาวนางนั้นกล่าวอย่างเอียงอายและแอบมองหน้าของป็อบเป็ระยะๆ
“ พวกเ้ามาทำอะไรที่สำนักยาของข้า ” ป็อบกล่าวถามแม้จะรู้ว่า นามเซียวฟง คือนามของป็อบในตอนนี้
“ ข้า้าให้ปู่ของท่าน ปรุงยาโอสถล้านปีค่ะ ” หญิงสาวผู้เลอโฉมผู้นั้นกล่าว ก่อนส่งยิ้มให้ป็อบอย่างมีเลศนัย…
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
