หลังจากอาบน้ำแต่งตัว เขาออกมาจากห้องเล็กเห็นภรรยาของตนนอนขดตัวเป็กุ้งอยู่บนเตียง พอเดินเข้าใกล้ก็เห็นว่าตัวของนางสั่น
“เป็อะไรครับ ไข้จับเหรอ” เขาเอื้อมมือวางบนหน้าผากของนาง
“ไม่เป็ไรๆ ก่อนหน้านี้ออกไปห้องอาโยว ลมพัดแรงไปหน่อย” นางเอียงหน้าสบกับมือของเขา เขาพยักหน้าเบาๆตอบเพื่อบอกเธอว่าเขาเข้าใจ
“นอนกันเถอะ” ภรรยาของเขาพูดพรางตบมือเบาบนที่นอน ให้นอนลงข้างๆ เขาจึงเอนนอนลง
เขาจำได้ว่าเขายังไม่เล่าเื่ที่บ้าน เขาจึงมองไปทางภรรยาสังเกตท่าทางของนางว่าพร้อมจะฟังเื่ของเขาไหมก่อนเอ่ย “่กลางวันที่อาเจียวถามเื่ครอบครัว ยังอยากฟังหรือไม่”
“อยากสิ เล่าเท่าที่เล่าได้ ไม่ต้องถึงกับลำบากใจเ้านะ” นางพลางคิดในใจ อยากก็อยากฟังแต่ถ้าเป็เื่สยองขวัญก่อนนอนก็ไม่อยากให้เล่าละเอียดเพียงนั้น
“ความจริงแล้ว ผมทะเลาะกับที่บ้าน จึงแยกบ้านและตัดขาดกัน ความจริงที่ไปเป็ทหารส่วนหนึ่งก็เพื่อห่างพวกท่านตอนนั้นยังเด็กที่บ้านมีอะไร ก็ให้เพียงน้องสาวน้องชาย ข้าแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง จึงคิดน้อยใจ จนได้พบคุณตาของอาเจียว ดูแลผม หลังจาก่นั้นเขามาเกณฑ์ให้ผู้ชายในหมู่บ้านไปรบ พ่อของผมไม่อยากไป เขาจึงดึงดันจะให้ผมไปแทน ตอนนั้นผมยัง15 หนาวไม่ถึงเกณฑ์18 หนาวด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไปเพราะคิดว่าอย่างน้อยก็มีข้าวกิน คุณตาของเขากลัวผมจะเอาชีวิตไปทิ้ง จึงบอกว่าผมต้องกลับมาช่วยดูแลคุณที่ตอนนั้นแม่คุณพาคุณมาเยี่ยมคุณตาคุณยายพอดี” เขาค่อยๆเล่า แล้วเหลือบตามองภรรยาเป็่ๆ
“เขาก็ให้ไปได้เหรอคะ อายุไม่ถึง” หญิงสาวเอาหน้ามาซบที่หัวไหล่ก่อนจะพูดเบาๆ
“ใช่ ตอนนั้นผมสูงถึงเกณฑ์ ความจริงผมสูงเกินทุกคนในบ้านมาเกือบ1 ฉื่อ*ได้” ภรรยาของเขาพยักหน้าเข้าใจเขาจึงเล่าต่อ
“ต่อมาพอเข้าไปเป็ทหารไปได้3-4หนาว ก็พบชายที่คล้ายกับผม ‘หยางหลี่เฉียง’ หลังจากนั้น่เวลาพักพวกเราก็คุยกันบ้าง พวกเราสนิทค่อนข้างเร็ว เขาอยากพาผมไปหาที่บ้านหลายครั้งแต่ยังติดที่ผมมาทราบข่าวเื่การตายของคุณแม่ และคุณตาคุณยายของคุณหลังจากโดนปลดออกจากค่าย อีกอย่าง่นั้นผมรักษาตาข้างขวานี่อยู่ จึงไม่ได้ไปเจอ ่นั้นผมก็ทะเลาะกับทางบ้าน พวกเขา้าเงินของผมทั้งหมด และจะไม่ให้รักษาตาข้างนี้เพราะสิ้นเปลืองเงิน” สายตาของชายหนุ่มหม่นแสงลง หญิงสาวที่ซบหัวไหล่ เลื่อนหัวไปบนหน้าอก พรางกอดเขาเบาๆ นางคิดภายในใจ ตอนนี้เธอช่วยเขาได้เพียงเท่านี้ แต่ถ้าเขาอยากให้ช่วยนางจะจัดการเื่นี้อย่างดี
“หลังจากนั้นผมจึงออกจากบ้าน และมาซื้อบ้านหลังนี้ พอรักษาตาจนหลายดี ก็พบว่าทางบ้านคุณกำลังจะให้คุณแต่งงานกับคนอื่น ตอนนั้นผมก็ตัดสินใจว่าต้องทำตามสัญญากับคุณตา จึงขอแต่งงานกับคุณ คุณโกรธผมไหม” หญิงสาวที่อยู่บนอกของเขานิ่งก่อนจะพูดเบาๆ
“ไม่ค่ะ ไม่โกรธค่ะ ในเมื่อคุณดูแลฉันดี ฉันก็จะดูแลคุณให้ดีค่ะ ลี่จิ่น” เมื่อได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจ อย่างน้อยเื่ที่เขาตัดสินใจเื่นี้เองโดยไม่ถามความเห็นนางในครั้งนั้น ก็ไม่ได้ทำร้ายนาง
“ความจริงเงินำาญที่ได้จากการรบยังอยู่ที่คลังธนาคาร เื่ของที่บ้านของผม ผมว่าจะยกำาญให้พวกเขาครึ่งหนึง เพื่อตัดขาดจากพวกเขา พวกเรามักเรียกร้องเงินเดือนผมทุกเดือน ผมยอมมาหลายปี ถึงอย่างไรผมก็ไม่ได้ดีในสายตาของพวกเขา หากตัดขาดกันไปก็จะได้ไม่ต้องมีเยื่อใยต่อกัน อาเจียวคิดว่าผมคิดถูกไหม หรือผมอคติ คิดอกตัญญูเกินไป” หญิงสาวคิดนางยังตัดสินเื่นี้ไม่ได้ เราไม่เคยพบทางบ้านสามี ก็ก็เชื่อลี่จิ่นว่าเขาไม่ใช่คนพูดไปเรื่อย
“ฉันบอกไม่ได้ เื่นี้ต้องดูยาวๆ เราต้องรออีกสักพักค่ะ แล้วนี่พวกเขารู้ที่อยู่ของบ้านเราตอนนี้ไหมคะ” นางเงยหน้าถาม กังวลว่าพวกเขาจะตามรังควานถึงที่บ้าน
“ไม่ครับ ที่นี่ต่างเขตต่างเมือง สืบหาน่าจะยากซักหน่อย”
“ก็ยังดีค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็อยู่อย่างสงบ ต่างคนต่างอยู่ เื่เงินทองทรัพย์สิน ถ้าเขาขาดมาหยิบยืมก็ต้องทำสัญญา ถ้าจะถอดชื่อจากบ้านก็ต้องเดินเื่ทางราชการให้ขาดจากกันสิ้นเชิง ดีที่คุณซื้อที่นี่ ห่างทั้งบ้านคุณบ้านฉัน” คำของเธอทำเอาเขารู้สึกร้อนที่หน้า นางยอเขาเก่งจริงๆ
“อ้อ เงินผมก็ยังเหลือในคลังนอกจากำาญ ก็ยังเหลือเงินเดือนอีกบางส่วนนะ ถ้าคุณอยากได้อะไรเพิ่ม ก็บอกผมได้” หลังจากที่ชายหนุ่มตั้งสติได้ก็บอกเื่เงินอีกครั้งเพราะเห็นว่า่กลางวันนางค่อนข้างห่วงเื่นี้ เขามองภรรยาที่ซบที่อกเขาเงียบ เห็นเพียงเส้นผมของนาง
“อาเจียวนอนพักก่อนดีหรือไม่” เขาเอามือลูบผมที่เงางามของนาง
“ได้ แล้วก็ข้ายังไม่อยากได้อะไร ท่านไม่ต้องรีบเอาออกมาใช้นะ” คำพูดเบาๆที่อก ทำเอาเขายิ้ม ภรรยาบ้านอื่นที่เขาเห็นมา ให้สามีทำงานนอกบ้านทั้งวัน หาเงินดูแลครอบครัว บางบ้านลำบากหน่อยก็ไปช่วยกันทั้งบ้าน บ้านที่มีจะกินภรรยาก็มักจะซื้อของ แต่งเนื้อตัว แต่นางกลับไม่รีบ อย่างนั้นเขาก็จะไม่รีบ เงินที่เหลือจากการออกทหารก็พอใช้จนจบฤดูหนาวนี้ ไม่พอก็เบิกมาเพิ่มมากมาย ใบไม้ผลิถ้าไม่มีงานทำจริงๆเขาคุยไว้กับลุงหวงว่าจะไปช่วยงาน
“เอ่อ…” หัวเล็กบนอกของเขาขยับ เหมือนจะพูดเขาจึงหันไปมอง
“มีอะไรหรือเปล่าอาเจียว”
“เอ่อ…อืม เื่ลูกของเรา ก็ยังไม่รีบ รอมีเงินดูแลเขาอย่างสบายค่อยมีได้หรือไม่” เสียงพูดของนางเบามาราวกับกระซิบ แต่เขาก็ได้ยินชัดเจน นางยังคิดเผื่อเื่นี้ด้วย เขารู้สึกว่าตัวของนางเกร็งไปทั้งตัว
“ย่อมได้ แต่ถ้าลูกเขาจะมา พวกเราก็ย่อมห้ามไม่ได้ใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงค่อย ฤดูหนาวนี้ย่อมยาวนาน จะไม่มีโอกาสเลยหรือ หากตั้งท้องขึ้นมา นางจะได้ไม่เสียใจ เขาพูดเพราะคิดอย่างถี่ถ้วน
แต่ร่างเล็กกลับคิดว่าสามีแหย่นางเล่น จึงตีเบาๆที่ท้องของเขาแก้เขิน แล้วจัดท่าทางให้นอนสบายขึ้น ก่อนจะนอนข่มตาทำเป็ไม่รู้เื่ราวเมื่อครู่ หลังจากนั้นกลายเป็ว่านางดันหลับไปจริง เพราะสามีลูบที่หลังเบาๆราวกับกล่อมนางอยู่ตลอด
เมื่อเห็นว่านางหายใจสม่ำเสมอ เขาจึงจัดท่าทางดึงนางให้หัวมานอนบนหมอนดีๆ ระหว่างนอนมองหน้าภรรยาของเขานั้น ร่างสูงก็เพิ่งคิดขึ้นมาได้นี่ไม่ใช่ว่าเขาขอนางมีลูกหรอกเหรอ ทำเอาหน้าของเขาเห่อร้อนขึ้น ผ้าห่มที่คลุมแค่ครึ่งท้องกับทำเขาร้อนรุ่มขึ้น ท่ามกลางอากาศเย็นในห้อง
.
.
หลังจากตื่นมา่เช้าเขาก็ตัดสินใจ คืนนี้ต้องเอาถ่านไปใส่เตาไฟในห้อง เพราะผ่ายไปได้ค่อนคืนภรรยาตัวน้อยของเขาก็ขดตัวเป็กุ้ง มือและเท้าเย็นมาก ถึงเขาจะทนกับอากาศหนาวกว่านี้ได้แต่ภรรยาและน้องภรรยาของเขา น่าจะทนไม่ไหว
เขาลุกขึ้นมาต้มน้ำอุ่นั้แ่ฟ้ายังไม่สาง นั่งเหม่ออยู่หน้าเตาไฟ เขาคิดอย่างไรจะทำให้ภรรยามีความสุข และสบายได้มากกว่านี้ หลานสาวของคุณตา ทั้งสาว น่ารัก เนื้อตัวก็นุ่ม ผิวเนียนละเอียด เขาย่อมไม่อยากให้ลำบาก นางแต่งกับเขาที่เรียกได้ว่าเสียโฉม คนทั่วไปในแคล้วนี้มองว่าคนที่ความเรียบเนียนของผิว ยิ่งยิวเนียนยิ่งงาม ยิ่งมีเสน่ห์ อย่างภรรยาของเขาทั้งหน้าตารูปร่าง ใครเห็นย่อมชอบแน่
แขนเล็กที่จู่ๆก็คล้องคอเขา ทำเอาเขาใจนแทบจะจับเขวี้ยงไป แต่พอมือถูกแขนก็พบว่าเป็แขนนุ่มๆของภรรยาตนเอง
“ทำไมรีบตื่นครับ พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลย” เขาถามเธอที่หน้าตาเหมือนคนที่ยังไม่ตื่น หอบผ้าห่มคลุมตัวเอนตัวซบเขาภรรยาเขาเท้าเบาจริง เดินมากกี่ครั้งเขาก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า
“ก็ลี่จิ่นลุกไป เตียงเย็น ตอนไม่หลับ” ทำไมนางหาคำพูดทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเช่นนี้เก่งจริงนะ เขาคิดพรางอุ้มก้อนผ้าห่มมาบนตัก
ไออุ่นจากเตาไฟทำให้คนตัวเล็กในอ้อมอกของเขาหลับลงอีกครั้ง
1 ฉื่อ*=10นิ้ว