จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

"โห้! ไวโครต"หยิงฉางใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงเมืองอี้เฟย ซึ่งต่างจากเมื่อ 2 วันที่แล้วมาก กว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาไปกว่า 1 ชั่วโมง หยิงฉางเปิดหน้าต่างเกม และเปิดเสียงแจ้งเตือนทันที
"ก่อนจะไปหาพวกหลินปิง ตอนนี้เราต้องหาอะไรมาบังรอยขีดรอยนี้สักหน่อยแล้ว" หยิงฉางพูดกับตัวเองเบาๆ เพราะถ้ามีใครรู้ว่ารอยขีดนี้เป็นรอยขีดอะไร อาจจะทำให้เขาเสี่ยงต่อการปะทะได้
ซึ่งเขาทำเพื่อป้องกันไว้เฉยๆ หยิงฉางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องไหม แต่กันไว้ดีกว่าแก้ และอีกอย่างเขายังไม่อยากบอกใครอีกด้วย หยิงฉางเดินไปได้ไม่นานก็มาถึงร้านขายเกราะแห่งหนึ่ง ซึ่งร้านนี้เป็นร้าน Top อันดับ 1 ของเมืองอี้เฟย
"ลุงครับ พอมีปอกแขนที่สามารถคลุมทั่วทั้งแขนระคาแพงๆรึเปล่าครับ ขอดีๆนะครับ" หยิงฉางถามขึ้น เพราะเงินในตัวเขาตอนนี้มีทั้งหมด 60 กว่าล้าน เสียไปสักหน่อยคงไม่เป็นไร
"มีสิเจ้าหนู" ลุงแก่ผมสีดำพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปหลังร้านหาของอะไรบางอย่างก้นๆกล่อง ผ่านไปไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมกับปอกแขนสีดำทมิฬอันหนึ่ง ซึ่งหยิงฉางรับรู้ได้ทันทีว่ามันไม่ธรรมดา
เกราะหรืออุปกรณ์ต่างๆเช่น ปอกแขน ปอกขา เป็นของที่ไม่มีระดับ สามารถหาดรอปได้ทั่วไป ซึ่งในเมืองฝึกหัดจะไม่มีให้ดรอป เพราะต้องให้ผู้เล่นลองใช้พละกำลังของตัวเองล้วนๆเท่านั้น
ซึ่งของพวกนี้สามารถใส่ได้ทุกระดับ ก็แล้วแต่ว่าคนๆนั้นจะมีอุปกรณ์ที่ดีมากแค่ไหน ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีคนใช้ เพราะมันเกะกะในการเดินทางของเขา ที่ติดนิสัยมาจากเมืองฝึกหัด ทำให้ไม่มีใครฮิคเลยสักคน
"คุณสมบัติมันละครับ" หยิงฉางถามขึ้นอย่างสนใจ
"ของชิ้นนี้คือ 'ปอกแขนมายา' มีคุณสมบัติหลายอย่าง ถูกดรอปมาจากบอสอะไรสักอย่างนั้นแหละ ซึ่งข้าพึ่งได้มาใหม่เลยละ" ลุงผมดำกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
"งั้นราคามันตกอยู่ที่เท่าไหร่ละครับ" หยิงฉางถามขึ้นอย่างสงสัย
"ราคา 1 ล้านหยวน ข้าลดให้เอ็งเลยนะ เพราะเอ็งดูเหมือนจะมีแวว " หยิงฉางพยักหน้าตอบยิ้มๆ ก่อนจะจ่ายเงินออกไป 1 ล้านหยวน
"ขอบคุณที่ให้บริการครับคุณลูกค้า" ลุงว่าจบ หยิงฉางก็เดินออกไปทันที ลุงผมดำที่เห็นก็แสระยิ้มทันที
"วะฮ่าๆๆ! เจ้าโง่เอ่ย นั้นเป็นปอกแขนระดับพื้นฐานที่ 20 เว่ย หลอกควายได้ 1 ตัวแล้ว" ลุงผมดำร้องขึ้นอย่างดีใจ เพราะเขาได้กำไรมากว่า 8 แสนหยวน
เขาไม่รอช้ารีบเก็บเงิน และเดินไปดูกล่องที่หลังร้านอย่างรวดเร็ว และหยิบปอกแขนสีดำออกมาชิ้นหนึ่ง พร้อมกับลูบมันไปมาอย่างหลงใหล
"เอ๊ะ! ทำไมมันหยาบๆแปลกๆวะ ไม่เหมือนกับปอกแขนที่ดรอปมาจากบอสเลย" ลุงผมดำรีบตรวจสอบทันที พริบตาต่อมาใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับข้าวต้ม
"อ๊ากก! นี้มันปอกแขนระดับ 20 ที่ข้าจะให้ไอ้บ้านั้นซื้อนี้หว่า ม่ายยย! หมดกัน 200 เงินตราของฉัน" ลุงผมดำร้องโหยหวนออกมาอย่างโศกเศร้า
กลับมาที่หยิงฉาง ที่ไม่รู้เลยว่า ของที่เขาได้นั้นคือสุดยอดไอเทม
"ก่อนไปต้องใส่ก่อนสินะ" ว่าจบหยิงฉางก็หยิบปอกแขนสีดำออกมาดู ก่อนจะแสระยิ้มดีใจ
"คุณสมบัติ!" พริบตาต่อมา ก็ปรากฏหน้าต่างบางอย่างเด้งขึ้น
ไอเทม : ปอกแขนแห่งกาลเวลา (ไอเทมไม่มีวันเสียหาย)ผูกมัด : หยิงฉาง (ถาวร)เงื่อนไขการใช้งาน- ต้องมีทักษะไร้ระดับ- มีสติปัญญาตามเกณฑ์- ไม่เคยตายสักครั้ง- มีระดับที่ต่ำกว่า 70(เมื่อผูกมัดกับผู้ใช้แล้ว เงื่อนไขการใช้จะไม่แสดงผลอีกต่อไป)คุณสมบัติ- สามารถพัฒนาไอเทมได้ (ยังไม่ปลดล็อค)- ลดพลังโจมตีของศัตรูที่ระดับต่ำกว่าได้ 65 %- ลดพลังโจมตีของศัตรูที่ระดับมากกว่าตัวเองไม่เกิน 5 ระดับ 40 % - ลดพลังโจมตีของศัตรูที่ระดับมากกว่าตัวเอง 5 ระดับ 10 %ทักษะพิเศษ- รีเซ็ท (เมื่อใช้แล้วสามารถรีเซ็ทค่าทุกอย่างทั้งหมด ไม่ว่าเลือด หรือทักษะ หากตายก่อนจะได้ใช้ ทักษะพิเศษนี้ก็จะปรากฏทันทีที่ตาย โดยจะไม่สามารถควบคุมทักษะได้) (คูลดาว 2 วัน)
"..." หยิงฉางเห็นก็ใบ้กินทันที ใครจะไปคิดละว่าปอกแขนที่เขาซื้อมา จะมหาเทพอย่างนี้
"หึ! สงสัยจะให้ของมาผิดนะตาลุง" หยิงฉางแสระยิ้มอย่างดีใจ เขาไม่คืนตาลุงนั้นแน่ หยิงฉางไม่รอช้าใส่ปอกแขนสีดำทมิฬทันที
"ของโกงอย่างนี้ ต่อให้เป็นครอบครัวฉันก็ไม่ให้หรอกวะ" หยิงฉางพูดจบ ก็มองปอกแขนขวาที่เขาใส่อย่างอารมณ์ดี ปอกแขนนี้เป็นสีดำมากๆจนพระอาทิตย์ยังส่องแล้วยังไม่สะท้อนแสง
ซึ่งมือของเขาและทั้งแขนมีผ้าสีดำบางติดทั่วหมด ทำให้เหมือนกับนินจา แต่หยิงฉางก็ไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว ขอแค่มีดีก็พอใจแล้ว หยิงฉางหันไปมองรอบๆอย่างพินิจ และพูดขึ้น
"แล้วโรงแรมที่หลินปิงอยู่ มันอยู่ที่ไหนวะ" หยิงฉางพูดกับตัวเองอย่างตั้งคำถาม ตูมม! แกร๊กๆ! เสียงระเบิดดังลั่นพร้อมกับเสียงน้ำแข็งกำลังแพร่ออกมา หยิงฉางหันไปมองโรงแรมที่อยู่ห่างออกไป 100 เมตรก็ปรากฏกลุ่มควันออกมามากมายอย่างสนใจ
"หวังว่าหลินปิงจะไม่บ้า ถึงขนาดไปตอแยน้องฉันนะ" หยิงฉางพุ่งตัวออกไปดูทันที โดยที่เขาโดดข้ามตึกไปมา เพื่อจะได้เห็นบางอย่างข้างใน ฟิ้วว! ตูมม!
"ซิบ!" หยิงฉางอุทานเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของเพื่อนเขาเต็มไปด้วยเกร็ดน้ำแข็งและใบหน้าบวมมาก กระเด็นออกมาจากตึกโรงแรม ตกอยู่ที่ปลายเท้าเขา หยิงฉางหันไปมองคนที่ขว้างมา ก็พบกับเมย์น้อย น้องสุดที่รักของเขานั้นเอง
"ไปทำอีท่าไหน น้องฉันถึงเป็นอย่างงี้เนี่ย" หยิงฉางถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
"ท่ายากอย่างไงละ ฮ่าๆๆ...!" ตุบ! อ็อค! หลินปิงพูดไม่ทันจบก็โดนเตะไปอีก 1 รอบโดยน้องสุดที่รักของเขาเอง เมย์ที่เห็นพี่ของตัวเองก็รีบรายงานทันที
"พี่เซนต์! ตลอด 2 วันมันเอาแต่จะลวนลามน้องอะ" หยิงฉางถึงแม้จะหวงน้องสาว แต่เขาก็ยึดข้อนี้เป็นสำคัญคือ 'อย่าให้น้องฉันเสียใจก็พอ' แค่นั้นแหละ
"ลวนลาม! เรื่องของมันสิ บอกพี่ทำไม ปกติพี่ว่าน้องอาจจะชอบนะถ้าไอ้กายมันทำ" หยิงฉางตอบยิ้มๆ
"พี่เซนต์!!! น้องไม่คุยกับพี่ด้วยแล้ว" เมย์พูดด้วยน้ำเสียงแงงอน ก่อนจะสะบัดหัวหน้าด้วยความเขินอาย คนเป็นพี่ก็ยิ้มอย่างสุขใจ
"น่ารักขนาดนี้ ต่อให้ง้อยากแค่ไหน พี่ก็จะยอมจ๊ะ" ว่าแล้วหยิงฉางก็เดินไป ลูบหัวยัยตัวแสบของเขาเบาๆ โดยคนที่โดนลูบหัวก็เอาแต่อมยิ้มคนเดียว
"หายงอนพี่หรือยังคนดี" หยิงฉางบีบแก้มอันนวนเนียนของน้องสาวไปมา
"พี่!! หยุดเลยนะ แก้มหนูช่ำหมดแล้ว" เมย์ปัดมือหยิงฉางออก และพูดแก้เขิน
"เออ! ใช่ซี้~~ เรามันตัวสำรองนี้หนา" หยิงฉางและเมย์หันไปมองหลินปิง ที่กำลังร่ำไห้คนเดียว
"พี่เซนต์ ไอ้บ้านั้นมันเต็มรึเปล่าค่ะ" เมย์พูดขึ้น พร้อมกับแววตามองวัตถุประหลาด
"โห้! น้องไม่รู้เลยเหรอเนี่ย มันไม่เต็มตั้งแต่เกิดแล้ว...ตอนที่พี่เจอมันครั้งแรก ตอนนั้นมันกำลังคุยกับหมาอย่างออกรสเลย" หยิงฉางพูดขึ้น และเดินถอยหลังอย่างหวาดกลัว
"ไอ้เซนต์!!! มึงจะเผากูตอนนี้เลยเหรอ" หลินปิงพูดขึ้น ด้วยใบหน้าอับอาย
"เออ..อยากไหมละ เดี๋ยวกูจะเผาแม้งให้หมดเลย ตั้งแต่ตบตูดเกย์ ไซร้คอหมา ยันไปถึงกระชากกางเกงในกะเทย กูจะบอกให้หมดเลย"
"ไอ้ที่มึงพูดอยู่ เขาไม่เรียกว่าเผาเหรอวะ" หยิงฉางได้ยินก็สะดุ้งขึ้น
"เออวะ...แต่ชั่งมันเถอะ ถือว่าไม่ได้ยินละกันน้องพี่" เมย์ทำท่าขยะแขยงขึ้นมาทันที
"ยี๊! ว่าแล้ว ทำไมใบหน้ามีแต่รอยจูบ" หยิงฉางได้ยินก็หัวเราะออกมาทันที โดยมีหลินปิงทำหน้าเหวอ
"มันไปกวนตีนเจ้าของร้านที่เมืองฝึกหัดน่ะ เขาก็เลยแจกรอยจูบให้มันไว้" หลินปิงถึงกะสะดุ้งทันที
"ไอ้เซนต์! ไหนมึงบอกว่ากูจะสลบไปเฉยๆไง" หลินปิงพูดอย่างร้อนรน
"ตอนนั้นกูเห็นมึงทำให้ฟินๆ กูเลยไม่อยากบอก ถ้าบอกเดี๋ยวมึงก็ไปเปิดประตูหลังเขา" หยิงฉางกล่าวอย่างยิ้มๆ
"แหวะ! อุบาดตามากเลยค่ะพี่กาย หนูไม่รู้มาก่อนเลยพี่จะเป็นคนแบบนี้ ยี๊!" หยิงฉางหัวเราะจนพอใจ ก็ส่งสัญญาให้หยุดทันที
"เอาละ เมื่อกี้พี่ล้อเล่นน่ะ แต่เรื่องตบตูดเกย์ ไซร้คอหมา กระชากกางเกงในกระเทย และรอยจูบนี่แหละคือของจริง" หยิงฉางพูดขึ้น ด้วยใบหน้าจริงจัง
"เรื่องทุเรศๆของกูพูดจังเลย ไอ้เซนต์" หยิงฉางยักไหล่ และกล่าวตัดบททันที
"วันนี้จะไปฟาร์มที่ไหนละ" หลินปิงได้ยินก็ตอบกลับมา
"รอแปปนึงดิ น้องกสาวฉันจะมาเล่นด้วย...เห็นบอกว่าทำงานที่พ่อขอให้เสร็จแล้ว" หยิงฉางพยักหน้าตอบ พร้อมกับเปลี่ยนสรรพนาม
"แล้วน้องนายจะมาตอนไหนเหรอ" หลินปิงหันไปมองรอบๆ
"นู้นไง เดินมาแล้ว" หยิงฉางหันไปมอง ก็ต้องเบิกตากว้าง พบกับหญิวสาวโลลิ ผมทองน่ารักกำลังเดินมาพร้อมกับชุดสีเขียวอ่อนน่ารัก
"นี้! น้องฉัน...ชื่อคลิสติน พึ่งกลับมาจากต่างประเทศ" หลินปิงกล่าวจบ ก็แนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จัก คลิสตินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หยิงฉางที่เห็นก็รู้ทันทีเลยว่า พนักงานพิเศษ ที่คลิสตินเคยบอกก่อนหน้านี้คืออะไร
"สวัสดีค่ะพี่เมย์ สวัสดีค่ะพี่ฉาง" คลิสตินพนมมือไหว้ตามแบบฉบับไทย ด้วยใบหน้ามีความสุข ราวกับว่าหยิงฉางกับเธอพึ่งรู้จักกัน
"จ๊ะ" เมย์ตอบกลับอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้มมองด้วยแววตาที่ไม่สามารถอ่านได้
"อือ" ส่วนหยิงฉางแค่พยักหน้ารับอย่างที่เคยๆทำมา คลิสตินที่ได้ยินก็ทำหน้าบูดบึ้งทันที
"พี่ฉางอะ...อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักเค้านะ" ว่าแล้วคลิสติน ก็ดีดตัวมาตีท้องหยิงฉางไปมาอย่างแงงอน
ซึ่งเจ้าตัวที่กำลังทุบท้องของหยิงฉางอย่างสนุกสนานนั้น ก็แอบลูบไปมาที่หน้าหน้าอกและหน้าท้องอย่างหลงใหล แน่นอนว่าเมื่อคลิสตินทำอย่างนี้แล้วก็ต้องมีสายตาของเมย์จ้องแบบงงง่วย แต่แววตาแฝงไปด้วยความหวงพี่ ส่วนหลินปิงมองน้องสาวของตัวเองอย่างทึ้งๆ
"โอ๊ย! ยอมแล้วๆๆ" หยิงฉางร้องขึ้นอย่างเจ็บปวด ก่อนจะใช้มือซ้ายกับท้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ตีแรงนัก ทั้งๆที่ตัวเท่าเอวแบบนี้
"อะ! จ-เจ็บเหรอค่ะพี่ฉาง" คลิสตินตีหน้าเศร้า หยิงฉางที่เห็นก็พลอยอารมณ์ตามๆกัน
"เจ็บ!...เจ็บที่ร่างกาย เบิกบานที่หัวใจ" หยิงฉางสวนกลับ คนที่ได้ยินตัวแข็งทื่อทันที ยกเว้นคลิสตินที่กำลังหน้าแดงถึงหูคนเดียว หลินปิงที่ได้สติก็รีบยื่นข้อเสนอสุดแปลกให้ทันที
"หยิงฉางเพื่อนรัก! ฉันมีอะไรจะแลกเปลี่ยนวะ" หยิงฉางได้ยินก็มองอย่างสนใจ
"เรามาจับกลุ่มกันไหม นายกับน้องฉัน ฉันกับน้องนาย...เอ๊ะ! ฟังแล้วงงๆวะ" หยิงฉางได้ยินก็ยกยิ้มเห็นฟัน พร้อมกับแววตาที่ทอประกายความยินดีออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"หึ! พี่ชายฉันไม่ยอมอยู่แล้วย่ะ" เมย์พูดด้วยเสียงมั่นใจ แต่ก็ถูกแทรกกลับทันที
"เอาดิวะ! ตกลงเลย...มาม๊ะ" หยิงฉางว่าจบ ก็จับคลิสตินอุ้มทันที โดยมีเมย์มองอย่างทึ้งๆ ส่วนหลินปิงนั้นแถมจะสรุปได้ทันทีเลยว่าหยิงฉางรู้สึกอย่างไงกับน้องเขา
"พี่!" เมย์ร้องดังลั่น หยิงฉางไม่สนใจ เขาก้มลงไปมองสาวน้อย ว่าที่ภรรยาของเขาอย่างอมยิ้ม
"คลิสติน...ระดับอยู่ที่เท่าไหร่แล้วคับ" คลิสตินได้ยินก็กอดคอหยิงฉางแน่นกว่าเดิม แต่ก็ไม่ลืมเอาหน้าซุกไซร้ซิกแพ็กของอีกฝ่ายไปมาอย่างฉวยโอกาส โดยมีแววตาหึงหวงอันรุนแรงแพร่ออกมาจากเมย์
"ระดับ 42 เองค่ะพี่ฉาง" คลิสพูดตาแป๋ว หยิงฉางได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ
"ไม่ต้องกังวลว่าจะระดับต่ำกว่าคนอื่นนะ เพราะพี่เพิ่งระดับ 30 กว่าเอง" หยิงฉางพูดขึ้นอย่างไม่อายปาก แน่นอนปกติตอนนี้หยิงฉางระดับ 39 แล้วแต่เขาก็ไม่อยากบอกว่า ฉันใช้เวลา 2 วันเพิ่ม 9 ระดับ ซึ่งถ้าเขาบอกไปเขาก็จะต้องตอบคำถามมหาศาล เขาเลยไม่อยากบอก เพราะขี้เกียจอธิบาย
"จริงเหรอ (*0*) " คลิสตินพูดขึ้นอย่างตื่นตกใจ หยิงฉางก็ขมวดคิ้วสงสัย คลิสตินเห็นก็รีบพูดเพิ่มเติมทันที
"เค้าทุบตะองสุดแรงไปตั้งหลายหมัด ทำไมตัวเองไม่เป็นอะไรเลยอะ" เมย์กับหลินปิงได้ยนก็มองหยิงฉางอย่างสนใจ ซึ่งหยิงฉางได้ยินก็รีบตัดบททันที
"วันนี้เราจะไปฟาร์มระดับกันที่ไหนดีละ" หยิงฉางถามขึ้น แสร้งทำหน้าจริงจัง หลินปิงได้ยินก็รีบพูดขึ้นทันที เพราะตอนนี้เขาอยากจะยกระดับเต็มแก่แล้ว
"ดินแดนแมวดำ!...ถ้าเราไปดินแดนเสือสมิงมีแต่ตายกับตาย ถึงแม้มันจะระดับเท่ากัน แต่แมวดำก็ฆ่าง่ายกว่าเสือสมิงมาก ส่วนค่าประสบการณ์ไม่ต้องพูดถึง แมวดำน้อยกว่ามาก" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะมองเจ้าลูกแมวในในอ้อมอกเขา
"คลิสตินละครับ อยากเข้าปาร์ตี้กับพี่เปล่า" หยิงฉางถามขึ้น คลิสตินได้ยินก็เงยหน้าจากซิกแพ็กหยิงฉาง
"เข้าค่ะ..." ว่าจบหยิงฉางก็ชวนคลิสตินเข้าปาร์ตี้พร้อมกับเพิ่มเพื่อนทันที แน่นอนว่าตอนนี้หยิงฉางอยู่ระดับที่ 39 แล้ว ส่วนหลินปิงยังอยู่ที่ 35 เหมือนเดิม คลิสตินอยู่ที่ 42 และเมย์อยู่ที่ระดับ 70
"เอาละ...พร้อมกันหมดแล้วใช่ไหม" หยิงฉางกล่าวเสร็จ คนอื่นๆก็พยักหน้าทันที หยิงฉางหันไปมองหลินปิง ก่อนจะพูดขึ้น
"นำเลย เดี๋ยวฉันจะอยู่หลังสุดเอง" ว่าแล้วหลินปิงก็พุ่งตัวไปทางทิศเหนือทันที ซึ่งทิศใต้เป็นดินแดนเสือสมิง ทิศเหนือเป็นดินแดนของแมวดำ ทิศตะวันตกคือทางกลับเมืองฝึกหัด ส่วนทิศตะวันออกนั้นหยิงฉางยังไม่รู้ และก็ขี้เกียจจำด้วย
หลังจากเดินทางไป 30 นาทีก็มาถึง ซึ่งระยะทางที่นี้กับระยะทางไปดินแดนเสือสมิง ลดลงไปตั้งครึง แน่นอนว่าหยิงฉางออมแรงเดินทางไว้เยอะ หยิงฉางเงยหน้ามองป้ายชื่อดินแดนทันที
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกแขนแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกแขนแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้