เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้น แม้ไม่มีใครเดินเข้ามา
"ปิดคลินิกแล้วครับ" เสียงอัตโนมัติจากลำโพงเล็ก ๆ ในห้องรับแขกตอบกลับทุกการเคลื่อนไหวหน้าประตูเหมือนเป็ระบบรักษาความปลอดภัยอันเก่าแก่ ที่หมอปวรปรัชญ์เคยตั้งไว้สมัยที่เขายังเปิดคลินิก
ภายในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยแฟ้มผู้ป่วย หนังสือจิตวิทยา และเครื่องมือบำบัดต่าง ๆ บัดนี้ว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งรอยฝุ่น เพราะไม่มีอะไรเหลือให้ฝุ่นเกาะ
แต่บนโต๊ะทำงาน มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังอยู่...
สมุดบันทึกสีเทาหม่น
---
บันทึกฉบับแรกในสมุด ไม่มีวันที่ ไม่มีชื่อเื่ มีเพียงประโยคหนึ่งเขียนไว้ด้วยลายมือที่ดูเหมือนผ่านการฝึกมาจากคนที่ชินกับความเงียบ:
> "เมืุ่์รักษาอาการของผู้อื่นจนลืมถามตัวเองว่า ตนเองยัง้ามีชีวิตอยู่หรือไม่ นั่นอาจเป็อาการที่รุนแรงที่สุดของการละเลย"
---
หนึ่งเดือนหลังการหายตัวไปของหมอปวรปรัชญ์
โลกออนไลน์ยังคงเต็มไปด้วยทฤษฎีสมคบคิด
"หมอหนีไปบวชป่า"
"เขาถูกองค์กรลับเก็บ"
"บางคนว่าเขากลายเป็แสง และหลอมรวมกับพลังจักรวาล"
แต่ไม่มีใครรู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เขาหยุด
ไม่ใช่หยุดใช้ชีวิตแบบคนอยากพักผ่อน ไม่ใช่หยุดแบบคนเบื่องาน ไม่ใช่หยุดเพื่อเริ่มต้นใหม่
แต่หยุด เพื่อดูว่าเมื่อไม่มีความอยากแม้แต่จะหายใจ... สิ่งใดจะยังอยู่
---
และในที่แห่งหนึ่งที่ไม่มีแผนที่ ไม่มีวันเดือนปี ไม่มีการนิยามว่าเป็โลกหรือหลังโลก —
"เขา" ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่การเกิดใหม่ ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพ ไม่มีแสง ไม่มีนางฟ้า ไม่มีคำต้อนรับ
มีเพียง "ที่ว่าง" ที่ลึกเกินคำว่าเงียบ
ปวรปรัชญ์มองไปรอบตัว ไม่มีร่าง ไม่มีเสียง ไม่มีตัวตนของเขาในแบบที่เขาเคยรู้จัก
แต่…
สติ ยังคงอยู่
---
“ที่นี่คืออะไร?” เขาคิด ไม่ใช่ในแบบที่คำถามลอยออกจากริมฝีปาก
แต่เป็ความคิดที่ “เกิด” ขึ้นโดยไม่มีสมอง ไม่มีเนื้อหนัง
และในวินาทีนั้น…
เสียงหนึ่งดังขึ้น — ไม่ใช่จากภายนอก แต่เหมือนกับเป็ “เสียงสะท้อน” ของความคิดเขาเอง
> “เ้าไม่จำเป็ต้องเข้าใจ เพราะเ้าคือสิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่… ในที่ที่ไม่มีแม้แต่ความเป็ไปได้ที่จะมีอยู่”
---
เขาไม่ได้กลัว ไม่ได้สงสัยด้วยซ้ำ เพียงเฝ้ามอง
เหมือนผู้ป่วยนั่งมองความเศร้าอย่างเฉยเมยในห้องบำบัด
คราวนี้ คนไข้คือเขาเอง
และที่ว่างตรงนี้คือ “กระจกสะท้อนใจ” ที่ไร้กรอบ ไร้แสง
ในขณะที่เวลาไม่ขยับ และพื้นที่ไม่มีระยะ
เขาเริ่มระลึกได้ถึงบางสิ่งที่เขาไม่เคยกล้ายอมรับ
> “ข้ารักษาผู้อื่น… ทั้งที่ข้าไม่เคยรักษาตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
---
(จบบทที่ 2)
4K
