[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 98อันตรายก่อนขึ้นชั้น 20

        เสียงฝีเท้าดังกึกกักตามเดินยาวหินอ่อนตรงไปสู่ตึกสูงตระหง่านตรงหน้าของพวกเขาทั้งสามคนตึกตรงหน้าเอ็มไพร์สเตทที่สูงยิ่งกว่าตึกไหน ๆแล้วยังเป็นจุดที่เชื่อมต่อสู่เขาโอลิมปัส เอเดอร์กำลังเดินนำพาเด็กทั้งสองคนไปยังสถานที่พวกเขาจะประชุมกันนั้นก็คือชั้นที่ยี่สิบของที่นี่แต่ตัวเขานั้นไม่คาดคิดว่าเด็กตรงหน้าที่มีหน้าตาเหมือนน้องสาวเขาจะไม่ได้น้องจริงๆแต่พอเขาสังเกตรูปลักษณ์และท่าทางของทั้งสองโฟกัสนั้นไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปยกเว้นทรงผมที่สั้นลงแต่คนเป็นพี่มีความเปลี่ยนเยอะที่สุด ตั้งแต่ทรงผมบาดแผลและสายตาการมองเขานั้นเหมือนนักล่าที่จ้องมองเหยื่อไม่มีผิดต่างจากน้องสาวเขาที่เหมือนกระต่ายเปราะบาง

        ‘ทำไมยัยนี้ดูน่ากลัวว่าโพรเทียของเรามากเลยเนี่ย?’เอเดอร์คิด

        เอเดอร์คิดอยู่สักพักก่อนจะหันไปสอบถามทั้งสองคน “เอ่อ...พวกเธอไม่ใช่น้องเรา...แล้วน้องเราอยู่ไหน?”

        “ข้อนี้เราไม่มีคำตอบให้นายหรอกนะเพราะว่าการที่เรามาอยู่นี้เรายังงุนงงอยู่เช่นกันว่าทำไมเรามาที่นี่แล้วต้องมาทำอะไรที่นี่กัน?”

        โพรทาเลียเอ่ยตอบอย่างสุภาพ เพราะตัวเธอกับน้องสาวก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วมีเหตุผลอะไรกันแน่เอเดอร์ได้ยินคำตอบนั้นก็ครุ่นคิดอย่างสงสัยว่าคำพูดอีกฝ่ายนั้นช่างหาคำตอบไม่ได้แต่ก็สงสัยอีกอย่างว่าทำไมทั้งสองมาที่นี่กันล่ะ

        “แล้วพวกเธอมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ?”

        “อาจารย์ไครอนบอกว่าคำถามน่าจะอยู่กับผู้ใหญ่ที่อยู่ที่นี่นะสิเราถึงออกมากัน...”

        “หลังจากโดนพวกไททันโจมตีค่ายนะ”โฟกัสพูดเสริมขึ้น

        “ว่าไงนะ!?” สีหน้าของเอเดอร์ตื่นตระหนกตกใจในทันที“แล้วสถานการณ์ในค่ายล่ะ?”

        “ก็ดีขึ้นแล้วนะ พี่โพรทาเลียเขาจัดการ”

        “เอ๋?”

        เอเดอร์ได้ยินก็หันไปมองโพรทาเลียที่ยกยิ้มให้ทำเอาเขาขนลุกเลยว่าน้องสาวในอีกโลกหนึ่งโคตรโหดการจัดการไททันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่อีกฝ่ายกับจัดการได้เขาคงต้องห้ามพวกพี่ ๆไปยุ่งกับเด็กคนนี้เสียแล้ว

        “แล้วพวกเธอจะทำไงต่อล่ะ? ถ้าได้คุยกับพวกผู้ใหญ่แล้วนะ?”

        “ก็คง...ตามหาจุดเชื่อมและแก้ไขเพื่อให้พวกเรากลับไปโลกเดิม” โพรทาเลียเอ่ยอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง

        เอเดอร์ฟังอีกฝ่ายอธิบายจนพวกเขาเดินเข้ามายังตึกแล้วตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ เอเดอร์กดปุ่มให้ลิฟต์ลงมาแล้วหันไปหาทั้งสองคนด้วยความสงสัยอีกเรื่อง

        “แล้วโลกเดิมของพวกเธอ มันเป็นแบบไหนหรือว่าเหมือนกับโลกที่เราอยู่กันล่ะ?”

        “เอ่อ...ก็...บางอย่างก็อธิบายไม่ค่อยได้แต่ว่าสถานที่...โลกนี้เหมือนกับโลกเดิมของเรา แต่มีบางอย่างที่ต่างบาง...”

        “อย่างเช่น?”

        “เหตุการณ์...สถานที่บางแห่ง...”

        “ครอบครัวพวกเรา!” โฟกัสพูดเสริมขึ้นมา

        “ครอบครัว?”

        “จากที่ได้ยินในค่ายตัวพวกโพรเทียในโลกนี้เป็นน้องเล็กของบ้านใช่ไหม?”

        “ใช่...ทำไมเหรอ?”

        “โลกของเรา พวกเราไม่ได้เป็นน้องเล็ก”

        “หมายถึง...?” เอเดอร์ฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ “อย่าบอกนะว่า....พวกเธอ...มีน้องเหรอ?”

        “ใช่ น้องแฝดสามคนเป็นน้องสุดท้ายของบ้านนะ”

        “อะไรกัน?” เอเดอร์ตกใจที่พวกเขานั้นมีน้องอีกสามคนที่พวกเขาไม่รู้จัก“แบบนี้...รู้สึกแปลกๆ จังนะ....”

        “แน่ล่ะ...พอกับสถานการณ์ที่เราไม่อยากให้เกิด...เช่นเดียวกัน...”

        “เหตุการณ์...?”

        “โลกของเรา...ยังมีพ่ออยู่...แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว...”

        เอเดอร์ได้ยินก็ตะลึงที่โลกของทั้งสองคนนั้นยังมีพ่ออยู่แต่โลกของพวกเขานั้นไม่มีพ่ออยู่แล้ว

        “พ่อ...พ่อยังอยู่...นั้น...ที่พวกเธอ...ถูกส่งมานี้...เพราะมีสิ่งที่เปลี่ยนโลกของเธอจนต้อง...”

        “ใช่...พวกเราต้องหาต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้...แล้วเอาทุกอย่างกลับมา...”ใบหน้าของโพรทาเลียขมวดคิ้วจนมันจะกลายเป็นโบอยู่แล้ว“ถ้าไม่เปลี่ยน...โลกของเราที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมันเกิดพังขึ้นมา...แล้วพ่อแม่เราจะเป็นยังไงมั้งก็ไม่รู้ พวกพี่ ๆ น้อง ๆกำลังทุกข์อยู่หรือเปล่า...แล้วก็...”

        โพรทาเลียนึกถึงลูกของเธอ ยิ่งอยู่ห่างมันยิ่งกลัวเหลือเกินว่าลูกๆ กำลังจะเจอกับอะไรมั้ง กำลังร้องไห้หรือเปล่าที่เธอไม่อยู่ข้าง ๆ

        “ขอโทษนะ...ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอกำลังเจอกับอะไรแต่ว่า...ถ้ามีอะไรที่พวกเราจะช่วยได้ก็บอกละกันพวกเราก็เป็นพี่น้องกันก็ต้องช่วยกันล่ะนะ”

        ทั้งสองมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้น ทำให้นึกถึงพี่ชายที่อยู่โลกของพวกเธอที่จะขอให้พวกเธอพึ่งพา

        “งั้นพาพวกเราขึ้นไปหาพวกผู้ใหญ่ดีกว่านะพี่เอเดอร์”

        “อ๊ะ...จริงด้วย!”

        เอเดอร์ได้ยินแบบนั้นก็รอสักพักก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออกแล้วพวกเขาก็เข้าไปข้างในนั้นภายในลิฟต์มีแค่พวกเขาสามคน เอเดอร์กดชั้นลิฟต์ที่พวกเขาจะไปก่อนที่เขาจะเอ่ยถามบางอย่างออกไป

        “แล้วในโลกพวกเธอมีเหตุการณ์ที่แตกต่างกว่านี้อีกไหม?”

        “เหตุการณ์ที่แตกต่างเหรอ? ก็คงเป็นเรื่องของ...คราวิลกับโฟกัสไม่ได้เป็นแฟนกันในโลกนี้”

        “พี่!!” โฟกัสได้ยินถึงกับหน้าแดงก่ำทันที

        “หือ?” เอเดอร์ได้ยินก็ตาโตขึ้นมา ”เดียวนะ!!จะบอกว่าในโลกของเธอ คราวิลกับโฟกัสเป็น...”

        โฟกัสเห็นสีหน้าของพี่ชายก็เขินหน่อย ๆ แต่เธอก็ยอมที่จะพูดเพราะมันเป็นเรื่องจริงสำหรับเธอ

        “ใช่ ฉันกับเขาเป็นแฟนกันแต่พ่อแม่ก็ไม่ชอบเท่าไหร่ พวกพี่ชายก็เหมือนกัน”

        “เหอะ ๆ นึกแล้ว...พวกเราไม่ค่อยสนิทกับหมอนั้นอยู่แล้วยังสงสัยว่าเธอไปเป็นแฟนหมอนั้นได้ไง?”

        “ก็...เขากับพี่โอราอุสเป็นเพื่อนกันนะ”

        “เอ๋...?” เอเดอร์ได้ยินแบบนั้นก็มองอย่างครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงอายุของคราวิล”อ๋อ...หมอนั้นอายุ 20นี่น่า”

        “ใช่...คราวิลเป็นเพื่อนพี่โอราอุสนั้นเลยเหมือนใบเปิดทางที่ทำให้เจอกับน้องสาวพี่ จริงไหมนะ?” โพรทาเลียเขยิบเข้าไปใช้ข้อศอกสะกิดน้องสาวเบาๆ

        “พอเลย พี่!” โฟกัสเห็นท่าทีของคนเป็นพี่ก็ทำเอาเธอเขินอายสุดๆ

        เอเดอร์เห็นทั้งสองคนทำให้เขาคิดเลยว่าน้องสองคนนี้ดูมีความสุขกว่าน้องของตนอีก

        “พวกเธอดูมีความสุขจังเลยนะตลอดมาคงมีความสุขมากเลยสินะ”

        “ซะที่ไหนล่ะ!!”

        โฟกัสตะโกนเสียงดังจนก้องไปทั้งลิฟต์เอเดอร์ถึงกับตกใจกับเสียงตะโกนของอีกฝ่ายเขางุนงงเลยว่าตนเองทำให้ผิดถึงโดนตะโกนแบบนั้นโพรทาเลียเห็นว่าโพรทาเลียมีสีหน้าไม่พอใจคนเป็นพี่ชาย เธอจึงแตะไหล่น้องสาวเบา ๆ

        “โฟกัส...”

        “อ๊ะ...ขอโทษค่ะ...ฉันไม่ชอบคำพูดของพี่เขานะ...”

        “ทำไมล่ะ? ฉันพูดอะไรผิดกัน?พวกเธอไม่มีความสุขงั้นเหรอ?”

        “พวกเราไม่เคยมีความสุขหรอกนะ...”

        โฟกัสกล่าวขึ้นมาเมื่อเธอนึกถึงอดีตที่มีแต่ความขัดแย้งระหว่างพวกเขากับโพรทาเลียตัวปลอมทำให้บางครั้งก็ทะเลาะกันมั้งจนเธออยากหนีออกจากบ้าน แต่เพราะพ่อแม่ทำให้เธอยอมทนแต่พอรู้สถานการณ์ยิ่งทำให้เคืองยิ่งกว่าเธอโพรทาเลียเห็นน้องสาวขมวดคิ้วจนเธอเห็นแล้วคิดว่าน้องสาวนั้นก็น่ารักจริง ๆเวลาที่โกรธ เธอเข้าไปใกล้ ๆ น้องสาวแล้วเอามือไปจับตรงบริเวณคิ้วของน้องสาวเบา ๆ

        “ไม่ขมวดคิ้วสิ หน้าตาน่ารัก ๆของเธอมันจะไม่น่ารักนะ”

        “โธ่ พี่คะ!” โฟกัสพองแก้มทันทีที่สาวเข้ามาจับคิ้วของเธอ

        สายตาของบางคนกำลังมองสองกำลังดูแลกันและกันแต่ทว่าสายตาของเอเดอร์กับรู้สึกเหมือนสองคนนี้กำลังจู๋จี๋กันชอบกล

        “พวกเธอเคยโดนคนมองว่าเป็นแฟนกันไหมเนี่ย?”

        “หือ? ถ้าตอนเป็นผู้ชายก็โดนคิดแบบนั้นนะ”

        “พี่!”

        “เป็นผู้ชาย?”

        “เรื่องมันยาวนะ” โพรทาเลียเอ่ยตอบอีกฝ่ายก่อนที่จะหันไปมองน้องสาว “เรื่องมันผ่านไปแล้วก็อย่าเอาไปคิดมากดีกว่านะ”

        “พี่ค่ะ...”

        “ถือว่าพี่ขอนะ เพราะพี่ก็...ไม่อยากจำมันถึงมันจะเข้ามาในหัวมั้งก็ตามที...”

        “ก็ได้ค่ะ...”

        “เอ่อ...มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? โลกของเธอมีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

        “ก็...เมื่อ 8 กว่าปีก่อนนั้น...ฉันโดนเทพเจ้าองค์หนึ่งลักพาตัวไปนะ”

        “เอ๋? ว่าไงนะ!?”

        คำพูดที่ออกมาจากปากของอีกฝ่าย เอเดอร์ไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายนั้นเคยโดนเทพองค์ใดองค์หนึ่งลักพาตัวไปแต่สถานการณ์ตอนนี้มันก็ช่างแปลกไปทุก ๆ วันแต่เขานึกไม่ออกเลยว่าถ้าคนในครอบครัวโดนลักพาตัวไปแล้วจะรู้สึกยังไงแต่ข้างในหน้าอกของเขานั้นรู้สึกโหว่ง ๆ ชอบกล ระหว่างที่พวกเขานั้นกำลังพูดคุยอยู่ภายในลิฟต์นั้นการระเบิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็บังเกิดขึ้น

        ตู้มมมมมมมมม!!

        แรงสั่นสะเทือนทำให้ทุกคนที่ได้ยินต่างแตกตื่นจนวิ่งหนีตายกันอย่างสุดๆ แต่ทว่าคนที่อยู่ภายในลิฟต์อย่างทั้งสามคนต่างสะดุ้งจนย่อตัวกันไปตาม ๆ กัน พวกเขามองกันอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่สถานการณ์นี้เป็นใครก็เข้าใจนั้นก็คือการโดนบุกโจมตีนั้นเองแต่ก็ยังมีคนตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่

        “เกิดอะไรขึ้นนะ!?”

        เอเดอร์มองซ้ายมองขวาอย่างสงสัยแล้วลิฟต์ที่พวกเขากำลังใช้มันก็หยุดชะงักเสียอย่างนั้น เอเดอร์ลองกดปุ่มขอความช่วยเหลือแต่กดไปก็ไม่มีสัญญาณหรือใครตอบกลับมาเลย

        “ซวยแล้ว เราติดอยู่ในนี้ซะแล้ว!”

        สองสาวมองคนเป็นพี่ชายพูดแบบนั้นออกมาทำให้โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวแล้วใช้สายตามองถามว่าเข้าใจสถานการณ์นี้หรือไหมโฟกัสก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจว่าตอนนี้พวกเธอเจออะไรกัน

        “รู้สึกว่าตึกเอ็มไพร์สเตทจะโดนโจมตีนะ!”

        “จะบ้าเหรอ? จะมีใครหน้าไหนกล้ามาโจมตีกลางวันแสกๆ แบบนี้”

        “ก็พวกวายร้ายตามหนังไงล่ะ!”

        สองคนต่างพูดพร้อมกันด้วยสีหน้านิ่งเฉยกับคำพูดพี่ชายที่ไม่เชื่อว่ามีคนโจมตีสถานที่แห่งนี้แต่พวกเธอสัมผัสได้ว่าการโจมตีเมื่อกี้ไม่ใช่การโจมตีธรรมดาแต่ตอนนี้ต้องมาคิดก่อนว่าจะออกไปจากตรงนี้ยังไงระหว่างที่กำลังรอลิฟต์ขึ้นไปชั้นยี่สิบ ตอนนั้นพวกเขากำลังอยู่ชั้นที่สิบเก้าแปลว่าตอนนี้พวกเธออยู่ในระหว่างชั้นที่สิบเก้ากับชั้นยี่สิบ

        “น่าว่าพวกเราอยู่ระหว่างชั้น 19 กับ 20 ฉันว่าเราต้องเปิดประตูออกไปโดยด้วยเลยล่ะ!”

        เอเดอร์ได้ยินแบบนั้นก็ขัดขึ้นมา “จะไม่รอความช่วยเหลือเหรอ?”

        “ถ้าคนข้างนอกเขาต้องการความช่วยเหลือจากเราล่ะ?มาห่วงรอคนมาช่วยได้ตายกันในนี้พอดี!”

        คำพูดของโพรทาเลียทำเอาเอเดอร์ไม่กล้าเถียงเลยก่อนที่จะเอ่ยพูดบางอย่างขึ้นมา

        “แต่...พี่ไม่ได้มีแรงพอที่จะดึงประตูลิฟต์ได้นะ”

        “แต่เรามี!”

        ทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกันจนไม่ต้องบอกว่าเป็นฝาแฝดกันเพราะการพูดพร้อมกันมีแต่คนที่ใจตรงกันทั้งสองมองหน้ากันและกันก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าประตูลิฟต์

        “พร้อมกับโฟกัส”

        “พร้อมยิ่งกว่าพร้อมอีก!”

        พวกเขาบิดตัวและวอร์มร่างกายกันสุดฤทธิ์ทั้งสองคนพร้อมกันเต็มทีก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างรับไปที่รอยแยกกึ่งกลางของประตูทั้งสองมองหน้ากันแล้วเตรียมตัวออกแรงเต็มที

        “เริ่ม!! อึ้ก!!”

        “อื้มมมม!!”

        พละกำลังที่งัดออกมาทั้งหมดจนประตูลิฟต์เปิดออกอย่างเสียงดังทำให้บางคนที่อยู่แถวนั้นที่เป็นเจ้าหน้าที่ต่างมองลิฟต์ที่เปิดออกแล้วทางออกนั้นมันถูกเปิดอยู่แค่ครึ่งเดียวเนื่องจากลิฟต์หยุดอยู่ระหว่างกลางชั้นสิบเก้ากับยี่สิบทำให้ขึ้นด้านบนของลิฟต์เห็นชั้นที่ยี่สิบพวกเจ้าหน้าที่ต่างเรียกให้พวกเขาออกมาจากลิฟต์โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นเธอก็หันไปทางน้องสาวที่อยู่ด้านข้าง

        “โฟกัส น้องออกไปก่อน!!”

        “เอ๋? หนูเหรอ?” โฟกัสชี้นิ้วใส่ตัวเองอย่างตกใจ

        “ใช่! ออกไปเร็ว!” โพรทาเลียจับแขนน้องสาวแล้วดันตัวให้ปีนออกไป

        เจ้าหน้าที่คนหนึ่งช่วยพยุงโฟกัสออกมา แต่ตัวของโฟกัสก็ร้องโวยวายระหว่างออกไปด้วย

        “อ๊า! พี่ใจร้าย!!”

        “ใครใจร้ายกัน” โพรทาเลียส่ายหน้าแล้วหันไปมองพี่ชายที่อยู่ด้านข้างเธอแล้วเธอก็ยื่นมือไปทางพี่ทันที

        “พี่เอเดอร์ เร็วเข้า!!”

        “เธอออกไปก่อนสิ เดียวพี่ตามออกไป”

        “ไม่! ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่อยากให้ตัวเองในโลกนี้ต้องเสียใครอีก!”

        “อ๊ะ...เธอพูดแบบนี้...หมายความว่า...อ๊ะ!!”

        เอเดอร์กำลังจะถามอีกฝ่ายแต่แล้วลิฟต์ก็เกิดสั่นสะเทือนขึ้นจนทั้งสองล้มไปกับพื้นโพรทาเลียตื่นตระหนกเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่มีเสียงบางอย่างดังเข้ามาในโซนประสาทของเธอ เอเดอร์ก็ได้ยินจนเขารู้ว่าอะไร

        “ซวยแล้ว!! สลิงจะขาดแล้วโพรทาเลียออกไปเร็ว!!”

        ไม่ทันได้ขยับตัวสลิงก็ขาดสะบัดลิฟต์ตกลงอย่างรวดเร็วโฟกัสเห็นภาพตรงหน้าใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดก่อนจะวิ่งไปทางช่องว่างของลิฟต์

        “พี่ค่ะ!!!”

        เสียงตะโกนของโฟกัสไม่ได้ยินถึงทั้งสองคน แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังเผชิญกับแรงโน้นถ้วนที่กำลังกดร่างกายของพวกเขาทั้งสองอยู่

        “เชี่ย อะไรเนี่ย!!” เอเดอร์สบถออกมา

        โพรทาเลียได้ยินคำพูดของพี่ชายก็อยากจะพูดเหมือนกันแต่ตอนนี้ต้องหาทางออกจากจุดนี้ไปให้ได้ เธอมองรอบ ๆก็เห็นแต่ผนังสีเงินจนไม่รู้ว่าจะหาทางออกจากไหน

        “พี่! มีจุดไหนพาเราออกไปได้มั้ง!? ไม่งั้นเราแบนเป็น...เอ่อ...”

        “ไม่ต้องต่อคำแล้ว! ข้างบนมีทางออกจะทำอะไรก็รีบทำเถอะ พี่ลุกไม่ไหวแล้ว!!”

        ”โอเค!!”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็พลิกตัวให้หน้าปะทะกับเพดานเธอมองว่ามีทางออกตรงไหนจนเธอเห็นช่องว่างเล็ก ๆ สี่เหลี่ยมมันน่าจะเป็นช่องให้ออกไปโพรทาเลียยกมือขึ้นยันกับพื้นแล้วยกขาตัวเองขึ้นแล้วดีดตัวเองทะลุออกไปนอกลิฟต์จนเอเดอร์ตกใจที่อีกฝ่ายเล่นแบบนั้นจริงๆ โพรทาเลียตีลังกาออกมายืนที่บนลิฟต์ เธอเห็นว่าตัวเองออกมาแล้วก็ยื่นมือเข้าไปข้างใน

        “ยื่นมือมาเร็วเข้า!!”

        “อ๊ะ! อืม!!”

        เอเดอร์พยายามพยุงตัวไปหาอีกฝ่ายแล้วเขาก็กระโดดสุดแรงเพื่อเอื้อมมือไปอีกฝ่ายจนเขาจับมืออีกฝ่ายได้โพรทาเลียก็พาอีกฝ่ายลอยขึ้นในทันใด แล้วทั้งสองก็หลุดออกมาจากลิฟต์ทันการก่อนที่ลิฟต์จะตกลงไปแล้วระเบิดทันทีทันใด ทั้งสองคนต่างมองกันอย่างหวาดเสียวอีกนิดหน่อยพวกเขาจะเป็นมนุษย์ย่างเสียแล้วแต่ว่าเอเดอร์สงสัยว่าบอกเขาลอยได้ไงจนเขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายก็เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นลอยได้จากสิ่งบางอย่างที่อยู่ที่เท่านั้นก็คือรองเท้ามีปีก

        “เดียวนะ รองเท้านั่น? อย่าบอกนะว่า...”

        “ใช่ รองเท้าเฮอร์มีส...” โพรทาเลียพูดแล้วยกเท้าขึ้นมาให้ดู

        “ไปได้มาได้ไงกัน?”

        “พ่อทูนหัวให้ล่ะนะ”

        “พ่อทูนหัว? เดียวนะเธอมีเฮอร์มีสเป็นพ่อทูนหัวได้ไง?”

        “เรื่องมันยาว แต่ว่าเรารีบขึ้นไปข้างบนดีกว่าก่อนที่ยัยตัวเล็กจะเป็นห่วงมากกว่าเดิม”

        “จริง...ชักอย่างรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

        โพรทาเลียพยุงตัวอีกฝ่ายให้เหมาะแก่การพยุงอีกฝ่ายขึ้นข้างบนเธอก็ลอยตัวขึ้นยังชั้นที่ต้องการตั้งแต่ต้นโฟกัสเห็นว่าทั้งสองยังปลอดภัยก็ดีใจจนน้ำตาไหลด้วยความดีใจโพรทาเลียรู้เลยว่าน้องสาวเป็นห่วงพวกตนแค่ไหน แต่ตอนนี้พวกเขามาถึงชั้นที่ยี่สิบเอเดอร์ก็สอบถามจากเจ้าหน้าที่ชั้นยี่สิบว่าเกิดอะไรขึ้นจนได้รู้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นข้างในพวกโพรทาเลียได้ยินก็มายืนอยู่ตรงหน้าประตูที่ว่า

        “มันโดนล็อกเหรอ?”

        “น่าจะใช่...แต่จะเข้าไปยังไง?”

        “งั้นฉันจัดการเอง!”

จบตอนที่ 98 โปรดติดตามตอนที่ 99ต่อไป