“ว่าไงคะ ทำไมคิดนานจัง” หลังจากเขาไม่ยอมตอบ หนูนาถึงกับต้องเกร็งตัวตาม
“ไม่อร่อย คุณอย่าทานเลย” สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม เขากลับตักขึ้นมาทานอีกสองสามคำ จนหญิงสาวเริ่มจับความผิดปกติได้ มือบางเอื้อมมาลิ้มลองดู พบว่ารสชาติไม่ได้ประหลาดอย่างที่คิด กลับกันมันอร่อยอย่างมาก เธอหันค้อนใส่เขา ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังแอบยิ้มอยู่
“จะเก็บไว้ทานเองใช่ไหมคะ ถึงได้แกล้งกัน”
“...” เขาไม่ตอบ แต่กลับยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม
“ร้ายเหมือนกันนะคะ” หญิงสาวต่อว่า แล้วหันไปตักอาหารอย่างอื่นทานร่วมด้วย ลมอ่อนจากธรรมชาติพัดเข้ามากระทบกาย จากอาการครั่นเนื้อครั่นตัวที่มีอยู่ก่อนแล้ว ทำให้หญิงสาวรู้สึกสะท้านขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นกอดอก
“คุณหนาวเหรอ” หนูนาพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่ร่างหนาจะถอดเสื้อคลุมของเขามาคลุมให้ หญิงสาวรู้สึกแปลกใจอย่างถึงที่สุด ดวงตาใสจับกิริยาของชานนท์ทุกการกระทำ เธอไม่แน่ใจนักว่าเขากำลังเล่นละครหรือออกมาจากหัวใจแสนกระด้างดวงนั้น
“ฉันทำให้คุณอึดอัดหรือเปล่าคะ” หนูนาถามหลังจากชายหนุ่มกลับไปนั่งที่เดิม ชานนท์มองใบหน้านั้นแล้วตั้งใจฟังต่อ
“การที่เราแต่งงานกัน เราต่างรู้ว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น บางทีคุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ ส่วนทะเบียนสมรสถ้าคุณ้าให้ฉันหย่า ฉันก็เต็มใจนะคะ” หนูนาผู้ไม่เคยคิดผูกมัด บอกความคิดของเธอ ให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับรอยยิ้มอ่อน
“ผมไม่ได้ทำอะไรที่รู้สึกว่าตัวเองอึดอัด ก็คุณหนาวไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพลางหันไปตักอาหารเข้าปาก ทำเหมือนว่าที่ทำอยู่นั้นไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร หนูนามองใบหน้าหล่อเหลา ยิ่งเธอใกล้ชิดยิ่งมองไม่ออกว่า เขาเป็คนแบบไหนกันแน่ จากคนแข็งกระด้างที่ไม่เคยคิดมางานศพบิดา วันนี้กลับอ่อนโยนอย่างแปลกประหลาด หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเป็ไข้ จึงรีบทานอาหารแล้วขอตัวขึ้นห้องไปก่อน ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งชื่นชมบรรยากาศเพียงผู้เดียว เขานั่งทบทวนบางสิ่งบางอย่างก่อนที่เสียงมือถือดังขึ้น
“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุม
“ทำไมไม่โทรหาวิภาคะ วิภาโทรหาคุณนับสายไม่ถ้วน”
“ผมปิดเสียงไว้”
“ปิดเสียง ปิดทำไมคะ หรือไม่อยากให้มันรู้ว่าเราเป็อะไรกัน ไหนคุณบอกว่ามันไม่เคยสนใจ หรือยุ่งเื่ส่วนตัวไงคะ ทำไมวันนี้ต้องปิดเสียงมือถือด้วย หรือมันสำคัญต่อคุณไปแล้ว”
“วิภา ไม่เอาสิ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มีสติหน่อย อย่าขึ้นเสียง อย่าโวยได้ไหมครับ”
“จะไม่ให้วิภาคิดมากได้ยังไงคะ คุณเล่นหายไปแบบนี้ ทั้งที่คุณรับปากกับวิภาแล้วว่า ถึงเมื่อไหร่จะโทรหา แต่นี่นอกจากไม่โทรหาวิภาแล้วคุณยังไม่รับสายกันอีก รู้ไหมคะว่าวันนี้วิภาไม่มีจิตใจจะทำงาน เพราะเื่ของคุณ” หญิงสาวพูดไปร้องไห้คร่ำครวญไป ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วพูดปลอบ
“วิภา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ผมกับหนูนาเราไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกัน การแต่งงานเกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ จะให้ผมพูดอีกครั้ง มันก็เหมือนเดิม”
“แล้วคุณปิดเสียงทำไมคะ”
“ผมปิดตอนอยู่บนเครื่อง แล้วลืมเปิดมันก็เท่านั้น”
“ลืม นี่หมายถึงลืมวิภาด้วยใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มชะงัก เขาลืมเธอไปเสียสนิทจริงดังที่เธอกล่าว
“ไม่เอานะ อย่าทะเลาะกันแบบนี้เลย ผมขอโทษ” หลังจากหญิงสาวได้ฟังดังนั้นจึงยอมเสียงอ่อนลง ทั้งสองคุยโทรศัพท์กันนานพอสมควรก่อนจะวางสายไป ชานนท์ถอนหายใจยาว อันที่จริงเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก นับวันวิภาเริ่มทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของเขามากขึ้นทุกที ซึ่งผิดกับหญิงอื่นที่ผ่านเข้ามา
54K
