ฉินซูเม่ยต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลต่ออีกหนึ่งคืน แต่เพราะเธอพักอยู่ห้องพักรวม อีกทั้งพ่อกับแม่ของเธอต้องตื่นเช้าเพื่อไปทำงาน ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะเสียแต้มการทำงานไปเปล่าๆ หนึ่งวัน ดังนั้นฉินซิ่วหลานจึงต้องอยู่เฝ้าอาการพี่สาว แต่ฉินซูเม่ยไม่อยากเห็นหน้าน้องสาว เธอจึงให้ทุกคนกลับบ้านและบอกว่าพรุ่งนี้ค่อยมารับเธอ อย่างไรโรงพยาบาลก็มีทั้งหมอและพยาบาลอยู่เวรตลอด ไม่จำเป็ต้องมีคนอยู่เฝ้าเธอก็ได้
ทีแรกฉินซานเหลียงกับหลูเหนียงไม่ยอม พวกเขากลัวว่าหูเสี่ยวเถาจะคิดว่าพวกเขาไม่เป็ห่วงลูกสาวคนโต หากพวกเขาจะเรียกเงินสินสอดเพิ่มก็จะยากแล้ว ฉินซิ่วหลานรู้เจตนาของพ่อแม่ดี แต่เธอก็ไม่อยากอยู่เฝ้าพี่สาวที่โรงพยาบาล ตอนกลางวันยังดี เธอมานั่งเล่นกับพี่สาวที่ข้างเตียงได้ แต่ตอนกลางคืนจะทำอย่างไร เธอจะไปนอนที่ไหน พ่อกับแม่คงไม่ยอมทิ้งเงินไว้ให้เธอเอาไปเช่าห้องพักแน่
“พ่อ แม่ ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ มีหมอกับพยาบาลเข้าเวรอยู่ตลอด พวกเขาไม่ปล่อยให้พี่เป็อะไรไปหรอกค่ะ แต่ถ้าฉันอยู่เฝ้าพี่ตลอดคืน เป็ฉันสิที่ต้องป่วย” ฉินซิ่วหลานพยายามอ้างเหตุผล
“นอนเฝ้าพี่แกแค่คืนเดียวแกจะป่วยได้ยังไง” ฉินซานเหลียงแม้จะห่วงลูกสาวคนเล็ก แต่เวลานี้เื่เงินสินสอดของลูกสาวคนโตเป็สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่า “ถ้าเราดูแลพี่สาวแกไม่ดี เกิดคนบ้านซูลดสินสอดจากห้าร้อยหยวนเป็สองร้อยหยวนล่ะ ถึงตอนนั้นเงินที่จะส่งให้แกเรียนก็จะลดลงนะ”
“ที่ซิ่วหลานพูดมาก็ถูกนะคะพ่อ ในห้องพักน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าซิ่วหลานต้องไปนอนตามระเบียง กว่าจะถึงเช้า น้องอาจถูกยุงกัดจนเป็ไข้เืออกก็ได้” ฉินซูเม่ยทำท่าคิด “หรือว่าให้น้องเฝ้าฉันจนถึงดึก จากนั้นก็ให้น้องไปนอนที่ห้องพักรายวัน ถ้างั้นพ่อกับแม่ก็ให้เงินน้องไว้สักสิบยี่สิบหยวนเถอะค่ะ เอาไว้เป็ค่าเช่าห้องพัก ค่าอาหารเย็นแล้วก็ค่าอาหารเช้าของพรุ่งนี้สำหรับสองคน อ้อ...เงินที่เหลือก็จะเป็ค่าเช่ารถส่งฉันกลับบ้านด้วย”
ฉินซิ่วหลานมองพี่สาวและคิดว่าพี่สาวคงไม่ได้อยากช่วยเธอหรอก แต่พี่สาวไม่อยากให้เธออยู่ที่โรงพยาบาลมากกว่า แม้จะรู้ทันความคิดของพี่สาว แต่เื่นี้เป็ผลดีกับเธอ ถ้างั้นเธอก็จะเห็นด้วยกับความคิดของพี่สาวสักครั้งก็แล้วกัน
ส่วนฉินซานเหลียงกับหลีเหนียงเมื่อได้ยินว่าต้องเอาเงินให้ลูกสาวไว้เป็ค่าใช้จ่ายถึงยี่สิบหยวน พวกเขาก็ล้มเลิกความคิดเดิมไป
“ถ้างั้นก็กลับบ้านกันทั้งหมดนี่ล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้่สายๆ ค่อยให้ซิ่วหลานมารับซูเม่ยก็แล้วกัน” หลูเหนียงรีบบอก เงินตั้งยี่สิบหยวน เธอไม่มีทางควักเงินเก็บก้อนนั้นออกมาแน่
“พี่ซูเม่ย ถ้างั้นตอนสายฉันจะมารับพี่นะคะ” ฉินซิ่วหลานแสร้งยิ้มให้พี่สาว
ฉินซูเม่ยเห็นรอยยิ้มเสแสร้งอย่างได้ใจของน้องสาว เธอก็พูดเสียงเบา “พ่อ แม่ แต่ถ้าพรุ่งนี้พ่อกับแม่ให้ซิ่วหลานมารับฉัน เธอก็ต้องขาดเรียนนะคะ แม่ทิ้งเงินไว้ให้ฉันเป็ค่ารถกลับบ้านเองก็ได้”
“ไม่เป็ไรหรอกพี่ซูเม่ย พรุ่งนี้เป็วันหยุดฉันไม่มีเรียน ฉันมารับพี่ได้” ฉินซิ่วหลานเข้าใจผิดคิดว่าพี่สาวอยากได้เงิน เธอรีบห้าม ถ้าแม่จะให้เงินใครสักคน เงินนั้นต้องเป็ของเธอสิ
“ถ้าเป็วันหยุดของเธอ...พรุ่งนี้เธอมาเช้าหน่อยได้ไหมล่ะ ฉันอยากกินข้าวต้มเป็มื้อเช้า” ฉินซูเม่ยหันไปมองหลูเหนียง “ให้ซิ่วหลานตื่นเช้าขึ้นสักหน่อยก็ดีนะคะแม่ ให้น้องทำข้าวต้มมาส่งให้ฉันเอง แม่จะได้ไม่ต้องทิ้งเงินไว้ให้ฉันไปซื้อข้าวที่โรงอาหารมากินไง ข้าวที่โรงอาหารจานละตั้งเท่าไหร่ อะไรประหยัดได้ก็ประหยัดเถอะค่ะ”
“ได้ๆ พรุ่งนี้ให้ซิ่วหลานตื่นแต่เช้ามาทำข้าวต้มก็แล้วกัน”
ฉินซิ่วหลานไม่ทันได้ปฏิเสธด้วยซ้ำ เธอมองพี่สาวอย่างไม่เข้าใจ วันนี้พี่สาวดูแปลกไป ไม่ได้หัวอ่อนและพูดง่ายเหมือนแต่ก่อน ฉินซิ่วหลานเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ‘ใช่แล้ว! หนอย...นังซูเม่ย แกคงคิดว่าคุณป้าหูกำลังจะมาสู่ขอแกให้พี่ซ่างจิ่น แกก็เลยทำตัวหยิ่งและพยายามยั่วโมโหฉันสินะ เหอะ...ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ยอมให้พี่ซ่างจิ่นแต่งงานกับแก’
ฉินซูเม่ยมองดูพ่อ แม่ และน้องสาวเดินออกจากห้องไปด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่รู้ความคิดของฉินซิ่วหลาน แต่เธอกำลังคิดว่าต่อไปเธอควรรับมือกับสถานการณ์ปัจจุบันอย่างไรดี และเธอจะออกจากบ้านที่เต็มไปด้วยคนเห็นแก่ตัวเหล่านี้อย่างไร แต่เพราะร่างกายเธอยังอ่อนเพลีย พอกินอาหารเย็นเสร็จ ฉินซูเม่ยก็หลับไป
ฉินซูเม่ยนอนหลับสนิทจนถึงเช้า เธอไปทำธุระส่วนตัวแล้วมานอนอยู่บนเตียงเพื่อรอให้คุณหมอมาตรวจอาการดูอีกครั้ง ส่วนน้องสาว เธอไม่คิดว่าน้องสาวจะเอาข้าวต้มมาฝากเธอแต่เช้าอยู่แล้ว เพราะปกติเวลาอยู่บ้าน งานบ้านและงานครัวทุกอย่างเป็เธอที่ทำทั้งหมด ถ้าวันนี้น้องสาวตื่นมาทำข้าวต้มให้เธอ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว ส่วนแม่ของเธอก็ไม่ต้องพูดถึง แค่วันนี้แม่ลุกมาต้มมันเทศให้ทุกคนกินกับผักดองได้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว หากปล่อยให้แม่เป็คนหุงข้าว มีหวังทุกคนคงได้กินข้าวไหม้ หรือถ้าให้แม่ทำข้าวต้ม สู้ให้พวกเธอดื่มน้ำเปล่าเพื่อประทังความหิวจะดีกว่า
ฉินซูเม่ยไม่เข้าใจเหมือนกันว่าแม่ของเธอโตมากับครอบครัวยากจนและใช้ชีวิตอยู่ชนบทั้แ่เกิด แต่ทำไมงานบ้านงานครัว แม่ของเธอกลับทำได้ไม่ดีสักอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นพ่อก็รักแม่มาก และสุดท้าย งานพวกนั้นก็ตกมาเป็หน้าที่ของเธอ โดยที่น้องๆ ไม่ได้ช่วยแบ่งเบาเลยสักนิด ซึ่งพ่อกับแม่ก็มักจะให้เหตุผลว่าเพราะเธอเป็พี่สาวคนโต เธอต้องแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ และต้องห่วงใยและเสียสละให้น้องๆ ชาติที่แล้วเธอคิดว่าคำพูดนั้นเป็สิ่งที่ถูกต้อง แต่มาตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทุกอย่างที่พ่อกับแม่พูดขึ้นมาล้วนเกิดขึ้นเพราะความลำเอียง หรือหากพวกเขาไม่ลำเอียง ก็คือพวกเขาไม่เคยรักเธอ
“เช้านี้คนไข้ยังมึนหัวอยู่หรือเปล่าคะ” ลี่เยี่ยนฟางเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับถือกล่องอาหารไว้ในมือ “หมอยังไม่เห็นคนที่บ้านของคุณมาเยี่ยม คิดว่าคุณคงยังไม่ได้ทานข้าว หมอก็เลยไปซื้อข้าวที่โรงอาหารมาฝาก รีบกินตอนที่มันยังร้อนๆ นะคะ”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ความจริงแล้วคุณหมอไม่จำเป็ต้องเสียเงินซื้ออาหารมาให้ฉันเลยนะคะ เดี๋ยวน้องสาวฉันก็มาแล้ว”
“หมอแค่อยากขอบคุณคุณฉินน่ะค่ะ”
“ขอบคุณอะไรเหรอคะ” ฉินซูเม่ยแสร้งทำเป็ไม่รู้ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าลี่เยี่ยนฟางอยากขอบคุณเธอเื่อะไร
“ปกติแล้วหมอจะเดินกลับบ้านพักทางด้านหลังอาคารอยู่เป็ประจำ เพราะระยะทางมันสั้นและใช้เวลาเดินน้อยกว่า แต่เพราะคุณฉินเตือน หมอก็เลยเดินกลับทางด้านหน้า ไม่คิดว่าจะปลอดภัยจากคนไข้ที่มีอาการทางจิตมาได้”
ที่ฉินซูเม่ยเตือนลี่เยี่ยนฟางเพราะเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นจริงในชาติที่แล้ว และเพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ลี่เยี่ยนฟางได้รู้จักกับสามีของเธอ ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดี นิสัยดี และเป็สุภาพบุรุษ ลี่เยี่ยนฟางคบกับผู้ชายคนนั้นได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็แต่งงานกัน แต่พวกเขาแต่งงานกันได้ไม่ถึงหนึ่งปี ลี่เยี่ยนฟางถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นแสดงออกมันคือการเสแสร้งทั้งนั้น
เป็เพราะผู้ชายคนนั้นหน้าตาดีบวกกับนิสัยเ้าชู้ จึงมีเื่ผู้หญิงเข้ามาให้ลี่เยี่ยนฟางปวดหัวอยู่ทุกวัน มิหนำซ้ำผู้ชายที่ดูอบอุ่นใจดีคนนั้น เมื่อกินเหล้าเมาก็จะเปลี่ยนไปเป็คนละคน บางวันที่ลี่เยี่ยนฟางสวมแว่นกันแดดหรือแม้แต่วันที่เธอต้องสวมเสื้อแขนยาวทั้งที่อากาศร้อนจนแทบละลายมาทำงาน ทุกคนก็รู้แล้วว่าคุณหมอลี่ผู้แสนดีของพวกเขาคงถูกสามีซ้อมมาอีกแล้ว ฉินซูเม่ยไม่อยากให้คุณหมอลี่ผู้มีพระคุณของเธอต้องใช้ชีวิตราวกับตกนรกแบบชาติที่แล้วอีก เธอก็เลยเตือนคุณหมอลี่ไปอย่างนั้น
“ฉันเคยเดินไปด้านหลังอาคาร เห็นว่าทางเดินตรงนั้นมันค่อนข้างเปลี่ยว ก็เลยเตือนคุณหมอไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดว่าจะทำให้คุณหมอปลอดภัยมาได้ ความจริงแล้วมันอาจจะเป็เพราะคุณหมอโชคดีเองก็ได้นะคะ”
ลี่เยี่ยนฟางมองฉินซูเม่ยอย่างถูกชะตา “หมออ่านในประวัติ ปีนี้คนไข้เพิ่งอายุสิบเจ็ดปี อายุเท่าน้องชายของหมอเลย ต่อไปคนไข้เรียกหมอว่าพี่เยี่ยนฟางก็ได้นะคะ”
“ถ้างั้นพี่เยี่ยนฟางไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณฉินหรือคนไข้แล้วก็ได้นะคะ เรียกคนไข้มันเหมือนกับว่าฉันจะต้องเป็คนป่วยอยู่ตลอดเวลา พี่เรียกฉันว่าซูเม่ยก็ได้ค่ะ”
ลี่เยี่ยนฟางหัวเราะอย่างถูกใจ “นั่นสินะ ถ้าไปข้างนอกแล้วพี่ยังเรียกเธอว่าคนไข้ มีหวังเธอต้องได้เป็คนไข้ไปตลอดแน่”
ฉินซูเม่ยยิ้มตอบ แต่เธอก็กำลังคิดว่าตกลงแล้วเธอช่วยผู้มีพระคุณให้รอดพ้นจากผู้ชายเลวๆ คนนั้นได้หรือยัง
“พี่ซูเม่ย ฉันขอโทษนะคะที่ฉันมาช้า พอดีข้าวสารที่บ้านหมด แต่แม่อยากให้พี่ได้กินอาหารดีๆ แม่ก็เลยต้องไปยืมข้าวสารจากผู้ใหญ่บ้านมา พี่ก็รู้ว่าการที่เราจะไปหยิบยืมของของคนอื่น เราก็ไม่ควรไปรบกวนเขาั้แ่เช้าใช่ไหมล่ะคะ” ฉินซิ่วหลานอธิบาย แต่เธอมองไปเห็นเกี๊ยวน้ำตัวโตๆ ในกล่องอาหาร เธอลอบกลืนน้ำลาย “พี่เอาเงินจากไหนมาซื้อเกี๊ยวกินคะเนี่ย พี่แอบซ่อนเงินไว้เหรอคะ พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไง พี่ไม่กลัวว่าแม่จะรู้เหรอ”
เสียงของฉินซิ่วหลานดังมากจนคนในห้องมองมาที่ฉินซูเม่ยเป็ตาเดียว พวกเขายังสงสารฉินซูเม่ยอยู่เลยว่าเธอไม่มีญาติมานอนเฝ้า และตอนเช้าก็ไม่มีใครมาส่งข้าวให้อีก ทั้งบทสนทนาระหว่างฉินซูเม่ยกับลี่เยี่ยนฟางก็เบามาก ผู้ป่วยและญาติที่อยู่ในห้องพักรวมจึงไม่ได้ยินว่าพวกเธอพูดกันเื่อะไร พอได้ยินคำพูดของฉินซิ่วหลาน ทุกคนก็เลยเชื่อว่าฉินซูเม่ยคงขโมยเงินแม่มาแน่ๆ ทุกคนจึงมองมาที่ฉินซูเม่ยอย่างตำหนิ
ลี่เยี่ยนฟางมองสายตาทุกคนออก เธอถามฉินซิ่วหลาน “คุณเป็ญาติของคนไข้ฉินเหรอคะ”
“ใช่ค่ะคุณหมอ ฉันเป็น้องสาวของเธอ” ฉินซิ่วหลานตอบอย่างสุภาพ
“คนไข้มียาที่ต้องทานหลังอาหาร แต่คุณเอาอาหารมาให้เธอจนเกือบเที่ยง และครอบครัวของคุณก็ไม่ได้ให้เงินเธอไว้แม้แต่หยวนเดียว หมอเห็นแล้วก็สงสารที่คนไข้ฉินต้องทนหิว อีกอย่างก็กลัวว่าคนไข้จะเลยเวลาที่ต้องกินยา หมอก็เลยไปซื้อเกี๊ยวที่โรงอาหารมาให้เธอกิน แต่ไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจผิดคิดว่าคนไข้ฉินแอบขโมยเงินของคุณแม่มาเสียแล้ว”
ได้ยินคุณหมอลี่อธิบาย คนไข้และญาติที่เคยส่งสายตาไม่พอใจให้ฉินซูเม่ยก็เบนสายตาไม่พอใจไปที่ฉินซิ่วหลานแทน ส่วนฉินซิ่วหลานก็ไม่คิดว่าคุณหมอจะปกป้องพี่สาว และคำพูดของคุณหมอก็ทำให้เธอถูกสายตาตำหนิมองกลับมา เธออายจนอยากจะเดินหนีแล้ว
“ฉันเข้าใจผิดเท่านั้นเองค่ะ ยังไงก็ขอบคุณคุณหมอที่ซื้ออาหารมาให้พี่สาวฉันนะคะ” ฉินซิ่วหลานหันไปพูดกับฉินซูเม่ย “พี่ ฉันขอโทษพี่ด้วยนะคะ”
ฉินซูเม่ยคร้านที่จะใส่ใจกับน้องสาวนิสัยไม่ดี “ขอบคุณนะคะคุณหมอ”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวพวกคุณจัดการค่าใช้จ่ายเสร็จก็กลับบ้านได้เลยนะคะ แต่ถ้าอาการเวียนหัวยังไม่หาย คุณก็กลับมาหาหมออีกนะคะ”
279
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
