ตอนที่ 8 เสี่ยวเฟิ่งออกเรือน (2)
อู่เย่ว์ตามขบวนเกี้ยวเ้าสาวเข้ามาในบ้านสกุลเซวียด้วยปิ่นปักผมอันนั้นอยู่ที่บ้านสกุลเซวีย ต่อไปจะเป็จุดอ่อนที่เป็ปัญหาใหญ่ที่สุดของนางนางต้องหาทางตามหาปิ่นอันนั้นให้เจอปรากฏว่าเดินหาอยู่ในบ้านไปได้ครึ่งทางก็ถูกเรียกคิดว่านางเป็สาวใช้วันนี้บ้านสกุลเซวียแต่งสะใภ้ ทุกคนในบ้านต่างยุ่งกันหมดนางถูกส่งให้เข้าไปช่วยในครัว เห็นสาวใช้กำลังต้มยา เอาห่อยากับกากยาเก็บขึ้นมาอย่างมีพิรุธในบ้านคนมีฐานะที่อยู่ในชนบทห่างไกลเช่นนี้ คนรับใช้ทั่วไปมีหรือจะรู้เื่ยาสมุนไพรนางรู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงตั้งใจสังเกตยาถ้วยนั้นเป็พิเศษถึงแม้จะไม่แน่ใจส่วนผสมทั้งหมด ทว่าในห่อยามีชวนเป้ย[1]กับอูโถว[2]ที่ออกฤทธิ์หักล้างกันซึ่งทั้งสองชนิดนี้เมื่อใช้เป็ระยะเวลานานอาจส่งผลต่อชีวิต
คิดๆ ดูแล้วอาการป่วยของคุณชายน้อยสกุลเซวียก็อาจมาจากสาเหตุอื่น
อู่เย่ว์เคยได้ยินเื่ของสกุลเซวียมาบ้างไม่รู้ทำไมอยู่ๆ นางก็นึกถึงตัวเองในชาติก่อน ไร้คนปกป้อง ถูกญาติที่จิตใจโเี้วางแผนทำร้ายเหยียดหยามสารพัดความแค้นและความจนตรอกเช่นนั้น...
ตอนนี้นางกลับเปลี่ยนทิศทางเดินไปทางเรือนของเซวียเซิ่งหาน
ขณะที่หลี่จิ่นกับเซวียเซิ่งหานกำลังคุยกันอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนรายงานจากด้านนอกว่า“คุณชาย ทางห้องครัวเอายามาส่งแล้วขอรับ”
“สาวใช้ที่เอายามาส่งล่ะ”หลี่จิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่าเซวียจิ่งถังสังเกตเห็นอะไรเข้าแล้ว
เซวียจิ่งถังตั้งใจวางแผนมากกำชับสาวใช้ที่เอายามาส่งว่าจะต้องอยู่ดูจนกว่าเซวียเซิ่งหานจะกินยาหมดแล้วกลับไปรายงานแต่คนของห้องครัวได้ถูกเปลี่ยนเป็คนของพวกเขานานแล้ว ดังนั้นยาที่เซวียจิ่งถังให้ต้มแม้จะมีปัญหาทว่ายาที่นำมาส่งให้นั้นกลับไม่มีปัญหาซึ่งแน่นอนว่าก็ไม่มีทางที่คนเอายามาส่งถึงข้างหน้าแล้วจะกลับไปทันที
“เอาเข้ามาดูหน่อย”เซวียเซิ่งหานสั่ง
ตะกร้าอาหารที่ใส่ถ้วยยาถูกนำเข้ามาในห้องหลี่จิ่นเปิดฝาออก ดวงตาฉายแววใ
แววตาของเซวียเซิ่งหานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ภายในตะกร้ามีถ้วยยาวางอยู่ ถ้วยนั้นถูกใส่น้ำเปล่าจนเต็มนอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว
“คนที่เอามาส่งได้พูดอะไรหรือไม่”หลี่จิ่นถาม
“สาวใช้คนนั้นบอกว่า หลังจากนี้ขอแค่คุณชายดื่มยาชนิดนี้ทุกวันไม่นานอาการป่วยก็จะหายดี” คนคุ้มกันครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบไปตามความจริง
หลี่จิ่นมองน้ำเปล่าในถ้วยนั้นยังคงไม่เข้าใจว่าหมายความถึงอะไรเขาเห็นใบหน้าของเซวียเซิ่งหานผุดรอยยิ้มเล็กน้อย
“คุณชายนี่หมายความว่าอย่างไรหรือ”
“ขอแค่เปลี่ยนยาเป็น้ำเปล่า อาการป่วยก็จะหายดี”
หลี่จิ่นเข้าใจขึ้นมาทันที“นางกำลังเตือนคุณชายว่ายานั่นมีปัญหา...แต่เหตุใดนางถึงไม่บอกคุณชายตรงๆกลับใช้วิธีเช่นนี้...”
รอยยิ้มของเซวียเซิ่งหานกว้างขึ้นกว่าเดิม“เป็ไปได้มากว่าสาวใช้ที่มาส่งยาถ้วยนี้ไม่ใช่คนในบ้านเรา ที่นางไม่บอกกับข้าตรงๆคงเพราะไม่อยากเข้ามาข้องเกี่ยวกับปัญหาภายในบ้านสกุลเซวียส่วนเื่ที่ว่าเหตุใดนางถึงใช้วิธีเช่นนี้...ข้าเดาว่านางคงคิดว่าหากข้าโง่เขลาเสียจนมองความหมายที่แฝงอยู่ไม่ออก เช่นนั้นก็ไม่สู้ตายๆ ไปเสียเถอะ...”
หลี่จิ่นอดขมวดคิ้วไม่ได้
“ช่วยมาช่วยกลับ ท่านช่วยนางตามหาของที่นาง้าก็พอแล้วคนอย่างข้าเกลียดการติดค้างน้ำใจคนเป็ที่สุด”คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์จะระมัดระวังเื่ของใช้ส่วนตัวเป็พิเศษหากพลั้งพลาดชื่อเสียงก็จะด่างพร้อย ต่อให้ะโลงแม่น้ำฮวงโหก็ชำระล้างไม่หมดแม้เซวียเซิ่งหานจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ทว่าก็รู้เื่กฎระเบียบของตระกูลสูงศักดิ์เป็อย่างดี
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงอู่เย่ว์ค้นหารอบบ้านสกุลเซวียแล้วกลับคว้าน้ำเหลว โต๊ะเลี้ยงอาหารของผู้ติดตามมาส่งเ้าสาวก็จวนเจียนใกล้แยกย้ายกันเต็มทีขณะที่นางกำลังร้อนใจอยู่นั้น ทันใดนั้นก็เจ็บตรงหน้าอก มีห่อผ้าโยนมาที่หน้าอกนางนางเปิดออกดู ในห่อผ้ามีปิ่นหยกที่ไม่ฉูดฉาดวางอยู่ในนั้น นอกเหนือจากนี้ยังมีต้นหอมอีกหนึ่งต้นสีหน้าของนางขรึมลง
ดูเหมือนคุณชายสกุลเซวียจะรับน้ำใจของนางแล้ว
เขาตอบกลับด้วยต้นหอมที่มีสองแขนงโดยส่วนลำต้นสีขาวถูกตัดทิ้ง เหลือเพียงส่วนสีเขียวสองแขนงที่เชื่อมติดกันความหมายคือ ‘หายกัน’[3]
กลับชาติมาเกิดอีกครั้งได้เจอกับคนสกุลเซวียที่ในชาติก่อนไม่ได้ปรากฏเป็สิ่งที่เหนือความคาดหมายของอู่เย่ว์การช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยสามารถได้รับผลตอบแทนที่ทำให้นางคาดไม่ถึงยิ่งกว่าท้องฟ้ามืดแล้ว นางเก็บของเตรียมกลับไปที่หมู่บ้านหนิวเจี่ยว
สาเหตุที่วันนี้นางรีบร้อนมาตามหาปิ่นหยกซึ่งถูกกวนซื่อเอามาให้ไว้กับบ้านสกุลเซวียเป็เพราะจากความทรงจำในชาติก่อนวันรุ่งขึ้นหลังจากที่กวนซื่อกับหม่าเสี่ยวเฟิ่งวางแผนทำนางเสียพรหมจรรย์สำเร็จ จางหมอมอที่อยู่ในจวนนางจะส่งคนมารับนางกลับ
จ้าวซูเฉี่ยว อู่เวย จางหมอมอคนคุ้นเคยเหล่านี้ ชาตินี้ได้พบกันอีกครั้งหวังว่าทุกคนจะยังอยู่ดี!
เกิดใหม่ชาตินี้ นางจะพยายามปกป้องท่านแม่กับน้องชายอย่างสุดความสามารถ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
[1] สมุนไพรชนิดหนึ่ง มีสรรพคุณละลายเสมหะ ขับร้อน ทำให้ปอดชุ่มชื้น แก้ไอ ลดบวม
[2] สมุนไพรชนิดหนึ่ง มีฤทธิ์ร้อน ช่วยจะกระจายความเย็น ลดอาการปวด
[3] คำว่าสีเขียว (青)ในภาษาจีน พ้องเสียงกับคำว่า ชิง (清)ที่แปลว่า ไม่ติดค้าง
856
