“พักหลังมานี้ เ้าเฉยเมยต่อซูเจียวเกินไปแล้วฤาไม่” พระาาซูเฟยเถาเดินเข้ามาในตำหนัก แล้วกล่าวตำหนิด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ในขณะที่พระชายานั่งนิ่งไม่ตอบคำถาม สีหน้าซีดเซียวบ่งบอกว่านางกำลังตรอมใจเพราะคิดถึงซูเจินเป็อันมาก
“ซูเจียวน้อยใจเ้า จนไม่เป็การฝึกดนตรี นางร้องไห้คร่ำครวญว่าเ้าไม่รัก”
“เหตุใดจึงน้อยใจข้า ตำหนักขาวที่ควรเก็บไว้ ท่านก็จัดการมอบให้ซือซิงไปแล้ว นานนมป่านนี้ข้าไม่เคยเห็นความเสียใจจากท่านพี่เลยสักนิด ซูเจียวได้ท่านให้ท้ายมีเหตุใดต้องน้อยใจอีก” ซูลี่พูดพลางเหม่อลอย คล้ายคนสิ้นหวัง ก่อนมือหนาของพระาาจะเข้ามาลูบปลอบ
“ตัดใจเสีย”
“ท่านพี่ตัดใจจากลูกได้ แต่ข้าไม่” พระาาซูเฟยเถาถอนหายใจ มองรูปร่างอันซูบผอมของชายาแล้วนึกใจหาย เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้สภาพจิตใจของซูลี่ดีขึ้น ในทางกลับกันมันดูแย่ลงกว่าทุกวัน
“วันนี้พระชายาเสวยอะไรบ้างฤาไม่” เขาหันไปถามนางกำนัลที่ก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ผลตอบรับคือการส่ายศีรษะเป็การปฏิเสธ
“ั้แ่เมื่อวานตอนเย็น พระชายายังมิได้เสวยเลยเพคะ หม่อมฉันพูดอย่างไรก็ไม่เป็ผล”
“ซูลี่ เ้าจะเป็แบบนี้อยู่ไม่ได้”
“ทุกลมหายใจของท่าน มีแต่ซูเจียว ข้ารู้ว่านางเป็ความหวังของท่าน เมื่อเป็เช่นนั้นแล้วข้ากับซูเจินอาจไม่มีความหมาย จะมีข้าอยู่ฤาไม่ ผลออกมาย่อมเท่ากัน” ซูลี่พูดในขณะที่น้ำตาไหลเป็ทาง นางยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับ เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น คราแรกตั้งใจจะเข้ามาต่อว่า หากแต่เมื่อเห็นสภาพชายาในตอนนี้แล้วควรเปลี่ยนความคิด
“เ้าพูดเช่นนี้หมายความอย่างไร”
“ชีวิตของข้าหาได้มีความหมายกับท่าน เพียงคำขอร้องในวันนั้นของข้า ท่านมิเคยใส่ใจดังนั้นแล้ว ท่านไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ ข้าจักเป็ตายอย่างไร ขออย่าใส่พระทัยอีกเลย”
“ซูลี่” พระาาเอ่ยเรียก ในขณะที่พระชายาเหม่อลอยคิดท้อใจ
“ข้ายอมเ้าแล้ว ข้าจักสั่งทหารออกตามหาซูเจินทันทีในวันรุ่งขึ้น” หลังจากสิ้นคำพูดของพระาา การตอบสนองของซูลี่เป็ผล นางหันศีรษะแล้วมองตรงมายังเขา
“จริงเหรอเพคะ” มือบางแม้ไม่มีแรง หากแต่ขยับมาจับแขนเขาไว้แน่น พระาาเห็นดังนั้นจึงส่งยิ้มกลับแล้วพยักหน้าตอบรับแทนคำสัญญา
“เช่นนั้นแล้วเ้าต้องกินอาหาร เข้าใจฤาไม่” พระชายาพยักหน้าเป็การตอบรับ
“เ้าออกไปนำอาหารมาตอนนี้เลย ข้าจะเป็คนป้อนนางเอง” นางกำนัลรับคำสั่งแล้วรีบออกไป พระาาหันกลับมามองชายาด้วยความเป็ห่วง ไม่นานนักอาหารหลายอย่างถูกนางกำนัลยกเข้ามาวาง เขาตักอาหารป้อนนางทีละคำช้าๆ เพื่อให้ชายารับอาหารมากที่สุด หลังจากดูแลชายาเสร็จสิ้น จึงเดินออกมารับลมด้านนอกเพียงครู่เดียว ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามา ก่อนปรากฏเป็รูปร่างของราชธิดาซูเจียว
“เหตุใดยังไม่นอน” เขาส่งยิ้มให้กับลูกสาว
“ข่าวว่าท่านพ่อสั่งให้ทหารออกตามหาซูเจินเหรอเพคะ” ซูเจียวเดินเข้ามาแล้วถามด้วยกิริยานอบน้อม
“ใช่” คำตอบของราชบิดากระตุกให้ไฟริษยาในตัว ก่อกำเนิดขึ้นอีกครั้ง ทว่ายังแสร้งแกล้งทำเสียงอ่อนหวาน
“ตามกลับมาทำไม เหตุใดต้องทำเช่นนั้น ไหนว่าท่านพ่อจะดัดนิสัยนาง เช่นนั้นแล้วนางมิเหิมเกริมยิ่งกว่าเดิมเหรอเพคะ”
“หากไม่ทำเช่นนั้น แม่เ้าจะทรุดหนักไปอีก ถึงเพียงนี้แล้วไม่ว่าอย่างไรต้องตามใจนาง”
“แล้วตำหนักขาวล่ะเพคะ”
“หากซูเจินกลับมา ก็ต้องมอบคืนแก่นาง” คำตอบของราชบิดา เหมือนเข็มแหลมพุ่งทะลุกลางดวงใจ มือบางกำบดเบียดกันแน่น ด้วยความริษยาก่อกำเนิดอย่างเต็มตัว ใบหน้าสวยข่มความอัดอั้นไว้ภายใน แล้วหันมองราชบิดาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนบอกลา ขณะที่สองเท้าเดินกลับไปยังตำหนัก ความเกลียดชังที่มีต่อซูเจินยังคงก่อกวนมิอาจวางได้
“ราชธิดาเพคะ เป็อย่างไรบ้าง” ซือซิงถามพร้อมกับสังเกตอาการของผู้เป็นาย
5K
