เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        หลินหงเหมยกับหลินหงจวินเดินเข้ามาในลานบ้านของทิงเสวี่ยอย่างไม่เกรงใจ เห็นประตูห้องโถงกลางเปิดอยู่ สองพี่น้องก็เดินเข้าไปเหมือนไม่มีใครอยู่ ในขณะนั้นหลินกั๋วผิงเพิ่งจะทำซุปไก่เสร็จ กำลังตักใส่ถ้วยอยู่ ส่วนทิงเสวี่ยก็นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆ ตรงหน้ามีช้อนซุปกระเบื้องสีขาวเล็กๆ วางอยู่

    หลังจากได้รับยาบำรุงเลือด และกินอาหารเข้าไปบ้างแล้ว ทิงเสวี่ยก็รู้สึกดีขึ้นมาก นอกจากร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงและใบหน้าซีดเซียวแล้ว ก็ไม่มีอาการพิเศษอะไรอื่นอีก

    เมื่อได้กลิ่นหอมของซุปไก่ ในใจของทิงเสวี่ยก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

    ในชาติก่อนตัวเองบริจาคเลือดให้เฉินเหยาเหยาไปเปล่าๆ นอกจากได้รับยาบำรุงและยาบำรุงเลือดแล้ว ก็ไม่มีอาหารบำรุงอะไรเพิ่มเติมให้กินอีก หลิวกุ้ยหลานกับเฉินเฉียงยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำซุปไก่มาให้เธอดื่ม

    “อารองครับ อารอง ซุปไก่บ้านอาหอมจริงๆ เลยครับ ผมขอชิมด้วยคนนะครับ” หลินหงจวินที่ยังไม่ทันได้เข้าบ้านก็อยากกิน จนน้ำลายไหลยืดยาวแล้ว ส่วนหลินหงเหมยก็อดกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้

    จางเสี่ยวเสียเพิ่งจะเดินออกไปไม่ทันไร ลูกๆ ทั้งสองคนของเธอก็ตามมาทันที คงจะเป็นเธอเองที่ให้เด็กทั้งสองคนมาขอกินซุปไก่ฟรี

    อันที่จริง เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนหลินกั๋วผิงไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พักหลังนี้หลังจากได้รับอิทธิพลบางอย่างจากทิงเสวี่ย เขาก็อดรู้สึกไม่พอใจกับครอบครัวพี่ใหญ่พี่สะใภ้ที่ชอบเอาเปรียบอยู่เสมอไม่ได้

    ส่วนความรู้สึกที่เขามีต่อสองพี่น้องหลินหงเหมยกับหลินหงจวินก็ไม่ค่อยชอบเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

    ดูแววตั้งแต่เด็กก็รู้แล้วว่าโตไปจะเป็นแบบไหน เด็กทั้งสองคนก็ไม่ใช่สามขวบแล้ว ยังไม่รู้จักความ โตขึ้นก็คงจะเป็นพวกเห็นแก่ได้เล็กๆ น้อยๆ ไม่ยอมเสียสละเพื่อคนอื่น เป็นพวกเห็นแก่ตัว

    ลูกสาวควรจะอยู่ห่างๆ จากลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนแบบนี้หน่อย

    ตั้งแต่จางเสี่ยวเสียจากไป ทิงเสวี่ยก็คาดการณ์ได้ว่าหลินหงเหมยกับหลินหงจวินจะต้องตามมาในไม่ช้า พอเห็นสองพี่น้องเดินเข้ามาจากข้างนอก ทิงเสวี่ยก็มองพวกเขาที่ทำท่าทางตะกละด้วยรอยยิ้มเยาะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมเล็กน้อย “จมูกของพวกเธอสองคนนี่ดีจริงๆ เลยนะ ดีกว่าเจ้าเตี๋ยนเตี่ยนบ้านฉันเสียอีก!”

    “เจ้าเตี๋ยนเตี่ยนมันเป็นหมา ฉันไม่อยากไปเทียบกับมันหรอกน่า” หลินหงจวินเบ้ปากใส่ทิงเสวี่ย แล้วก็จ้องมองซุปไก่ในหม้อที่กำลังส่งกลิ่นหอมอบอวลน่ากินนั้นตาเป็นมัน

    พวกเขาสองคนก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยดื่มซุปไก่ แต่ซุปไก่หม้อนี้มันหอมยั่วยวนใจเหลือเกินจริงๆ

    เมื่อหลินหงจวินเอ่ยปากแล้ว หลินกั๋วผิงย่อมรู้สึกกระดากใจหากไม่แบ่งให้พวกเขากินเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบถ้วยเล็กๆ สองใบมาตักให้พวกเขาคนละถ้วยเล็กๆ “เสียวเสวี่ยป่วย ซุปไก่นี่ทำให้แกกิน พวกเธอสองคนก็ลองชิมดูหน่อยแล้วกัน ถ้าอยากกินก็กลับไปให้พ่อแม่ทำให้กินที่บ้าน”

    หลินกั๋วผิงเก็บซุปไก่ส่วนที่เหลืออีกกว่าครึ่งหม้อไปทันที

    สองพี่น้องหลินหงเหมยได้ซุปไก่คนละถ้วยเล็กๆ ไม่กี่คำก็หมดแล้ว มันอร่อยมากจริงๆ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นเลียริมฝีปากและเลียถ้วยของตัวเอง

    “เสียวเสวี่ย เธอป่วยเหรอ ป่วยเป็นอะไร? เมื่อวานยังสบายดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?” หลินหงเหมยมองซุปไก่ชามใหญ่ตรงหน้าทิงเสวี่ยแล้วรู้สึกทั้งอิจฉาทั้งริษยาอย่างบอกไม่ถูก!

    ทิงเสวี่ยซดซุปไก่เข้าไปคำใหญ่ จากนั้นก็ทำท่าเคลิบเคลิ้มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบหลินหงเหมย “ฉันเป็นไข้น่ะ เมื่อวานออกไปเล่นข้างนอกใส่เสื้อผ้าน้อยไปหน่อยเลยหนาว”

    หลินหงเหมย “…”

    เป็นไข้ถึงกับต้องดื่มซุปไก่ นี่มันสำออยเกินไปแล้วนะ

    หลินหงเหมยยิ่งรู้สึกอิจฉาทิงเสวี่ยมากขึ้นไปอีก

    เมื่อเห็นเธอนั่งซดซุปไก่คำใหญ่ๆ อยู่อย่างนั้น น้ำลายของหลินหงเหมยก็แทบจะหยุดไม่อยู่ เธอทำได้เพียงดึงหลินหงจวินเดินจากไป

    พอกลับถึงบ้านตัวเอง หลินหงเหมยก็อดบ่นออกมาไม่ได้ “แม่คะ อารองขี้เหนียวเกินไปแล้ว ให้หนูกับหงจวินแค่คนละถ้วยเล็กๆ เอง ไม่พอยาไส้เลยค่ะ เสียวเสวี่ยแค่เป็นไข้เป็นหวัดเท่านั้นเอง อารองก็ทำซุปไก่ให้กินแล้ว อารองตามใจเสียวเสวี่ยเกินไปแล้วนะคะ”

    จางเสี่ยวเสียพอได้ยินว่าหลินกั๋วผิงให้หลินหงเหมยกับหลินหงจวินดื่มซุปไก่แค่คนละถ้วยเล็กๆ เปลือกตาก็กระตุกทันทีด้วยความไม่พอใจ “อารองของแกนี่มันยิ่งอยู่ยิ่งขี้เหนียวจริงๆ นะ ส่วนนังเด็กเสียวเสวี่ยนั่นก็ยิ่งอยู่ยิ่งไม่เป็นที่รักของใคร ถูกอารองกับอาสามของแกตามใจจนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไปแล้ว”

    “แม่ครับ ผมอยากกินซุปไก่ครับ” หลินหงจวินดึงแขนเสื้อจางเสี่ยวเสียพลางอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

    หลินหงเหมยพูด “ถ้าแกอยากกินซุปไก่ แกก็ไปเป็นไข้สิ พอเป็นไข้แล้วพ่อแม่เราก็จะทำให้แกกินเองแหละ”

    จางเสี่ยวเสียถลึงตาใส่หลินหงเหมยอย่างแรง แล้วก็สะบัดมือหลินหงจวินออก “เพิ่งจะกินไก่ไปเมื่อตอนปีใหม่ไม่ใช่หรือไง บ้านเราก็มีแม่ไก่แก่อยู่ไม่กี่ตัวเองนะ ถ้าฆ่าหมดแล้วพวกแกก็อย่าว่าแต่ไข่ไก่เลย ขี้ไก่ก็ยังไม่ได้กิน”

    หลินหงจวิน “…”

    หลินหงเหมย “…”

    วันที่สิบเจ็ดของเดือนหนึ่งเป็นวันเปิดเทอม

    พรุ่งนี้ก็จะต้องไปโรงเรียนแล้ว ทิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

    เธอจัดกระเป๋านักเรียนของตัวเองไว้เรียบร้อยแต่เนิ่นๆ แล้ว

    การได้กลับมาโรงเรียนอีกครั้ง ได้เป็นนักเรียนอีกครั้ง ทิงเสวี่ยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากจริงๆ

    ทิงเสวี่ยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีกว่านางเอกหลายๆ คนในนิยายแนวเกิดใหม่ที่เคยอ่านมาเสียอีก

    ตัวเองเกิดใหม่กลับมาในวัยเด็ก ญาติๆ ที่รักตัวเองนอกจากคุณย่าแล้วก็ยังอยู่ข้างๆ กันหมด ตัวเองยังมีโอกาสได้เริ่มเรียนหนังสือใหม่ตั้งแต่ต้น ขอแค่ตัวเองพยายามมากพอ ก็จะสามารถทำความฝันที่จะเข้ามหาวิทยาลัยให้เป็นจริงได้

    ทิงเสวี่ยหวังว่าตัวเองจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัย 985 หรือ 211 ได้ จากนั้นก็มีงานที่มั่นคงและมีหน้ามีตา ใช้ชีวิตแบบร่ำรวยพอประมาณก็มีความสุขแล้ว

    แม้ว่าในชาติก่อนเธอจะร่ำรวยจากการทำธุรกิจ มีบ้านมีรถ มีทรัพย์สินหลายล้านหยวน แต่ความยากลำบากและความยากมีเพียงคนที่เคยผ่านประสบการณ์มาจริงๆ เท่านั้นที่จะเข้าใจ

    หลายคนมองเห็นแต่ความสุขสบายของคนรวย แต่กลับมองไม่เห็นความพยายามทั้งหมดที่คนรวยเคยทุ่มเทมาก่อนที่จะสุขสบาย

    “เสียวเสวี่ย ลูกยังไม่หายดีเลย พรุ่งนี้ก็อย่าเพิ่งไปโรงเรียนเลยนะ เดี๋ยวพ่อจะไปลาครูให้” หลินกั๋วผิงแนะนำทิงเสวี่ยที่กำลังนั่งเหลาดินสออยู่ใต้แสงไฟ “พ่อคะ หนูหายดีแล้วค่ะ หนูจะไปโรงเรียน หนูไม่ได้เจอเพื่อนสนิทมานานแล้ว คิดถึงพวกเขาค่ะ”

    “ลูกไหวจริงๆ เหรอ? ถ้าเกิดเป็นลมขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ?” หลินกั๋วผิงพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

    ทิงเสวี่ยยืนยันอย่างหนักแน่นว่า “พ่อคะ วางใจเถอะค่ะ หนูไม่มีทางเป็นลมอีกแน่นอน ถึงร่างกายจะยังไม่ค่อยมีแรงอยู่บ้าง แต่กินของดีๆ สักสองสามมื้อก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้วค่ะ”

    เมื่อเห็นว่าลูกสาวอยากไปโรงเรียนจริงๆ หลินกั๋วผิงจึงไม่ได้ห้ามปรามอีก

    ปกติทิงเสวี่ยจะเดินไปโรงเรียนคนเดียว

    โรงเรียนอยู่ในหมู่บ้านต้าเหอ

    โรงเรียนของหมู่บ้านต้าเหอใหญ่มาก มีตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า รวมทั้งหมดสิบกว่าห้อง ไม่เพียงแต่เด็กๆ ในหมู่บ้านต้าเหอเท่านั้น แต่เด็กๆ จากหมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายแห่งก็มาเรียนที่นี่ด้วย ในตอนนั้นยังคงใช้ระบบการศึกษาประถมห้าปี

    หลังจากเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ห้าแล้ว ก็จะไปเรียนต่อชั้นมัธยมต้นที่ตำบล จากนั้นพอจบชั้นมัธยมต้นแล้วถ้าสอบเข้าชั้นมัธยมปลายได้ก็จะไปเรียนต่อที่อำเภอ ถ้าสอบไม่ได้ก็ไม่กลับไปทำนาที่บ้านก็ไปเรียนต่อโรงเรียนอาชีวศึกษาที่อำเภอ

    ในตอนนั้นเด็กๆ ในชนบทเวลาไปโรงเรียนจะเดินไปเอง ไม่ต้องให้ผู้ปกครองไปส่ง ไม่ว่าจะเป็นเด็กในหมู่บ้านเดียวกันหรือเด็กจากหมู่บ้านอื่นที่อยู่ไกลออกไปหน่อยก็เหมือนกันหมด

    แม้กระทั่งวันที่ฝนตก ผู้ปกครองที่ไปส่งลูกไปโรงเรียนก็มีน้อยมาก

    เด็กๆ ในตอนนั้นไม่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ดังนั้นสมรรถภาพทางร่างกายและความเป็นอิสระจึงดีกว่าเด็กๆ ในอีกยี่สิบปีข้างหน้ามากนัก