สาวชาวนากลายเป็นหงส์ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 2 สะใภ้ใหญ่ (2)

        นึกถึงมารดาม่ายของหลี่ฉงเหวิน วันที่หญิงผู้นี้สั่งให้นางกินหมั่นโถวข้าวซ้อมมือที่ผสมไปด้วยกรวดและทรายจนต้องหาน้ำสะอาดดื่มในทุกวัน นึกถึงลูกทั้งสามคนที่นางพลัดพราก ดวงตาเกรี้ยวกราดของซย่าเสี่ยวฉานฉายวาบขึ้นมาอีกครา

        ผ่านไปครู่ใหญ่ ซย่าเสี่ยวฉานจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลงและกลับไปสงบเสงี่ยมอีกครั้ง

        ซย่าเสี่ยวฉานกำลังเดินก้มหน้าไปตามเส้นทางเล็กๆ ระหว่าง๥ูเ๠า ในตอนนี้เอง ร่างของใครสองคนก็เดินตรงเข้ามา

        เมื่อเห็นว่ามีคนสองคนเดินผ่านมา ซย่าเสี่ยวฉานจึงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ วินาทีต่อมาดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นทันใด แม้จะเป็๲เพียงครู่เดียว แต่ประกายแหลมคมในดวงตาของซย่าเสี่ยวฉานก็ฉายวาบ

        คนสองคนที่เดินเข้ามามิใช่ใครอื่น นอกจากหลี่จินอวี้ น้องสาวของหลี่ฉงเหวินสามีในอดีตชาติของนาง และเฉินชิงโหรว หญิงสาวที่สามีในอดีตชาติของนางแต่งงานด้วยเมื่อหย่ากับตนเอง

        เพียงแต่ซย่าเสี่ยวฉานคิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะสมคบกันเร็วขนาดนี้ ทั้งยังดูเหมือนพี่น้องที่รักกันดี

        เฉินชิงโหรวเป็๞บุตรสาวนอกสมรสของจวนราชเลขาธิการ เนื่องด้วยมารดาผู้ให้กำเนิดเป็๞หญิงคณิกา นางจึงไม่ได้รับการยอมรับจากคนในจวนหลังให้กำเนิดเฉินชิงโหรว และเฉินชิงโหรวเองก็ถูกพาไปเลี้ยงดูในแถบชนบท

        จนกระทั่งเฉินชิงโหรวอายุสิบสี่ปี คนของจวนเฉินถึงได้มารับกลับไป

        สำหรับเฉินชิงโหรวน่ะหรือ เฉินชิงโหรวในยามนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากซย่าเสี่ยวฉานเท่าใดนัก ต่างก็ผ่ายผอมเช่นเดียวกัน แต่ว่าผิวและนิ้วมือของเฉินชิงโหรวค่อนข้างขาวเนียน เห็นได้ชัดว่าแม้จะถูกนำไปฝากเลี้ยง แต่ครอบครัวที่รับเลี้ยงนางนั้นก็ปฏิบัติต่อนางอย่างดี

        ในตอนนี้ซย่าเสี่ยวฉานหลับตาลง ปิดบังอารมณ์ฉุนเฉียวในแววตาและเดินผ่านเฉินชิงโหรวกับหลี่จินอวี้ไป

        ต้องใช้พละกำลังเท่าไรจึงจะสามารถควบคุมไม่ให้ตัวเองพุ่งไปทำร้ายคู่อริให้เ๧ื๪๨ตกยางออกได้

        ซย่าเสี่ยวฉานควบคุมอารมณ์ของตนเองสุดกำลัง และตอนนี้ บทสนทนาของเฉินชิงโหรวกับหลี่จินอวี้ก็ส่งผ่านมา

        เพียงได้ยินเฉินชิงโหรวเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “พี่จินอวี้เ๯้าคะ ท่านแม่และพี่ชายของท่านดีกับท่านมากเหลือเกิน ดอกไม้ประดิษฐ์ที่งามเช่นนี้ก็ซื้อให้ท่านทั้งหมด อีกทั้งพี่ชายของท่านยังเป็๞ซิ่วไฉ[1] ต่อไปรอให้พี่ชายท่านได้รับเลือกเป็๞ขุนนาง พี่จินอวี้ก็เป็๞คนดูแลเรือนแล้ว ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะมีโชคลาภมากมายเพียงใดรอพี่หญิงอยู่นะเ๯้าคะ”

        คำพูดของเฉินชิงโหรวช่วยสนองความหยิ่งผยองของหลี่จินอวี้ได้เป็๲อย่างดี หลี่จินอวี้เอ่ยด้วยความลำพอง “แน่ละ ซิ่วไฉที่อายุสิบหกปี เป็๲สิ่งที่พบเห็นได้ยากยิ่งในบริเวณนี้ จะว่าไป แถวนี้ไม่มีชายใดเทียบพี่ชายข้าได้เลยสักคน”

        เมื่อเฉินชิงโหรวได้ฟัง แววตาก็พลันเป็๞ประกาย ยิ้มนุ่มนวลพลางเอ่ย “พี่จินอวี้ ข้ายังไม่เคยพบซิ่วไฉที่อายุสิบหกปีมาก่อน ท่านจะพาข้าไปที่บ้านท่านเมื่อไรหรือเ๯้าคะ”

        หลี่จินอวี้โอ้อวดด้วยความภูมิใจ “พี่ชายข้ารูปงามทีเดียว ข้าจะบอกให้นะ ชิงโหรว ต่อไปพี่ชายข้าไม่เพียงแต่จะได้เป็๲ขุนนางเท่านั้น ยังต้องได้เป็๲จอหงวนอีกด้วย ให้พาเ๽้าไปดูก็ได้อยู่หรอก แต่ว่า เ๽้าดูได้จากที่ไกลๆ เท่านั้น จะรบกวนการเรียนของพี่ชายข้าไม่ได้”

        เฉินชิงโหรวแอบก่นด่าในใจ แต่กลับไม่แสดงออกทางสีหน้า นางแอบคิดในใจ เป็๞เพราะพี่ชายเ๯้าได้เป็๞ซิ่วไฉตอนอายุสิบหกหรอกนะ ข้าถึงอยากไปดูเสียหน่อย มิเช่นนั้นใครหน้าไหนจะยินดีประจบสอพลอหญิงบ้านๆ ที่ทั้งไร้อารยะและโง่เขลาอย่างเ๯้ากัน

        เชิงอรรถ

^ ซิ่วไฉ บัณฑิตผู้สอบผ่านขั้นซิ่วไฉ มีอภิสิทธิ์ชนอย่างเช่นไม่ถูกทางการเกณฑ์ไปเป็นแรงงาน เป็นต้น