[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 60 สายรัดนิรภัยของลิฟต์ขาด

        เยี่ยเจียตกใจจนเกือบทำมือถือหลุดมือ

        “รับโทรศัพท์สิ สัญญาณดีกว่า” เธอเหมือนจะหาเหตุผลได้แย่ที่สุด

        ในยุคนี้จะมีที่ไหนที่สัญญาณโทรศัพท์ไม่ดีอีกล่ะ?

        ฟู่อวิ่นซางเม้มปากแล้วถอดสูท จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอแรง ๆ บังคับให้เธอกลับเข้าห้องแล้วหันไปล็อคหน้าต่างระเบียง

        เยี่ยเจียเตรียมใจรับคำดุด่าจากเขาแล้ว แต่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นก่อน หลังจากรับสายก็เริ่มประชุมทางวิดีโอ เขาจึงไม่มีเวลามาจัดการเธอ

        เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว ใช้แล็ปท็อปตกแต่งรูปภาพ

        “ติ๊ด ๆ”

        มีข้อความเข้าใน WeChat เธอจึงหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

        [พรุ่งนี้ผมต้องไปถ่ายรูปโปสเตอร์ที่บริษัท พวกเขาบอกให้ผมไปหาคุณโดยตรง จริงหรือเปล่า คุณได้เลื่อนตำแหน่งแล้วเหรอ?] เป็นข้อความจากเลี่ยวเฉินอี้ เขาส่งสติกเกอร์ที่ดูเว่อร์วังมาก ๆ มาด้วย

        [ฉันถูกฟู่อวิ่นซางย้ายไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา รูปของเขาทั้งหมดฉันเป็นคนแต่ง แต่ฉันไม่ได้รับแจ้งว่าจะให้ช่วยถ่ายโปสเตอร์ให้คุณนะ]

        [หา? ผู้จัดการบอกอย่างนั้นนะ] เลี่ยวเฉินอี้งงงวย

        [รอแป๊บนะ ฉันจะไปถามให้]

        เยี่ยเจียเปิดประตูห้องทำงาน เห็นว่าฟู่อวิ่นซางไม่ได้ประชุมแล้วจึงเดินเข้าไป “คือ… เลี่ยวเฉินอี้บอกว่าพรุ่งนี้ฉันเป็นคนถ่ายโปสเตอร์ให้เขา แต่คุณไม่ได้บอกฉัน”

        ฟู่อวิ่นซางกำลังเซ็นเอกสาร เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย “เช้าพรุ่งนี้ฝ่ายบุคคลจะส่งบัตรผ่านให้คุณ” เธอพยักหน้า กำลังจะออกไปแต่ได้ยินเขาพูดขึ้น “เมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับเลี่ยวเฉินอี้เหรอ?”

        “ไม่ใช่ค่ะ คุยกับแม่ คุณบอกว่าเรื่องแต่งงานยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี” เธออธิบายเสียงเบา

        เขาหยุดปลายปากกาชั่วขณะ

        แล้วรีบกลับมาทำท่าผงกศีรษะอย่างเป็นปกติ “ไปเถอะ”

        เยี่ยเจียปิดประตู

        ฟู่อวิ่นซางไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านหนังสืออีกต่อไป เขากดนิ้วยาวที่หว่างคิ้ว

        ‘ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี? เธอไม่ได้บอกแม้กระทั่งแม่แท้ ๆ แต่กลับเอาความสัมพันธ์การแต่งงานของเธอกับเขาไปบอกเลี่ยวเฉินอี้’

        ฟู่อวิ่นซางรีบตั้งสติแล้วมุ่งความสนใจไปที่เอกสาร ปลายปากกาวิ่งไปมาอย่างลื่นไหล

        ตราบใดที่เธอไม่มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม จะสนิทสนมกับใครก็ไม่เกี่ยวกับเขา

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        เยี่ยเจีย เพิ่งมาถึงบริษัทก็ได้รับบัตรผ่านจากเว่ยกวางอวี๋ บอกว่าอยู่ที่ตึก 3

        “ตึก 3 อีกแล้วเหรอ ครั้งก่อนเธอเหมือนจะจำผิดนะ” เยี่ยเจียถือบัตรผ่านอย่างแปลกใจ ตึก 3 ไม่มีสตูดิโอถ่ายภาพนี่นา

        “ครั้งนี้ฉันแน่ใจว่าไม่ได้จำผิด คุณสวีเสียนหย่าจะรอคุณอยู่ที่นั่น”

        ‘สวีเสียนหย่า?’

        เยี่ยเจียรู้สึกผิดปกติมากขึ้น ถือบัตรผ่านกลับสำนักงานโดยที่เหม่อลอยตลอดทาง จนกระทั่งเธอชนเข้ากับใครบางคน ถึงได้สติกลับมาแล้วรีบขอโทษ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้มองทาง”

        “เดินทางโดยไม่ใช้ตา?” อีกฝ่ายพูดเสียงเย็นชา

        เธอเงยหน้าขึ้นทันที

        ‘ใช่ ฟู่อวิ่นซาง’

        ก็จริงนะ นอกจากเธอกับเขา แม้แต่ผู้ช่วยพิเศษคนอื่น ๆ ก็แทบไม่เคยเดินเส้นทางนี้ในออฟฟิศ พวกเขาส่วนใหญ่มักจะยุ่งมาก ไม่เหมือนเธอที่ว่างเป็นพิเศษเวลาที่ไม่มีรูปให้แต่ง

        “ขอโทษค่ะ” เธอขอโทษอีกครั้ง

        “กำลังคิดอะไรอยู่? ถึงได้เหม่อลอยขนาดนี้” นิ้วยาวของเขาดึงสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือออกมา

        เธอกำลังเหม่อลอยมองบัตรผ่าน? มองบัตรผ่านแล้วนึกถึงอะไรได้? เลี่ยวเฉินอี้?

        สีหน้าของฟู่อวิ่นซางมืดครึ้มลงในทันที สายตาที่มองเธอก็มีความโกรธเล็กน้อย เยี่ยเจียไม่ทันสังเกตเห็น เธออธิบายเบา ๆ “เว่ยกวางอวี๋บอกว่าสถานที่ถ่ายทำอยู่ที่ตึก 3 ฉันไม่รู้ว่าเขาจำผิดอีกหรือเปล่า”

        ครั้งที่แล้วเธอเข้าไปในตึก 3 โดยบังเอิญ สุดท้ายก็เห็นเขากับสวีเสียนหย่าเดินออกมาจากลิฟต์ของตึกสำนักงานด้วยกัน

        “ชั้น 4 ของตึก 3 มีสตูดิโอ ทำงานมาสามปีแล้วยังจำผังของบริษัทไม่ได้อีกเหรอ” น้ำเสียงของเขาเย็นชายิ่งขึ้น

        “ขอโทษค่ะ...”

        เยี่ยเจียขอโทษติดต่อกันถึงสามครั้ง เสียงของเธอเบาจนแทบจะไม่ได้ยินแล้ว

        ฟู่อวิ่นซางเก็บบัตรผ่านใส่กระเป๋า “ฉันจะไปส่งเธอ”

        ‘หา?’

        เยี่ยเจียยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็จับข้อมือเธอเบา ๆ พาเธอเดินไปข้างหน้าแล้ว เธอรีบดึงมือออก ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครมองอยู่ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

        ฟู่อวิ่นซางเห็นท่าทางแล้วขมวดคิ้ว ชำเลืองมองเธอ

        เยี่ยเจียก้มหน้าเดินรีบ ๆ ไม่ทันจับสายตาของเขา

        เขาละสายตากลับมา พาเธอมาถึงหน้าลิฟต์แล้วกำชับ “กดชั้นเป็นใช่ไหม”

        เยี่ยเจียพยักหน้าอย่างอับจนปัญญา ถ้าเธอยังไม่เข้าใจอีก ค่าสติปัญญาของเธอคงติดลบไปเลย

        หลังจากเห็นเธอเข้าไปในลิฟต์ชมวิวแล้ว ฟู่อวิ่นซางก็จากไป เขายังมีงานอีกมากที่ต้องทำ

        ‘ไม่รู้ทำไม ในใจมีความกังวลใจเล็กน้อย’

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในทางเดินมีเสียงวิ่งดังขึ้นอย่างรุนแรง คิดดูแล้ว ตอนนี้เยี่ยเจียก็ควรจะกลับมาแล้ว เขากำลังจะตำหนิเธอว่าการวิ่งในบริษัทนั้นไม่เหมาะสม แต่พอเงยหน้าขึ้นมากลับเห็นฉินอวี่

        “ท่านประธานฟู่ เชือกนิรภัยของลิฟต์ขาด เยี่ยเจียกับเลี่ยวเฉินอี้ติดอยู่ในลิฟต์ วันนี้ตามหลักแล้วจะต้องซ่อมบำรุงลิฟต์ แต่ว่า...” ฉินอวี่หายใจหอบ ใบหน้าทั้งหมดแดงก่ำเพราะการออกกำลังกายอย่างหนัก

        “แต่อะไร” ฟู่อวิ่นซางลุกขึ้นจากที่นั่ง จ้องมองฉินอวี่อย่างเข้มงวด

        “พนักงานซ่อมบำรุงยังมาไม่ถึง แต่เชือกนิรภัยรอไม่ไหวแล้ว”

        ฉินอวี่พูดจบ ฟู่อวิ่นซางก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกทันที

        เขาเดินสับเท้าไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็ว

        คนรอบข้างเห็นท่านประธานมาแล้ว ก็รีบหลีกทางให้ทันที

        สวีเสียนหย่ารีบเข้ามาใกล้ “พี่อวิ่นซาง จะทำยังไงดีล่ะ พวกเราติดต่อช่างซ่อมแล้ว พวกเขาต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะมาถึง ตอนนี้มีแต่ตัวเชือกนิรภัยเท่านั้นที่ใช้งานได้ ถ้าเชือกนิรภัยขาดล่ะก็...”

        เยี่ยเจียเงี่ยหูฟังจากในลิฟต์ใส เธอได้ยินเสียงของสวีเสียนหย่าเรียกฟู่อวิ่นซาง เธอจึงหันไปมองเขา

        เขาก็กำลังมองเธออยู่

        เยี่ยเจียอยากยิ้มให้เขา แต่เธอกลัวมาก แม้แต่สีหน้ายังแข็งทื่อ

        จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังกล้าแค่ทำตามคำแนะนำของเลี่ยวเฉินอี้ ให้ร่างกายพิงราวกั้น ขาทั้งสองข้างงอเล็กน้อย รอการช่วยเหลือ

        “เคลียร์พื้นที่ ให้พวกที่มาดูเรื่องนี้กลับไปทำงานของตัวเอง” ฟู่อวิ่นซางหันไปสั่งผู้ช่วย “เรียกรปภ.ขึ้นมา”

        “ครับ”

        สวีเสียนหย่าเห็นสีหน้าของเขาไม่มีความร้อนรนใด ๆ จึงยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าฟู่อวิ่นซางไม่ได้สนใจเยี่ยเจียเลยสักนิด เขาสนใจแค่หัวใจของเธอเท่านั้น

        เยี่ยเจียตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างสั่นเทา

        “ไม่ต้องกังวล ต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ คุณดูสิฟู่อวิ่นซางยังมาอยู่เป็นเพื่อนคุณเลย” เลี่ยวเฉินอี้กระซิบปลอบใจเธอ

        “ทำไมคุณถึงได้ใจเย็นขนาดนี้...”

        “ตอนถ่ายหนังเคยกระโดดลงมาจากหน้าผาแล้ว ชินแล้วล่ะ”

        เยี่ยเจียไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ความกลัวก็ลดลงไปมาก

        ผ่านไปอีกสามสี่นาทีหลังจากนั้น ลิฟต์เริ่มเอียงเหมือนจะตกลงไปเต็มที

        เลี่ยวเฉินอี้จับข้อมือเธอไว้ “ไม่ต้องกลัว”

        เยี่ยเจียพยักหน้าเบา ๆ แต่กลับรู้สึกถึงสายตาคม ๆ เธอหันหน้าไปตามสัญชาตญาณ

        ด้านนอกลิฟต์ ฟู่อวิ่นซางมองมือของเธอที่ถูกเลี่ยวเฉินอี้จับไว้อย่างเย็นชา เธออ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สวีเสียนหย่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขากลับโน้มตัวลงกระซิบที่หูของเขา

        เธอชะงัก

        ฟู่อวิ่นซางดูเหมาะสมกับสวีเสียนหย่ามาก

        ในบริษัทมีคนพูดประโยคนี้กันไม่น้อย สวีเสียนหย่าดูมีชีวิตชีวา เวลายิ้มเหมือนดอกกุหลาบที่กำลังผลิบาน เต็มไปด้วยพลังงานแห่งชีวิต