ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 176

        ของรางวัล 

        [ ผ่านอีเว้นท์การต่อสู้กับพวกลัทธิมาร]

        [ ได้รับแต้มหอยห้าร้อยแต้ม ]

        ในตอนนี้ทำการสังหารพวกลัทธิมารที่อยู่บริเวณรอบๆไปทั้งหมดแล้วแน่นอนว่าการสังหารพวกมันทั้งหมดภายในสถานที่แห่งนี้ถ้าเป็นตัวของมันเมื่อก่อนคงจะไม่สามารถทำได้อย่างง่ายดาย

        เดย์ยังรู้สึกตกใจในพลังที่เพิ่มพูนขึ้นของตนเองเลยลำพังพลังเวทย์และก็พลังคุณสมบัติทางกายภาพที่เพิ่มขึ้นมานั้นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้แข็งแกร่ง

        แต่สิ่งที่แข็งแกร่งขึ้นจริงๆคือสติปัญญาตัวของเขารู้สึกว่าในตอนนี้ภายในหัวของตนเองมีสติปัญญาที่เพิ่มพูนขึ้นจำนวน

        แม้แต่เรื่องที่ตนเองนั้นไม่เคยรู้มาก่อนในตอนนี้มันเองก็ปรากฏออกมากลายเป็นภาพความทรงจำภายในหัวอย่างน่าแปลกประหลาด

        ก่อนหน้านี้ไม่เคยปรากฏภาพความทรงจำภายในหัวแบบนั้นเลยการหลอมรวมกับความทรงจำแห่งโลกทำให้มีความรู้มากมายหลั่งไหลเข้ามาภายในหัวคล้ายคลึงกับมหาสมุทรแห่งสติปัญญา

        มหาสมุทรแห่งสติปัญญาพวกนั้นไหลเวียนเข้ามาภายในหัวสลัดลึกจารึกลงไปภายในความทรงจำ

        ในตอนนี้กลายเป็นว่าตัวของเขานั้นสามารถรู้ในหลายเรื่องที่คนธรรมดาไม่รู้ได้แม้ว่าจะได้รับเพียงแค่เศษเสี้ยวที่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของโลกใบนี้ที่แตกออกเป็นหลายส่วน

        แต่เพียงแค่เศษเสี้ยวความทรงจำแห่งโลกมันเองก็มากพอขณะที่เรียกได้ว่าเค้ารู้มากกว่าพวกมนุษย์ทุกผู้บนโลกใบนี้

        ความรู้และสติปัญญาถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดเดย์รู้ดีตั้งแต่ภายในชีวิตของเขาภายในโลกใบเก่าและก็ในตอนนี้เขาเองก็ยังมุ่งเน้นกับการเก้าติปัญญาของตนเองอย่างต่อเนื่อง

        ในตอนนี้ได้ปัญญาแห่งโลกมาความรู้ที่เพิ่มภูมิคุ้นมันทำให้ตัวของเขานั้นรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

        ดวงตามองรอบๆมองตรงกลับไปที่ท่านยายที่กำลังยืนอยู่บริเวณด้านหลังหญิงชราใช้ดวงตาจ้องมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉย

        ภายในใจของเธอคงจะมีคำถามมากมายปรากฏขึ้นแต่ก็ไม่ถามออกมาและก็พูด“ ไปกันเถอะในตอนนี้สังหารพวกลัทธิมารที่อยู่ภายในบริเวณนี้พวกเราจำเป็นจะต้องเดินทางออกจากจุดนี้”

        “ เพราะว่าถ้าเกิดว่าพวกมันสามารถสัมผัสได้ถึงพวกของหมั้นที่หายไปภายในบริเวณนี้อย่างไรเสียตัวของพวกมันเองก็ต้องเดินทางหรือว่าส่งคนมาสมทบอย่างแน่นอน”

        “ สิ่งที่พวกเราควรทำมากที่สุดก็คือการหลบออกจากชุดนี้อย่างรวดเร็ว”

        พวกเขาได้ทำการเดินทางออกไปจากชุดนี้โดยใช้รถมาของตนเองเคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่การต่อสู้นั้นจบลง

        เป็นเพราะว่าตัวของท่านยายได้ทำการตักเตือนเอาไว้เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าตัวของพวกเขาจำเป็นจะต้องออกจากสถานที่แห่งนี้

        พวกลัทธิมารพวกมันขึ้นชื่อว่าเป็นพวกที่มีสมาชิกจำนวนมากแฝงตัวอยู่ทุกสถานที่

        เพราะแบบนั้นเมื่อตัวของพวกมันรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้พวกมันก็คงจะรีบมุ่งตรงไปที่สถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว

        และถ้าพวกมันมุ่งตรงมาถึงสถานที่แห่งนี้มันจะยิ่งทำให้ตัวของพวกเขานั้นลำบากมากขึ้นไปอีกในตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็ควรจะรีบออกจากสถานที่แห่งนี้ให้รวดเร็ว

        ได้ของที่ต้องการมาแล้วเพราะแบบนั้นก็ต้องรีบเดินทางออกไปจากสถานที่แห่งนี้เพื่อไปใช้ของที่ตนเองได้มาในการปรุงยา

        พวกเขาได้เดินทางออกจากป่านิทราเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้และก็มุ่งตรงไปยังเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ

        พวกเขาจำเป็นต้องเดินทางไปที่เมืองได้สักเมืองนึงเพื่อใช้มันในการสร้างยารักษาขึ้นมาจำเป็นต้องใช้เวลาในการปรุงและก็ต้องถอนคำสาปให้กับพวกเด็กพวกนี้ให้เร็ว

        เพราะว่าถ้าไม่สามารถถอนคำสาปให้กับพวกเด็กพวกนี้ถ้าเกิดอาคำสั่งพวกนั้นรุนแรงขึ้นหรือว่าพวกลิทธิมารตามทันอีกมันเองก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

        เพราะแบบนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการแก้ไขคำสั่งภายในร่างกายของพวกเด็กพวกนี้

        เดินทางมายังเมืองที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆป่าแต่ว่าเมืองที่มันใกล้ที่สุดมันเองก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาในการเดินทางออกมาหนึ่งวันเต็มๆ

        เมื่อเดินทางมาถึงเมืองแห่งนี้ทำการเช่าบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณเขตนอกเมืองเพื่อใช้ในการเป็นที่พัก

        บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองแน่นอนว่าผลกระทบของคำสาปคงจะไม่ถึงพวกชาวเมืองที่อาศัยอยู่ภายในเมืองอย่างแน่นอน

        การที่จะอาศัยอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จำเป็นต้องคำนึงหลายอย่างแน่นอนว่าผลกระทบของคำสาปเองก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่จำเป็นต้องคำนึงด้วยเช่นเดียวกัน

        เพราะว่าถ้าตั๋วของพวกเขาทำการรักษาผิดพลาดหรือว่ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นคำสาปมันจะส่งผลไปถึงร่างกายของพวกคนที่อยู่ใน

        แม้แต่สถานที่ในการรักษาก็จำเป็นจะต้องมองถึงสถานที่พวกนั้นเป็นอย่างดีในตอนนี้อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้มันเป็นบ้านไม้หลังเล็กๆหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณด้านนอกเมือง

        เมื่อเดินทางมาถึงท่านยายก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “สถานที่แห่งนี้น่าจะใช้ได้ ”

        “ จำเป็นจะต้องใช้เวลาในการปรุงยาประมาณสามวันเต็มๆ”

        “ ช่วงเวลาในตอนนี้ให้เด็กพวกนี้อาศัยอยู่ภายในบ้านอย่าออกไปไหนตัวของเจ้าก็ทำการเฝ้าบริเวณรอบๆเอาไว้อย่าให้ใครเข้ามารบกวน”

        “ การปรุงยาขึ้นมาจำเป็นต้องใช้เวลานานและไม่เพียงเท่านั้นมันจำเป็นต้องใช้สมาธิและพลังเวทย์ระดับสูง”

        “ ตัวของเจ้ารู้สินะว่าถ้าเกิดว่ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมามันจะเป็นอย่างไร” ตัวของท่านยายผู้นั้นทำการกล่าวขึ้นมา

        เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไปสิ่งที่ตัวของเขาจำเป็นต้องทำในตอนนี้ก็คือการเฝ้าระวังและก็รักษาการณ์บริเวณรอบๆ

        ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาภายในบริเวณนี้ถึงแม้ว่าพวกลัทธิมารจะเดินทางมาถึงก็ห้ามให้พวกมันเข้าใกล้มาภายในบริเวณนี้เด็ดขาด

        “ เชิญตัวของท่านทำการปรุงยาอย่างบริเวณรอบๆตัวของข้าจะทำการคุ้มกันพี่เอง”

        “ แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดท่ามกลางเข้าไปบริเวณด้านในได้อย่าง” ตัวของเขาทำการรับปากออกมา

        หลังจากนั้นท่านยายผู้นั้นก็ได้นำพาพวกเด็กๆเข้าไปภายในบ้านและก็ปิดประตูและหน้าต่างอย่างแน่นหนาเริ่มทำการหลอมยาอย่างรวดเร็ว

        การทำงานสร้างยาเพื่อที่จะแก้ไขคำสาปแน่นอนว่ามันคงไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ง่ายดายมากนัก

        และยังเป็นคำสาปที่แม้แต่พรแห่งเทพธิดาไม่สามารถรักษาได้การจะปรุงยาที่สามารถรักษาได้ก็คงจะกินเวลานานในตอนนี้ไม่ว่าจะมองในรูปแบบไหนเขาเองก็จำเป็นต้องซื้อเวลาเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

        เดย์มองไปพื้นที่บริเวณรอบๆ “ในเมื่อถ้าจะทำการคุ้มกันถ้าแบบนั้นก็จำเป็นจะต้องทำการพื้นที่บริเวณรอบๆภายในสถานที่แห่งนี้เอาไว้ก่อน”

        เดย์รีบลงมืออย่างรวดเร็วสิ่งที่ตัวของเขากระทำก็คือการจัดการพื้นที่บริเวณรอบๆภายในสถานที่แห่งนี้

        อย่างแรกต้องวางกลไกเอาไว้อย่างแน่นหนาและรัดกุมเวทมนตร์และความรู้ที่ตนเองได้รับมาเป็นสิ่งที่สามารถช่วยทำให้พื้นที่บริเวณรอบๆภายในสถานที่แห่งนี้มีกับดักจำนวนมากเพื่อรอตั้งรับการโจมตีที่มันกำลังจะมาถึง

        แน่นอนว่าตัวของเขาไม่รู้หรอกว่าพวกลัทธิมารจะตามกลิ่นมาถึงสถานที่แห่งนี้หรือไม่แต่ไม่ว่าอย่างไรก็จำเป็นจะต้องจัดการพื้นที่บริเวณรอบๆภายในสถานที่แห่งนี้ก่อน

        กับดักจำนวนมากถูกสร้างขึ้นบริเวณรอบๆเพื่อคุ้มกันภายในสถานที่แห่งนี้รอตั้งรับศัตรูที่อาจจะบุกเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ได้ทุกเมื่อ

        ผ่านไปสองวันเต็มๆ

        ในตอนนี้ผ่านไปสองวันหลังจากที่ท่านยายพวกนั้นได้เดินทางเข้าไปภายในบ้านหลังนั้นแล้วก็ยังไม่ได้กลับออกมา

        เดย์รับหน้าที่ในการเข้าย่ามบริเวณรอบนอกตัวของเขาสังเกตอยู่บ่อยครั้งว่าภายในบ้านหลังนั้นมีพลังเวทย์พุ่งออกมาเป็นระยะ

        ในตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าบริเวณด้านในมันมีสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างและการหลอมอย่าทำได้สำเร็จด้วยดีหรือไม่

        ในตอนนี้ได้แต่ทำการเฝ้ารอเท่านั้นเหลือเวลาอีกแค่วันเดียวการหลอมยามันก็จะสำเร็จ

        ในขณะที่กำลังเฝ้ารักษาการณ์อยู่บริเวณรอบๆเดย์ยืนกอดอกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่แสดงใบหน้าที่สงบนิ่ง

        อยู่อยู่สัมผัสอันแหลมคมที่กางออกมาบริเวณรอบๆก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง“ มีคนกำลังเคลื่อนที่มา ”

        “ ศัตรูอีกแล้วอย่างงั้นหรอ?” คำถามที่ปรากฏขึ้นภายในใจ

        ไม่รู้ว่าตัวตนที่เข้าใกล้มาเป็นศัตรูหรือไม่ไม่สามารถระบุได้ว่าตัวของมันเดินทางเข้ามาโดยที่ตนเองนั้นเป็นมิตรหรือเป็นศัตรู

        จบบท