ทั้งอาจารย์และศิษย์รีบออกไปดูพบว่าเป็หลิวเปียวที่ถูกิหยวนทำให้ตกน้ำเมื่อไม่กี่วันก่อนกำลังใช้มือข้างหนึ่งบีบคอปี้อวี้ มืออีกข้างพยายามลากนางออกไปจากที่นี่ปี้อวี้หน้าแดงก่ำจนเกือบม่วง พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด ใช้มือจับกรอบประตูไว้แน่นจิกเล็บจนแตก
“ทำอะไรของเ้า!”ิหยวนรีบวิ่งเข้าไปแยกหลิวเปียวออกจากปี้อวี้ทว่าหลิวเปียวตัวสูงใหญ่ร่างกายกำยำ เมื่อเทียบกันแล้วแรงของิหยวนนั้นน้อยนิดเหมือนไก่ตัวน้อยจึงหันไปคว้าไม้บรรทัดของโหวอิงมาฟาดหัวหลิวเปียวปี้อวี้สบโอกาสกัดมือหลิวเปียวสุดแรง หลิวเปียวร้องลั่น เผลอปล่อยมือจากคอปี้อวี้นางจึงรีบสูดหายใจเฮือกใหญ่
“นางผู้หญิงชั้นต่ำกล้าเอาเื่ของข้ามาฟ้องท่านอาจารย์ ข้าจะฆ่าเ้า!”
“แน่จริงก็ฆ่าข้าเสียเลยสิ!ข้ารู้ว่ามีสตรีมากมายตายด้วยน้ำมือเ้า! มาฆ่าข้าเร็วเข้า! แต่ถ้าข้าไม่ตายทุกคนจะได้รู้ความเลวของเ้าแน่นอน!แค่ตอนนี้มันก็แพร่กระจายไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้านแล้ว!” ปี้อวี้ะโสุดเสียงดึงปิ่นปักผมออกมาไล่ทำร้ายอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง ทั้งปี้อวี้และิหยวนหญิงสาวและเด็กหนุ่ม รุมสองต่อหนึ่ง หลิวเปียวไม่สามารถหนีไปได้ง่ายๆทั้งสามต่อสู้กันอย่างดุเดือดชนข้าวของกระจัดกระจายเหมือนพายุถล่มโต๊ะตั่งพลิกคว่ำ ขว้างปาหินหมึก พู่กันลอยลิ่ว กระดาษปลิวว่อนโหวอิงะโเสียงดังสั่งให้พวกเขาหยุด แต่ก็ไม่มีผู้ใดได้ยินเขาจึงปล่อยให้ทะเลาะกันต่อไป จนกระทั่งเกิดเสียงดังลั่น เหตุเพราะตู้ลิ้นชักล้มลงเสียงเครื่องลายครามแตกกระจายก็ดังขึ้น โหวอิงปวดใจแทบทนไม่ไหว ะโสั่งสุดเสียง“หยุด!”
ตู้ลิ้นชักเป็ของขวัญจากตระกูลิทำจากไม้จันทน์สีแดงและมีน้ำหนักมากทั้งสามล้มลงต่อสู้ดิ้นรนกันอยู่นานก่อนจะคลานออกมาได้หลิวเปียวเห็นว่าตนเป็ฝ่ายเสียเปรียบ สู้ไปก็ไร้ประโยชน์ไม่สนใจว่าตรงนี้มีอาจารย์ยืนอยู่ จ้องอีกสองคนอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ และเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปทำให้โหวอิงถึงกับโกรธจนเคราสั่น
ิหยวนและปี้อวี้พยุงกันลุกขึ้นิหยวนฉุกคิดได้ว่าปี้อวี้กำลังตั้งครรภ์ อดไม่ได้ที่จะมองนางอย่างเป็กังวลปี้อวี้เองก็ใ ไม่รู้ว่านางกลัวหรือเป็เพราะอะไร ใบหน้าของนางถึงซีดเซียวไร้สีเืฝาด
โหวอิงเป็ห่วงจึงอยากตรวจชีพจรนางอีกครั้ง
ปี้อวี้ยอบกายลงแสดงความขอบคุณกวาดตามองข้าวของที่กระจัดกระจายในห้อง “ไม่จำเป็หรอกเ้าค่ะขอบคุณคุณชายมากที่ช่วยเหลือ บุญคุณนี้ผู้น้อยจะไม่มีวันลืมชาตินี้ไม่มีโอกาสได้ตอบแทนคุณ ขอตอบแทนท่านในชาติหน้า”
“ไยเ้าถึงกล่าวเช่นนั้นอีกแล้วสามประโยคไม่พ้นชาติหน้า ถักหญ้าเป็แหวน [1] มันสนุกตรงไหนกัน”ิหยวนบ่นพลางลูบไหล่และแขนที่าเ็จากเหตุเมื่อครู่
“คุณชายพูดถูก” จู่ๆ ปี้อวี้ก็ยิ้มแถมยังอวยพริหยวน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
โหวอิงและิหยวนไม่อาจรั้งนางไว้ได้ได้แต่ยืนส่งนางที่หน้าประตู มองภาพที่นางค่อยๆ เดินหายไปจากสายตาเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า ทันใดนั้นโหวอิงก็เอ่ยขึ้น “แย่แล้ว!”
พอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้นิหยวนก็คิดได้ทันทีว่าปี้อวี้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย!
ทั้งสองรีบวิ่งตามหาคนไปตลอดทางในที่สุดก็มาถึงทะเลสาบ ไม่มีวี่แววมนุษย์สักคนอยู่ที่นี่มีเพียงคลื่นน้ำที่สั่นไหวแ่เบา และแล้วิหยวนก็เห็นฟองอากาศลอยขึ้นมาจากน้ำ“ตรงนั้น!”
เขากระโจนลงไปในน้ำโดยไม่ลังเล
ิหยวนเกิดบนเรือที่แล่นจากเหนือจรดใต้เติบโตมากับแม่น้ำ ทะเลสาบ และลำธาร ว่ายน้ำได้ดีเยี่ยม โหวอิงไม่เก่งเท่าอีกฝ่ายแต่พอเห็นว่าศิษย์ของตนหายไปนานก็พลันเป็ห่วงทั้งโมโหรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเป็ชาติ ขณะที่โหวอิงตัดสินใจจะไปตามคนมาช่วยแต่แล้วเขาก็เห็นการเคลื่อนไหวบนผิวน้ำหัวของิหยวนโผล่ขึ้นมาพร้อมกับหัวของอีกคนตามมาติดๆิหยวนว่ายน้ำด้วยมือข้างเดียว อีกข้างใช้จับปี้อวี้ไว้ พยายามว่ายเข้าฝั่งโหวอิงเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยลากเขาขึ้นมา
โหวอิงดึงตัวคนลงจากหลังิหยวนเพื่อไล่น้ำออกมาสองคนรีบช่วยชีวิต คนหนึ่งกดใต้จมูก อีกคนกดตรงหน้าท้อง ช่วยชีวิตอยู่นานในที่สุดปี้อวี้ก็สำลักน้ำออกมา ค่อยๆ ลืมตา โหวอิงถึงกับหายใจเฮือกใหญ่รู้สึกว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรง แม้แต่หัวใจก็ยังเหนื่อยล้า ก่อนจะเตะิหยวนเพื่อระบายโทสะ“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ิหยวนเปียกไปทั้งตัวทิ้งตัวนั่งหอบหายใจ สมองขาวโพลน พอถูกโหวอิงเตะก็นอนแผ่บนพื้น ไม่อยากขยับตัวไม่มีแรงจะเอื้อนเอ่ย
ปี้อวี้ก้าวขาลงยมโลกไปแล้วพักหนึ่งแต่ตอนนี้นางกลับมาแล้ว นางพยายามพยุงตัวขึ้นคุกเข่า“ขอบพระคุณคุณชายผู้เปี่ยมเมตตาและคุณธรรม ขอบคุณคุณชายที่ช่วยชีวิตข้าไว้จากนี้ไปผู้น้อยจะดูแลตัวเอง”
ปี้อวี้เล่าให้ทั้งสองฟังว่าหลิวเปียวเข้าหานางบังคับ ข่มเหง และข่มขู่นางอย่างไรบ้างนางกลัวว่าหากเื่นี้แพร่ออกไปชื่อเสียงตระกูลิจะเสียหายนางได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน ต่อมาหลิวเปียวกลัวว่านางจะเอาเื่นี้ไปบอกผู้อื่นจึงพยายามเกลี้ยกล่อมว่าจะแต่งกับนาง ปี้อวี้หลงเชื่อแต่รอแล้วรอเล่าหลิวเปียวก็ไม่มา จนกระทั่งรู้ว่าตนตั้งครรภ์นางว้าวุ่นใจจึงเขียนจดหมายส่งให้เด็กรับใช้ของเขาทว่าไม่มีแม้แต่จดหมายตอบกลับจากเขา ซ้ำเด็กรับใช้ยังตอบมาว่าคุณชายหลิวไม่รู้ว่านางเป็ผู้ใดปี้อวี้จึงคิดจะฆ่าตัวตาย โชคดีที่สาวใช้คนอื่นห้ามไว้ทันและแล้วิเยี่ยก็รู้เื่นี้ และหาทางออกให้นางนางคิดว่าเื่มันคงไม่เลวร้ายไปมากกว่านี้แล้วคิดไม่ถึงว่าหลิวเปียวถึงขั้นคิดจะฆ่านางปิดปาก นางจึงคิดจะละทิ้งทุกอย่างและหันหลังจากไปด้วยความสิ้นหวังแต่ตอนนี้คุณชายิหยวนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยนาง นางไม่คิดฆ่าตัวตายอีกขอท่านทั้งสองโปรดวางใจ
เป็เช่นนี้จะให้วางใจได้อย่างไร?โหวอิงและิหยวนมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ นางรับใช้ตระกูลิสาวใช้ที่ประพฤติตัวไม่เหมาะสม ไม่มีทางได้รับการอภัย ทำแท้งหมายถึงความตายไม่ทำแท้งก็หมายถึงความตาย บางทีผู้เป็นายอาจจะโกรธจนพาลไปทำร้ายมารดาของนางด้วยควรทำยังไงดี โหวอิงลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ “พอก่อนเ้าไปตามิเยี่ยมาพบข้าที”
----------------------------------------------------------------------------
เชิงอรรถ
[1] ถักหญ้าเป็แหวน (结草衔环)หมายถึง ความกตัญญู จดจำบุญคุณจนวันตาย แม้ตายไปแล้วก็ไม่ลืม
137
