เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        จากนั้นครึ่งชั่วยามทหารหลวงก็นำร่างไร้วิญญาณของพวกมันไปฝัง

        หนีเจียเอ๋อร์เชื่อว่าเรื่องนี้น่าจะมีเงื่อนงำจึงรีบเขียนจดหมายฝากจิงอวิ๋นส่งไปให้โจวชิงหวา

        ...

        ตกกลางคืน ก็มีชายสวมชุดเขียวหยกกระโดดเข้ามาในจวนก่อนทะยานผ่านหน้าต่างห้องนอนของเสี่ยวเสวียนเหมือนเช่นทุกครั้ง

        กลิ่นอำพันทะเลอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้หนีเจียเอ๋อร์รู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด

        ขณะที่ดวงตายังคงปิดอยู่ก็รับรู้ได้ถึงความเย็นของปลายนิ้วที่ไล้ริมฝีปากของตนเบาๆ

        หนีเจียเอ๋อร์ทำหน้านิ่วก่อนลืมตาขึ้น จึงพบว่าตอนนี้ใบหน้าของโจวชิงหวาอยู่ห่างนางเพียงคืบเท่านั้น!

        ด้านโจวชิงหวาเมื่อเห็นว่าหนีเจียเอ๋อร์รู้สึกตัวแล้ว ก็ยิ่งโน้มหน้าเข้าไปใกล้…

        ทำให้หนีเจียเอ๋อร์รู้สึกใจหวิวๆอย่างไรชอบกล

        เมื่ออ้อมแขนแกร่งกระชับร่างนางเข้าไปกอดแน่นก็ยิ่งทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ...

        “เจ้าคิดจะทำอะไร! ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำไม?”

        “ก็มันมืดข้าแค่อยากจะดูว่าเจ้าหลับหรือยังเท่านั้นเอง” โจวชิงหวาเอ่ยก่อนพลิกตัวไปนอนหนุนแขนของตน

        “เป็นเช่นที่เจ้าว่าแน่หรือ?” หนีเจียเอ๋อร์ลุกขึ้นไปจุดเทียนที่หัวเตียง

        แสงสีส้มอันอบอุ่น ทำให้ห้องสว่างขึ้นแต่ทุกครั้งที่สายลมเย็นพัดเข้ามา เปลวเทียนก็สั่นไหวราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ

        “แน่สิ!” โจวชิงหวาแสร้งทำหน้าซื่อตาใส

        หนีเจียเอ๋อร์ปรายตามองก่อนถอนหายใจ “รอข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าสักประเดี๋ยว”

        โจวชิงหวาผุดลุกขึ้นมานั่งฉีกยิ้มกว้าง พลางเอ่ย “จิงอวิ๋นไปพักผ่อนแล้วหากเจ้าต้องการคนช่วย ก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ”

        หนีเจียเอ๋อร์ชะงัก หยิบตำราแพทย์เล่มใหญ่ขึ้นมาก่อนโยนไปทางอีกฝ่าย “เลิกพูดจาไร้สาระเสียที!”　

        โจวชิงหวารับตำราเอาไว้ยกยิ้มยียวน ทำทีเป็นเปิดหนังสือในมือ แล้วปิดลงอย่างรวดเร็ว

        หนีเจียเอ๋อร์สังเกตเห็นความนูนของหนังสือได้อย่างชัดเจนจึงเปิดออกดู ก็พบกับสร้อยข้อมือไข่มุกราตรีสิบแปดเม็ด ที่ตนเคยใช้เป็นสัญลักษณ์บอกทางให้เขา

        หญิงสาวขมวดคิ้วแน่นในใจตื่นเต้นเหมือนครั้งแรกที่ได้รับมา “ขอบคุณมาก”

        โจวชิงหวายกยิ้ม ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

        …

        ไม่นานนักหนีเจียเอ๋อร์ก็กลับมาในชุดใหม่ โจวชิงหวาตวัดมือโอบรอบเอว ก่อนที่ทั้งสองจะทะยานออกจากจวนไป

        ในซอยเล็กถัดไปไม่ไกลนักมีร่างของสือหวู่กำลังรอพวกเขาอยู่ พร้อมม้าหนึ่งตัว

        “คารวะนายท่านคารวะคุณหนูหนี”

        หญิงสาวมองม้าตรงหน้าพลางเอ่ยพึมพำอย่างไม่พอใจ “สือหวู่นายของเจ้าตกยากแล้วหรืออย่างไร! ถึงได้เตรียมม้ามาแค่ตัวเดียวเช่นนี้?”

        สือหวู่มิได้ตอบอันใดทำเพียงยกยิ้มบางๆ หนีเจียเอ๋อร์ก็ไม่ใส่ใจ รีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าทันที

        โจวชิงหวาจึงโต้กลับไปว่า“เพราะเสียเงินซื้อสร้อยข้อมือให้เจ้าข้าถึงต้องประหยัดกว่าเดิมอย่างไรเล่า!”

        หนีเจียเอ๋อร์ปรายตามอง “อย่ามาทำเป็นพูด วันๆ นึง ไม่รู้ว่าเจ้าทำเงินได้ตั้งเท่าใดฮึ่ม!”

        โจวชิงหวาส่ายหน้า ก่อนกระโดดขึ้นซ้อนหลังมือข้างหนึ่งของเขาจับบังเหียน ส่วนอีกข้างก็โอบรอบเอวของนางไว้ ทำให้ร่างทั้งสองยิ่งแนบชิดเข้าไปใหญ่

        สือหวู่มองตามหลังม้าที่วิ่งควบไปจนสุดสายตาก่อนส่ายหน้า พลางหัวเราะ

        …

        ณ สุสานขนาดใหญ่ ชานเมือง

        พื้นที่ตรงนี้ เต็มไปด้วยเนินดินขนาดเล็กเป็นจำนวนมาก

        หนีเจียเอ๋อร์มองสถานที่ตรงหน้าพลางลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น นางหันไปหยิบถุงผ้าใต้อานม้าออกมาแล้วยื่นเสียมสองอันให้โจวชิงหวา

        “เชิญเจ้าก่อน!”

        โจวชิงหวารับเสียมมา พลางเลิกคิ้วมองหญิงสาว “กลัวหรือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์ยืดอก “ใครกลัวกัน!” 

        ว่าแล้ว ก็แย่งเสียมมาก่อนลงมือขุดดิน

        ผ่านไปครู่ใหญ่หนีเจียเอ๋อร์ที่หอบหายใจหนัก ก็หันไปมองโจวชิงหวาด้วยสายตาเหยียดหยาม 　

        “ยังมีหน้ามาถามข้าอีก! อันที่จริงเจ้าเองก็กลัว ใช่หรือไม่?”

        โจวชิงหวาย่นคิ้วเล็กน้อย “ข้าแค่รักสะอาดต่างหาก!”

        หนีเจียเอ๋อร์แสยะยิ้ม “ใจคอเจ้าจะปล่อยให้ข้าขุดคนเดียวจริงๆ หรือ? เช่นนั้น ข้าไม่ขุดแล้ว!”

        โจวชิงหวาเอ่ยถามเสียงขึงขัง “หากเจ้าไม่ขุด จะให้ผีมาขุดแทนหรือ?”

        ผี!

        นี่คือสิ่งที่นางเกลียดและกลัวเป็นที่สุดในใจตอนนี้ นึกอยากจะทิ้งเสียม แล้ววิ่งหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่ข่มใจและขุดดินต่อ

        เมื่อแผนการไม่ได้ผลดั่งใจโจวชิงหวาจึงยอมแพ้ เขานั่งลง ก่อนหยิบเสียมขึ้นมา

        จากนั้นก็กลายเป็นเขาที่นั่งขุดเพียงคนเดียว โดยมีหนีเจียเอ๋อร์ยืนชี้นิ้วสั่งอยู่ข้างๆ

        หลุมไม่ลึกทั้งยังไร้โลงศพดังนั้นแค่ขุดไปได้พอประมาณ ก็พบกับร่างไร้วิญญาณที่ตามหา

        ก่อนหน้านี้หญิงสาวยังแสดงท่าทางหวาดผวาแต่เมื่อเห็นศพจริงๆ กลับมีท่าทีต่างออกไป นางนั่งลงตรวจสอบร่างไร้วิญญาณตรงหน้า โดยไร้ความพรั่นพรึง

        แน่นอนว่าหนีเจียเอ๋อร์ย่อมจำได้ว่าร่างตรงหน้านี้ คือหนึ่งในชายสามคนที่จับตัวนางไป

        ตรวจดูจากสภาพศพในเบื้องต้นพบว่าริมฝีปากของบุรุษผู้นี้มีสีดำคล้ำ ภายในปากยังมียาพิษตกค้างอยู่หากเป็นคนอื่นคงจะสรุปไปแล้ว ว่าเขากินยาพิษฆ่าตัวตายจริงๆ แต่หญิงสาวกลับไม่หยุดเพียงเท่านี้ไม่นานจึงพบรอยนิ้วมือปริศนาที่ลำคอ... นิ้วโป้งอยู่ด้านขวา นิ้วชี้อยู่ด้านซ้าย

        ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าผู้ที่ลงมือจะต้องใช้แรงบีบมากขนาดไหน จึงสามารถทิ้งรอยนิ้วไว้ได้ชัดเจนถึงเพียงนี้

        โจวชิงหวาที่อยู่ข้างๆลอบถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน

        หนีเจียเอ๋อร์กล่าวว่า “ใช้อำนาจสังหารผู้คนในคุกหลวงได้เช่นนี้ข้าคิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นใครไปได้ นอกจากเว่ยฉีหราน”　

        ชายหนุ่มกำลังจะโต้กลับอยู่แล้วว่าต้วนอวิ๋นหลานก็สามารถทำเช่นนั้นได้เหมือนกัน หากดวงตาจะไม่เหลือบไปเห็นรอยสักรูปดอกบัวที่ข้อมือศพเสียก่อน

        เพราะโจวชิงหวาจำได้ว่าตอนที่ลอบเข้าไปในจวนสกุลเว่ย เขาพบว่าข้อมือของทุกคนในจวน ก็มีรอยสักรูปดอกบัวแบบนี้เช่นกัน!