รุ่งเช้า
“ท่านพี่!!”
“เอะอะโวยวายอะไรแต่เช้ากัน เทียนฟ่ง”
“ป้าย ป้ายหยกประจำตัวข้าหายไป!!”
“งั้นรึ เ้าคิดดีๆสิ ว่าเ้าไปลืมไว้ที่ไหนบ้าง เ้าอย่าลืมนะว่าหยกนั่นมีค่ามากแค่ไหน”
“ข้าไป ใช่ ข้าไปโรงเตี๊ยมนอกวังหลวงมา แล้วก็ได้รู้จักกับสาวน้อยคนหนึ่ง”
“สาวน้อย?”
“ใช่ ต้องเป็นางแน่ๆ นางต้องเป็คนเอาไปแน่ๆ”
“เ้าไปทำทีท่าไหนถึงให้นางเอาไปได้ง่ายๆ ศึกบ้านเมืองเ้าก็ผ่านมาได้แต่มาพลาดท่ากับเพียงแค่หญิงสาวงั้นรึ”
“ก็ตอนนั้น ข้า…”
“…..”
“ข้าเมาอยู่นี่ ก็เลยไม่ทันระวังตัว”
“หึ เ้าทำป้ายครั้งนี้หายอีกครั้ง เ้าจะถูกส่งตัวไปอยู่ชายแดนเป็เวลาสามเดือนเพื่อลงโทษอีกนะ เ้าคงรู้ดีใช่ไหม”
“ท่านพี่ แต่ครั้งนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ”
“ข้าไม่สน กฎย่อมเป็กฎ”
“ซวยจนได้ อย่าให้เจอนะยัยตัวแสบ”
“เ้ากลับไปได้แล้วไป ข้ามีงานต้องทำต่อ”
“…..”
“แล้วเตรียมตัวไปอยู่ชายแดนด้วยล่ะ”
“ท่านพี่!!”
หยาง เทียนฟ่ง เดินออกมาอย่างหงุดหงิด แต่ทว่าเพียงแค่ระยะไม่กี่ก้าวที่เขาออกไปเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่เดินมาพร้อมกับบิดาของนางเพื่อมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ตามคำสั่ง
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะฮ่องเต้”
“ถวายบังคมเพคะฮ่องเต้”
“คลาดกันแค่นิดเดียว”
“คลาดอะไรเหรอฝ่าา”
“ชั่งเถอะ แล้วงานที่ข้าสั่งไปล่ะ”
“ได้แล้วพะย่ะค่ะ เหมยหลิน”
“นี่เพคะฝ่าา” นางส่งป้ายหยกให้แก่ฮ่องเต้
“ดีมาก”
“แล้วจะให้หม่อมฉันทำยังไงต่อเพคะ”
“เ้าเก็บเอาไว้ เมื่อไปถึงชายแดนเ้าค่อยคืนให้กับเทียนฟ่ง”
“ชายแดน องค์ชายรองไปชายแดนด้วยเหรอเพคะ”
“ใช่ และข้าจะให้เ้าดัดนิสัยของเทียนฟ่งด้วย”
“หม่อมฉันเหรอเพคะ”
“ใช่ หากเ้าดัดนิสัยเทียนฟ่งไม่ได้ ข้าจะปลดตำแหน่งรองแม่ทัพของเ้า”
“ฝ่าาโปรดพิจารณาใหม่ไม่ดีหรือพะย่ะค่ะ บุตรตรีของกระหม่อมออกจากกระโกกระเดกคงจะพากันพังนะพะย่ะค่ะ”
“คนอย่างเทียนฟ่งต้องให้นางนี่ล่ะถึงเหมาะสม”
“ฮองเฮาถวายบังคมพะย่ะค่ะ”
“ถวายบังคมเพคะฮองเฮา”
“ตามสบายเถอะ”
”เซียนเซียน เ้ารู้เื่นี้ได้ยังไง”
“ข้าก็มีเส้นสายของข้าบ้างสิ”
“สมแล้วที่เป็ชายาของข้า”
“พอเลยเพคะ อีกห้าวันเทียนฟ่งจะไปชายแดน เ้าเองก็ต้องไปด้วย ข้าเชื่อว่าเ้าทำได้”
“หากฮองเฮาไว้ใจหม่อมฉัน หม่อมฉันจะทำเต็มที่เพคะ”
“เ้ากลับไปเตรียมตัวเถอะ อีกไม่ช้าก็จะเดินทางแล้ว”
“กระหม่อมทูลลาเพคะฝ่าา ทูลลาเพคะฮ่องเต้”
752
![[จบ] เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665036869_61001246.webp)
