ตอนที่ 1
ย้อนกาล
อวี้เยี่ยนกระพริบตากวาดตามองโดยรอบ และคลับคล้ายคลับคลาที่แห่งนี้ไม่น้อยนี่ไม่ใช่เรือนในจวนแม่ทัพของนางในกาลก่อนหรอกหรือ?
เมื่อครู่นางยังประสบได้ชัดถึงความหวาดกลัวอันสุดขีดในจิตใจก่อนจะสิ้นชีพอยู่เลย?
ใน่เวลาที่ดวงิญญาของนางถูกกระชากออกไปเมื่อเสียงดาบใหญ่หล่นกระทบเหล็กพาดผ่านศรีษะงามให้กลิ้งหล่นไปตามพื้นทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเหตุใดตัวนางจึงหาได้เผชิญกับนรกภูมิ? หากแต่กลับกลายเป็่เวลาในกาลก่อนที่จะเจอกับทัณฑ์ปะาอันน่าสยดสยองนั่นกัน?
อวี้เยี่ยนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก่เวลาที่ได้ถูกตัดหัว ทว่าเพียงพริบตาต่อมากลับยังสามารถหายใจอยู่ได้นั้นช่างเป็ความรู้สึกอันยากจะบรรยายเหลือเกิน!
อวี้เยี่ยนสูดหายใจลึกพยายามทบทวนเหตุการณ์ในอดีต
นางคือบุตรคนรองอันเกิดจากฮูหยินรองของจวนแม่ทัพไร้พ่ายนามเฉินอวี้เยี่ยนมีพี่ชายร่วมมารดาหนึ่งคนนามเฉินโจวฉีซึ่งตอนนี้เป็รองแม่ทัพที่กำลังไปประจำการณ์อยู่ชายแดนกับบิดาผู้ซึ่งเป็แม่ทัพใหญ่
และมีผู้ซึ่งทำให้ตัวนางได้ประสบกับทัณฑ์ปะานามเฉินชิงเหลียนบุตรสาวคนเดียวของฮูหยินใหญ่แห่งจวนแม่ทัพไร้พ่าย นอกจากนี้ยังมีอนุอีกสองคนกับเหล่าบุตรของพวกนางที่อวี้เยี่ยนไม่ค่อยได้ใส่ใจเท่าไหร่
แล้วเื่ทั้งหมดมันเกิดจากอะไร?เมื่อคิดถึงตรงนั้นอวี้เยี่ยนก็ทำสีหน้าประแล่มเมื่อคิดว่าในกาลก่อนตนเองได้ทำเื่อุจาดอันใดไปบ้าง
นางจำได้ว่าเหตุการณ์มันเริ่มมาจากวันที่หิมะตกโปรยปรายลงมาในวันหนึ่ง
ในวันนั้นดวงตาเรียวงดงามกวาดตามองไปยังละอองฝนพรำที่ปรากฏอยู่นอกจวน ท้องฟ้าที่เคยสดใสถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีครึ้มชวนให้คนมองรู้สึกอยากละสายตา ไม่ว่าจะในวันที่มีฝนตกโปรยปราย หรือจะในวันที่มีหิมะแรกประกายละมุนตกลงมา
อวี้เยี่ยนเคยชื่นชอบพวกมันนัก...จวบจนกระทั่ง ‘นาง’ ปรากฏตัว
อีกทั้งยังเพิ่งจะตระหนักได้ว่าความเกลียดชังของคนเรานั้นก็สามารถมีได้มากมายถึงเพียงนี้... แม้บุคคลที่นางเกลียดชังไม่ได้กระทำสิ่งใดที่น่าโกรธเคืองต่อตัวนางเลยแม้แต่น้อยกระนั้นกลับรู้สึกขวางหูขวางตายิ่งเมื่อได้รับรู้และเห็นว่านางผู้นั้นก็ยังสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างสุขสบายใจแม้อวี้เยี่ยนจะกลั่นแกล้งนางอย่างรุนแรงถึงเพียงใด
เหตุใดนางผู้นั้นจึงยังมีความสุขทั้งๆที่จวนแห่งนี้หาได้ต้อนรับนางกัน?
ในคราแรกอวี้เยี่ยนมองว่านั่นคือความเสแสร้งแกล้งทำรอยยิ้มสดใสที่แย้มขึ้นให้อวี้เยี่ยนเมื่อเจอกันครั้งแรกของนางผู้นั้นอวี้เยี่ยนมองว่าช่างน่าชังอย่างที่ไม่เคยนึกชิงชังอะไรเท่านี้มาก่อน
อวี้ยี่ยนหาได้รู้ตัวนางกำลังทำตนไร้ซึ่งเหตุผล
เหตุใดบิดาที่มักมีใบหน้าเ็าอยู่เป็นิจเมื่อเจอกับน้องสาวต่างมารดาของตนผู้นั้นกลับมีใบหน้าที่อ่อนลงอยู่หลายส่วน ั้แ่จำความได้บิดาไม่เคยยิ้มให้นางอย่างใจจริงและอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ในคราแรกคิดว่าตนนั้นตาฝาดไปบิดาจะไปมอบไมตรีให้แก่บุคคลที่ไม่เคยเจอได้อย่างไร?
และในวันนั้นอวี้เยี่ยนก็ได้รับรู้ความจริงตำแหน่งฮูหยินเอกที่ว่างมาโดยตลอดนั้นว่างไว้เพื่อเหตุใด เพราะอะไรมารดาของนางที่เป็ฮูหยินรองผู้ซึ่งดูคู่ควรกับการเป็ฮูหยินเอกถึงเพียงไหนกระนั้นบิดากลับไม่คิดที่จะยกตำแหน่งนั้นให้แก่มารดาของนาง
อวี้เยี่ยนรับรู้มาโดยตลอดว่าบิดาของนางรักมารดา
ทว่านั่นหาได้ถึงเสี้ยวของความรักที่บิดาได้ที่มอบให้แก่ฮูหยินเอกผู้ซึ่งล่วงลับไปแล้ว
ฮูหยินเอกมีบุตรคนหนึ่งผู้ซึ่งเป็บุคคลที่ถือว่าหายสาปสูญ อวี้เยี่ยนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบุตรคนนี้ของฮูหยินเอกมากนักเพราะเด็กน้อยได้หายตัวไปั้แ่เป็ทารก ไม่มีใครรู้ถึงเหตุผลของการหายตัวของเด็กน้อยหลังจากนั้นฮูหยินเอกก็ตรอมใจนัก ผ่านไปไม่กี่ปีหลังจากนั้นนางก็ได้จากไป
และนั่นเป็เพียงครั้งเดียวที่อวี้เยี่ยนได้เห็นหยาดน้ำตาของบิดา
หลังจากเื่ของฮูหยินเอกผ่านพ้นไปสักระยะอวี้เยี่ยนก็โดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางเหล่าบุตรของอนุผู้งดงามทั้งหลาย
มารดาของนางย่อมเป็ผู้อยู่เื้ัความสำเร็จนี้มารดากวาดขันนางอย่างเข้มงวด แม้การวาดภาพ และการแต่งกลอนจะไม่เชี่ยวชาญมากนัก ทว่าการเล่นพิณ และเขียนพู่กัน ทุกอย่างนางถูกเคี่ยวเข็ญจนเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญอาจารณ์คนใดที่ถูกเชิญมาสอนมักพูดเป็เสียงเดียวกันว่าตัวนางเป็เด็กที่เรียนรู้ได้เร็วทุกอย่างไม่มีที่ติจนกระทั่งพวกเขาไม่มีอะไรจะสอน
นั่นคือเหตุผลที่บิดาโปรดปรานมารดามากจนกระทั่งแต่งตั้งมารดาให้เป็ฮูหยินรองบิดามักจะพูดอยู่เสมอว่ามารดาสั่งสอนบุตรได้ดี เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ยิ่ง
ทว่าอวี้เยี่ยนรู้ดีว่ามารดาหาได้พอใจกับการเป็เพียงฮูหยินรอง
นาง้าเป็ถึงฮูหยินเอกและนั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่มารดาใส่ใจนาง หากนางทำได้ดี มารดาก็จะได้รับความโปรดปรานมากขึ้นในฐานะที่สั่งสอนบุตรให้โตมาได้อย่างน่าภาคภูมิสมกับเป็ตระกูลเฉิน
และหากนางกระทำได้ไม่ถึงความคาดหวังของมารดาความเ็าจะเป็สิ่งที่นางได้รับ ฉะนั้นทุกสิ่งที่นางทำจะต้องไม่มีสิ่งใดที่ผิดพลาดนางจะไม่ทำให้มารดาผิดหวัง
แน่นอนว่าอวี้เยี่ยนทำทุกอย่างได้ดีจวบจนกระทั่ง ‘เฉินชิงเหลียน’ ได้ปรากฏตัว
อวี้เยี่ยนรับรู้ได้ทันทีว่านางคือผู้ใด
ใบหน้างดงามดูบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกบัวแรกยามผลิบานดวงตากลมโตสีหมึกคล้ายถูกบรรจุไปด้วยประกายดวงดาวสุกสกาวบนห้วงรัตติกาล
อวี้เยี่ยนชิงชังนางนี่คือความรู้สึกแรกที่นางมีให้แก่ผู้หญิงตรงหน้า
“นางคือบุตรสาวของเหลียนจี” นี่คือคำพูดแรกในรอบวันที่บิดากล่าวแก่นางหากแต่น้ำเสียงที่อ่อนโยนนั่นหาได้ส่งมาถึงนาง แต่กลับเป็ผู้มาใหม่ที่กำลังมองมาทางอวี้เยี่ยนทีทางบิดาของนางทีอย่างเลิ่กลั่กคล้ายกำลังทำตัวไม่ถูกต่อเหตุการณ์ตรงหน้า
เหลียนจีคือนามของฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียวในจวนแห่งนี้
มารดาของนางมองบุตรสาวที่ถูกกล่าวอ้างว่าเป็บุตรของฮูหยินเอกด้วยสายตาเคลือบแคลงนางเอ่ยกับสามีด้วยน้ำเสียงสงสัย “เหตุใดท่านพี่จึงมั่นใจว่าเป็นางกันล่ะเ้าคะ?”
“เป็นาง” บิดาเอ่ยด้วยความมั่นใจ เขาจับปัดผมที่อยู่บนใบหน้าขาวผ่องของ‘น้องสาวต่างมารดา’ ออก นอกจากใบหน้าที่งดงามแล้วก็เห็นถึงรอยแผลเป็ที่ปรากฏอยู่บนขมับทางขวา แผลนั่นเป็รอยที่ไม่สั้นไม่ยาวและไม่กระจ่างชัดทว่าหากสังเกตจดจ่อเพียงน้อยก็จะเห็นมัน ฉะนั้นเพราะด้วยแผลเพียงเท่านี้จึงไม่ทำให้ใบหน้าที่งดงามของชิงเหลียนถูกบั่นทอนลงแม้แต่น้อย
“มั่นเป็แผลที่นางในตอนยังเป็เพียงแค่ทารกรอดมาได้จากการถูกโจรร้ายคิดจะลักพาตัว”บิดาน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคมทอดมองไปบนท้องฟ้าย่างเหม่อลอยคล้ายกำลังรำลึกถึงบางสิ่ง
“ข้าเห็นกับตาว่านางถูกโจรชั่วนั่นทำร้าย ทว่าหาได้เข้าไปช่วยทัน กระทั่งโจรชั่วพวกนั้นโยนนางลงไปในหน้าผาข้าโกรธแค้นมาก วิ่งเข้าไปกำจัดพวกมันจนหมดสิ้น กระนั้นก็ไม่สามารถช่วยนางได้”ในครานี้บิดาถอนหายใจ
ดวงตาคมเลื่อนมาจับจ้องใบหน้าของชิงเหลียนที่กำลังมองสบตาอย่างตื่นตะลึงบิดาเอ่ยต่อด้วยเสียงแหบพร่า “คาดไม่ถึงว่าใต้ผานั่นคือที่อยู่อาศัยของเหล่าซือที่เก่งกาจผู้หนึ่งด้วยความที่กลัวว่าพวกที่คิดร้ายกับทารกน้อยจะตามมา ผู้มีพระคุณจึงกางอาคมซ่อนเร้นในทันทีที่เขาเก็บทารกน้อยได้นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่สามารถตามหานางได้ั้แ่ทีแรกที่ลงไปหาในผานั่น” บิดามองไปยังบุตรสาวผู้มาใหม่ด้วยสายตารู้สึกผิด“หลังจากนั้นเมื่อข้าคิดออกตามหาก็ไม่สามารถตามหาตัวเหล่าซือท่านนั้นกับตัวเ้าได้เลย ทว่า...ในเวลานี้ข้าได้เจอเ้าแล้วข้าจะดูแลเ้าแทนเหลียนจีและเหล่าซือผู้มีพระคุณเอง”
อวี้เยี่ยนรู้สึกลำคอแหกผากน้ำเสียงแสนอ่อนโยนระคนเ็ปนั่นคือสิ่งใด? นางอยู่กับเขามาตลอดอารมณ์พวกนี้คือสิ่งที่นางหาได้ััเจอ
บิดาชื่นชอบบุตรสาวผู้มาใหม่คนนี้มาก…
แล้วเื่ราวหลังจากนั้นน่ะหรือ?
อวี้เยี่ยนซบใบหน้าลงกับฝ่ามือความรู้สึกที่ว่าสมควรแล้วที่ถูกโยนเข้าไปในทัณฑ์ปะานี่มันอะไรกัน?ยิ่งคิดยิ่งเวทนาตนเองหรือที่์ได้ให้นางมีชีวิตใหม่ก็เพื่อให้นางได้สำนึกผิดกับการกระทำในกาลก่อน?ว่าแต่สำนึกผิดแล้วได้อะไร? หากให้สำนึกล่ะก็ไม่สู้ให้ไปสำนึกในนรกภูมิซึ่งจะไม่เป็อะไรที่ดูเข้าท่ากว่าหรอกหรือ?
อวี้เยี่ยนเงยหน้าขึ้นมาแล้วมือน้อยควานหากับคันฉ่องบานเหมาะมือ เมื่อส่องดูก็พบกับใบหน้าของนางที่สะท้อนออกมานั่นคือใบหน้าของดรุณีน้อยในวัยสิบสามที่งดงามและแฝงความยั่วยวนไว้ไม่น้อยเมื่อเติบโตขึ้นคาดว่าจะต้องเป็หญิงงามที่หาจับตัวได้ยากอย่างแน่นอน!
ใช่แล้วนางจะงดงามอย่างยิ่งยวดกระนั้นก็จะไม่สามารถสู้กับน้องสาวต่างมารดาของตนได้เลย เฉินชิงเหลียนที่ในวัยเด็กของนางนั้นช่างจืดจางทว่ายิ่งเติบโตความงามของนางก็ยิ่งเปล่งประกายจวบจนกระทั่งเป็ความงดงามที่บริสุทธิ์ ดูยากััคล้ายบุปผางามที่บอบบางสูงส่งควรค่าแก่การปกป้อง ส่งผลทำให้ภมรมากหลายต่างก็จับจ้องนี่คือส่วนหนึ่งที่อวี่เยี่ยนริษยาชิงเหลียน น้องสาวต่างมารดาของตน
แล้วยิ่งมีชายหนุ่มสูงศักดิ์หลายคนเข้ามาพัวพันกับชิงเหลียนยิ่งทำให้อวี่เยี่ยนและฮูหยินรองเกิดแรงอาฆาตไม่น้อย
อีกทั้งหนึ่งในบุรุษที่เข้ามาพัวพันแย่งชิงชิงเหลียนยังเป็รักแรกของอวี้เยี่ยนและทุกครั้งที่เขามาเยี่ยมเยียนบิดาของนางมีหรือว่านางจะไม่เห็นว่าดวงตาคมที่ดูเ็าอยู่เป็นิจมักจะทอประกายอ่อนโยนทุกครั้งที่เห็นน้องสาวต่างมารดาของนางอยู่ในครรลองสายตา?
อวี้เยี่ยนทั้งเคียดแค้นและริษยาผสมกันใบหน้างดงามยั่วยวนของนางกลายเป็ไร้ค่าทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามบริสุทธิ์ของชิงเหลียน
นั่นเป็เหตุทำให้จากปกติที่อวี้เยี่ยนกลั่นแกล้งชิงเหลียนรุนแรงเป็ปกติอยู่แล้วยิ่งเพิ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก จากเพียงข่มขู่ ก็เลยเถิดมาถึงขั้นทั้งวางยาพิษทั้งลอบจ้างนักฆ่าเพื่อพิฆาตน้องสาวต่างมารดาของนางทุกครั้งที่มีโอกาส
และแน่นอนว่าถ้าไม่ใช่เพราะพวกบุรุษสูงศักดิ์เ่าั้ขยันปกป้องนางแพศยานั่นเหลือเกินอย่างอวี้เยี่ยนและมารดาของนางมีหรือจะพลาด?
มารดาของนางนั้นแม้จะกำเนิดจากการเป็บุตรสาวของอนุทว่าย่อมมีเื้ัที่ไม่ธรรมดาเมื่อจะกระทำการใดในเวลาต่อมาหลักฐานทุกอย่างก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยแม้จะสงสัยหากแต่ไม่สามารถหาหลักฐานเพื่อเท้าความมาถึงได้นับเป็ผู้หญิงที่ร้ายกาจเป็อย่างยิ่งในความคิดของอวี้เยี่ยนไม่เช่นนั้นตัวนางจะกล้าทั้งวางยาและลอบจ้างนักฆ่าร่วมกับมารดาของนางงั้นหรือ?
ทว่าความเขลาก็ไม่เข้าใครออกใครตัวนางที่นึกกระหยิ่มยิ้มย่อง มาตรว่าทำเื่ร้ายไปแล้วก็ไม่สามารถมีใครจับได้ทำให้นึกหึกกระเหิมคิดวางยาโดยลำพังปราศจากความร่วมมือของมารดา
อวี้เยี่ยนอยากลุกขึ้นไปถีบตัวเองในกาลก่อนนักอยากแหวกเข้าไปในความทรงจำ กระโจนหน้าเข้าไปในกาลนั้น และร่ำร้องว่าหยุดความคิดที่จะกระทำเดี๋ยวนี้เ้าคนเขลา!
และแน่นอนว่านางทำเช่นนั้นไม่ได้ตัวนางในกาลก่อนทั้งทำการวางยาพิษแก่น้องสาวต่างมารดาพร้อมจ้างนักฆ่าให้ลอบติดตามชิงเหลียนและรักแรกของนางอย่างเช่นว่า ในเทศกาลโคมลอย ยามเมื่อชิงเหลียนและรักแรกของนางได้บังเอิญเจอกันในงานเทศกาลและได้เดินเที่ยวชมด้วยกันนั้น นางก็ยิ่งริษยานางจ้างให้พวกเขาจับรักแรกของนางออกมามัดในกระท่อมและทำการปลุกกำหนัดใส่เชื้อพระวงศ์!
ยังไม่บอกใช่หรือไม่ว่ารักแรกของนางนั้นคือชินอ๋องอันเป็พระอนุชาร่วมมารดากับองค์รัชทายาทเขาหล่อเหลาสง่างาม อีกทั้งวรยุทธ์สูงส่งยาปลุกกำหนัดทำให้เขาคลุ้มคลั่งเพียงชั่วครู่ก่อนจะสงบลงและอย่าคิดนะว่านางไม่เห็นสายตาหมดอารมณ์เมื่อเขาเห็นใบหน้าของนาง
ไม่มีอะไรทำลายความภาคภูมิใจในใบหน้าของนางได้เท่าเหตุการณ์นี้แล้ว
มารู้ทีหลังว่ากลุ่มนักฆ่าทำงานพลาดชิงเหลียนถูกช่วยโดยชายสูงศักดิ์อีกคนที่ลอบตามมาดูทั้งคู่ภายในงานเทศกาลเพื่อตอกย้ำความเจ็บช้ำของหัวใจตัวเองก่อนจะพบว่าชินอ๋องที่มัวแต่พะวงปกป้องชิงเหลียนได้พลาดท่าให้แก่นักฆ่าคนหนึ่งและถูกรวบตัวเพื่อพาไปที่ไหนสักที่ทำให้ในตอนนั้นเหลือเพียงน้องสาวต่างมารดาของนางคนเดียวก่อนวีรบุรุษที่แอบตามมาจะช่วยสาวงาม และนักฆ่าก็ถูกจับและอาจเพราะการกระทำครั้งนี้หาได้ประสานงานกับมารดา ทำให้มีช่องโหว่ที่ถูกสาวมาถึงตัวนางอย่างรวดเร็ว
นางถูกจับท่านแม่มองนางอย่างเ็า ไม่มีหลักฐานที่สาวถึงมารดานางแม้เพียงน้อยการลอบวางยาพิษและการลอบฆ่าหลายต่อหลายครั้งทั้งหลายหลักฐานทั้งหมดประเคนเข้าสู่ตัวนางอย่างไม่มีทางดิ้นหลุด
ชินอ๋องเกรี้ยวกราดต่อนางมากกว่าใครโทษของการวางยาเชื้อพระวงศ์คือการปะาอย่างที่ไม่ว่าใครก็ไม่มีท่าทีที่จะเอ่ยค้านให้นางแม้แต่น้อยท่านพ่อมองนางอย่างนิ่งเรียบ ท่านพี่มองด้วยสายตาผิดหวังกับสายตามารดาที่แสนเ็า
ยังดีที่ท้ายที่สุดเพราะบิดาดำรงตำแหน่งแม่ทัพที่ภักดีมาโดยตลอด ได้กราบทูลต่อฮ่องเต้ให้ลดหลั่นโทษของนางลงจากทัณฑ์ปะา กลายเป็เนรเทศไปยังชายแดนใต้เรียกได้ว่าอยู่คนละทิศกับที่บิดาประจำการ ผู้คนที่นั่นมีแต่ผู้ต้องโทษคดีอาญาถึงมีผู้หญิงอยู่ไม่น้อยแต่ก็สามารถเรียกได้ว่ามีแต่นักโทษกากเดน
อวี้เยี่ยนไม่ยินยอม! แต่ถึงจะดิ้นให้ตายนางก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ตัวนางได้ถูกผลักเข้ากรงขังลำเลียงนักโทษเป็ที่เรียบร้อย
การเดินทางไม่ราบรื่นอย่างที่คิดเมื่อกองโจรกองหนึ่งรุดรัดเข้ามา ไม่ปล้นชิงใดๆ กลับะโหาชื่ออวี้เยี่ยนดังก้องเมื่อรู้พิกัดตัวคน พวกมันก็เข้ามากระชากนางออกจากรถลำเลียงนักโทษพวกมันมัดนางไว้อย่างแ่า มือหยาบกวัดแกว่งดาบสีเงินคมเฉียบ
อวี้เยี่ยนกระพริบตาเพียงชั่วครู่ก็ถูกรวบตัว เพียวชั่วพริบตาศรีษะงามก็ถูกพาดอยู่บนก้อนหินหนา ดิ้นรนเพียงนิดดาบสีเงินคมเฉียบบางก็กวัดแกว่งตัดลงมากระชากหัวของนางให้ออกจากร่าง
อีกเื่ที่อวี้เยี่ยนนึกโกรธแค้นศพของนางไม่งดงามเอาเสียเลย!
ในฤดูหนาวปีที่สิบแปดของชีวิตเฉินอวี้เยี่ยนในกาลก่อนได้ดับสิ้นเป็ที่เรียบร้อย
ในฤดูหนาวปีที่สิบสามของชีวิตเฉินอวี้เยี่ยนในกาลใหม่อันมาตรด้วยถูกย้อนเวลากลับมาได้ทบทวน่ชีวิตของนางแล้ว
ในกาลนี้นางต้องมีอายุมากกว่าสิบแปดหนาวให้ได้!
ก็ได้!ในกาลก่อนยอมรับว่านางเกลียดน้องสาวต่างมารดาของตนเข้าใส้!หากแต่ในตอนนี้เพื่อชีวิตและทรัพสินย์อันน้อยนิดของนาง...
หากน้องสาวผู้น่าชังคนนั้นอยากได้อะไรพี่สาวคนนี้จะประเคนหามาให้แม้นนั่นจะคือเข็มในมหาสมุทร!!
ร่างเล็กๆกำหมัดแน่น
---------------------------------------
เมื่ออาหารแมวหมด ไฟเขียนที่มอดไปแล้วของบักซินจึงกลับมา
ฝากบักอวี้เยี่ยนไว้ด้วยนะคะ นางเป็คนตลกค่ะ เล่นแท็กในทวิตเตอร์ #อวี้เยี่ยนต้องรอด ได้ค่ะ ยักนะ
3K
