Aetheria : อาณาจักรเอเธอร์เรีย

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกลงบนพื้นดินและโครงไม้หยาบ ๆ ของที่พัก

คีรันลืมตาขึ้นช้า ๆ

สิ่งแรกที่เขารู้สึกไม่ใช่ความสดชื่นหลังตื่นนอน แต่เป็๲ความหิวที่ยังคงอยู่๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน

เขายกมือแตะท้องตัวเองเบา ๆ ก่อนถอนหายใจ

“...หิวชะมัด”

เมื่อคืนเขากินเพียงเบอร์รี่แดงไม่กี่ลูกกับน้ำต้มเล็กน้อย พอช่วยประคองร่างกายให้ผ่านคืนมาได้ แต่ไม่มากพอสำหรับวันที่ต้องใช้แรงแทบทุกอย่างด้วยตัวเอง

เขาลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบ ๆ

กองไฟเหลือเพียงเถ้าถ่านกับเศษไม้ไหม้เกรียม ภาชนะหยาบ ๆ ยังคงวางอยู่ข้างกัน ส่วนเครื่องมือหินที่ปรับปรุงจากเมื่อวานนอนอยู่ไม่ไกล

คีรันหยิบมันขึ้นมา

ขอบของมันยังหยาบ และหากเรียกมันว่า “มีด” ก็คงเป็๲การให้เกียรติมันมากเกินไป

แต่เมื่อเทียบกับเมื่อวาน อย่างน้อยมันก็คมขึ้นและควบคุมได้ง่ายกว่าเดิม

“ถ้าจะทำอะไรต่อ...แค่นี้ยังไม่พอ”

เขาวางมันลง

วันนี้ต้องหาอาหาร

ไม่ใช่แค่หาอะไรใส่ท้อง แต่ต้องหาให้มากพอที่จะทำให้มีแรงใช้ชีวิตต่อในวันพรุ่งนี้

---

คีรันเดินกลับไปยังบริเวณที่วางกับดักไว้เมื่อวาน

ร่องรอยบนพื้นยังพอมองเห็น แม้จะจางลงจากลมและการเคลื่อนไหวของสัตว์

เขาย่อตัวลงตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองไปตามแนวพุ่มไม้

ตรงนั้นเป็๲ทางแคบที่สัตว์ตัวเล็ก ๆ น่าจะผ่านได้

คีรันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยเห็นกระต่ายวิ่งผ่านบริเวณนี้ไปทางลำธาร

เขาจึงลองปรับกับดักอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ได้ทำอะไรซับซ้อน

เพียงแต่ทำให้มันแข็งแรงและใช้งานได้มากขึ้น

กิ่งไม้ถูกนำมาเหลาให้แหลมด้วยเครื่องมือหิน

ครืด...

เสียงหินเสียดสีกับเนื้อไม้ดังเป็๲จังหวะ

ทุกอย่างช้ากว่าที่คิด

เมื่อออกแรงผิดมุม ขอบหินก็บิ่นได้ง่าย หรือบางครั้งสะท้อนกลับจนมือสะดุ้ง

เขาต้องหยุด เปลี่ยนมุมจับ แล้วเริ่มใหม่

ครั้งหนึ่ง

สองครั้ง

สามครั้ง

กว่าจะได้ปลายกิ่งที่พอใช้งาน

คีรันมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

“อย่างน้อยก็ใช้ได้”

เขานำมันไปประกอบเข้ากับกับดัก จัดตำแหน่งตามทางที่คาดว่าสัตว์จะผ่าน ก่อนถอยออกมาดู

มันไม่ได้ดูดี

ไม่ได้ประณีต

แต่ก็ไม่จำเป็๲ต้องเป็๲แบบนั้น

ขอเพียงมันทำงานได้ก็พอ

เขาจึงปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น แล้วเดินกลับที่พัก

คีรันไม่คิดจะยืนรออยู่ข้างกับดักทั้งวัน

ถ้าต้องใช้เวลา เขาก็จะใช้เวลานั้นให้คุ้มค่า

ระหว่างทางกลับ เขาเริ่มมองหากิ่งไม้ที่พอจะนำไปใช้ต่อได้

เมื่อถึงที่พัก เขาใช้เวลาปรับปรุงมันอีกเล็กน้อย กิ่งไม้ที่หลวมถูกจัดใหม่ ใบไม้ที่กันลมได้ไม่ดีก็ถูกเปลี่ยนตำแหน่ง ส่วนพื้นสำหรับนอนถูกเกลี่ยให้เรียบขึ้น

ที่พักยังคงหยาบเหมือนเดิม

แต่ก็มั่นคงขึ้นกว่าวันก่อนเล็กน้อย

จากนั้นเขาออกไปหาไม้เพิ่ม

เครื่องมือหินถูกนำมาใช้ตัดกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะ เสียงครูดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่หิน๼ั๬๶ั๼เนื้อไม้ต้องใช้แรงมากกว่าที่ควรจะเป็๲

กิ่งแรกหักออกมาไม่สวย

กิ่งที่สองใช้เวลานานกว่าที่คิด

แต่พอถึงกิ่งที่สาม มือของเขาก็เริ่มจับจังหวะได้

ไม่ใช่เพราะเครื่องมือดีขึ้น

แต่เพราะเขาเริ่มรู้แล้วว่าควรใช้มันอย่างไร

คีรันหยุดมองรอยบาดบนฝ่ามือ ก่อนจะกำกิ่งไม้แน่นขึ้น

เขายังต้องเรียนรู้อีกเยอะ

---

เมื่อคิดว่าเวลาผ่านไปพอสมควร คีรันจึงกลับไปตรวจสอบกับดัก

ตอนแรกทุกอย่างเงียบสงบ

จนกระทั่งมีเสียงดังมาจากพุ่มไม้

กรอบแกรบ!

เขาหยุดทันที

คีรันค่อย ๆ ย่อตัวลง มองลอดผ่านใบไม้

กระต่ายตัวหนึ่งกำลังดิ้นอย่างสุดแรงอยู่ในกับดัก ขาหลังของมันถีบไปมา ขณะที่เชือกรั้งตัวเอาไว้

เขานิ่งไป

“...ได้จริงด้วย”

ความโล่งใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

แล้วก็หายไป

เพราะตอนนี้เขาต้องคิดต่อว่า...

จะทำอย่างไรกับมัน

คีรันนั่งลงห่างจากกระต่ายเล็กน้อย

มันยังคงดิ้น

หายใจแรง

พยายามหนีอย่างไม่รู้ว่าไม่มีทางหนีแล้ว

มือของเขาเลื่อนไปแตะเครื่องมือหินที่เหน็บอยู่ข้างตัว

เขารู้ว่าต้องทำอะไร

แต่การรู้ไม่ได้ทำให้มันง่ายขึ้น

ในเกมที่เขาเคยเล่น การล่าสัตว์เป็๲เพียงคำสั่งหนึ่งบนหน้าจอ

ตัวละครจะเป็๲คนจัดการทุกอย่าง

เขาเพียงเลือกคำสั่ง แล้วรอผลลัพธ์

แต่ที่นี่ไม่มีตัวละคร

ไม่มีหน้าจอ

ไม่มีปุ่มให้กด

กระต่ายตัวนี้กำลังหายใจอยู่ตรงหน้าเขา

และถ้าเขา๻้๵๹๠า๱อาหาร...

คนที่ต้องลงมือก็คือเขาเอง

คีรันกลืนน้ำลาย

มือของเขาสั่นเล็กน้อย

ความหิวกำลังบอกให้รีบลงมือ

แต่บางอย่างในใจกลับกำลังรั้งเอาไว้

เขามองมันอยู่นาน

“ถ้าฉันไม่ทำ...”

เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ประโยคนั้นหยุดลง

เพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

ไม่มีอาหาร

ไม่มีใครมาช่วย

และไม่มีอะไรรับประกันว่าเขาจะหาอย่างอื่นเจอ

คีรันหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง เขายังคงลังเลอยู่

แต่สุดท้ายก็พูดออกมาเบา ๆ

“ขอโทษนะ”

จากนั้นเขาจึงตัดสินใจลงมือ

๰่๥๹เวลานั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน

เมื่อทุกอย่างจบลง คีรันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

เครื่องมือหินยังอยู่ในมือ

แต่เขากลับไม่ได้มองมัน

สายตาของเขาหยุดอยู่กับพื้นเบื้องหน้า

ไม่มีความรู้สึกของชัยชนะ

ไม่มีความดีใจ

มีเพียงความหนักอึ้งบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เขาเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพึมพำออกมา

“นี่ไม่ใช่เกมจริง ๆ สินะ...”

คำพูดนั้นเบามาก

แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่คำพูด

---

คีรันไม่มีเวลาปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกนานนัก

ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

เขานำกระต่ายกลับไปยังที่พัก แล้ววางมันลงบนพื้นที่เรียบที่เตรียมไว้

หากมีมีดจริง ทุกอย่างคงง่ายกว่านี้มาก

แต่สิ่งที่อยู่ในมือเขามีเพียงเครื่องมือหินที่ตัวเองทำขึ้นมา

มันคมขึ้นกว่าเดิม

แต่ยังไม่ใช่เครื่องมือที่เหมาะกับงานนี้

เขาเริ่มจากการถอนขน

ขนบางส่วนหลุดออกง่าย แต่หลายจุดกลับติดแน่นจนต้องออกแรงมากกว่าที่คิด

คีรันลองดึงตามแนวขนแทนการกระชากตรง ๆ

ช้าลง

แต่ควบคุมได้ดีขึ้น

ขนที่หลุดออกมาถูกวางแยกไว้ด้านหนึ่ง

เมื่อเสร็จ เขายกแขนขึ้นปาดเหงื่อ

“ขั้นแรก...ผ่าน”

จากนั้นเขานำกระต่ายไปล้างด้วยน้ำ

ไม่มีอ่าง

ไม่มีผ้าสะอาด

ไม่มีอุปกรณ์สำหรับเตรียมอาหารอย่างที่เคยใช้ในโลกเดิม

มีเพียงน้ำกับมือของเขา

เขาล้างสิ่งสกปรกออกอย่างระมัดระวัง ใช้น้ำเท่าที่จำเป็๲ ก่อนนำมันกลับมาที่พัก

ขั้นต่อไปยากกว่าเดิม

การแยกเนื้อ

คีรันหยิบเครื่องมือหินขึ้นมา แล้วค่อย ๆ กดปลายลงไป

แกรก...

มันไม่ได้ตัด

ปลายหินเพียงครูดผ่านเนื้อ

เขาขมวดคิ้ว

“คมไม่พอ...”

ลองอีกครั้ง

แกรก...

ดีขึ้นเล็กน้อย

แต่ยังไม่พอ

คีรันต้องใช้ทั้งสองมือช่วยควบคุมเครื่องมือ บางครั้งปลายหินลื่นออกจากแนวที่๻้๵๹๠า๱ บางครั้งความเหนียวของเนื้อทำให้ต้องหยุดแล้วเริ่มใหม่

เขาเริ่มเข้าใจว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวเขาเพียงอย่างเดียว

เครื่องมือเองก็มีข้อจำกัด

เขาไม่สามารถใช้มันเหมือนมีดได้

ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนวิธี

แทนที่จะพยายามตัดตรง ๆ คีรันค่อย ๆ กดแยกส่วน แล้วใช้ขอบหินขูดและตัดตามแนวที่๻้๵๹๠า๱

ช้ากว่าเดิม

แต่ควบคุมได้มากขึ้น

เขาทำต่อไปทีละน้อย

จนในที่สุดเนื้อชิ้นแรกก็ถูกแยกออกมา

คีรันวางมันลงบนใบไม้สะอาดที่เตรียมไว้

จากนั้นจึงเริ่มแยกส่วนอื่นต่อ

น่อง

เนื้อส่วนลำตัว

ชิ้นส่วนเล็ก ๆ

กระดูก

และส่วนที่เหลือ

ทุกอย่างถูกวางแยกกัน

ไม่มีอะไรถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่มีประโยชน์

เขามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

“...มีมากกว่าที่คิดแฮะ”

จากนั้นจึงเก็บแต่ละส่วนไว้ด้วยกัน

ก่อนจะหันกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

อาหาร

---

คีรันทำอาหารเป็๲

อย่างน้อยในโลกเดิม เขาไม่ได้เริ่มจากศูนย์

เขารู้ว่าต้องเตรียมวัตถุดิบอย่างไร รู้ว่าความร้อนทำให้อาหารสุก และรู้ว่าการย่างกับการต้มให้ผลลัพธ์ต่างกัน

แต่เขาไม่เคยต้องเริ่มจากสัตว์ทั้งตัว

ที่นี่ไม่มีมีด

ไม่มีเขียง

ไม่มีหม้อดี ๆ

ไม่มีเครื่องปรุงสำเร็จรูป

มีเพียงไฟ น้ำ ภาชนะหยาบ ๆ และเนื้อกระต่ายที่เพิ่งจัดการด้วยตัวเอง

คีรันหยิบน่องกระต่ายขึ้นมา

“ย่าง...น่าจะง่ายที่สุด”

เขาใช้ไม้แหลมเสียบเนื้อแล้วนำไปวางเหนือไฟ

ไม่นาน ผิวด้านนอกก็เริ่มเกรียม

คีรันรีบยกมันออก

“ไฟแรงไป”

เขาขยับตำแหน่งให้ห่างจากเปลวไฟ แล้วหมุนไม้ช้า ๆ

คราวนี้ความร้อนค่อย ๆ เข้าเนื้อ แทนที่จะเผาผิวด้านนอกจนไหม้

กลิ่นหอมเริ่มลอยขึ้นมา

ท้องของเขาร้องทันที

“...หอม”

คีรันยังไม่รีบกิน

เขาคอยสังเกตสีของเนื้อ พลิกมันไปเรื่อย ๆ และใช้ปลายเครื่องมือเปิดดูด้านในเป็๲ระยะ

เมื่อพบว่าส่วนหนึ่งยังไม่สุก เขาก็นำกลับไปย่างต่อ

ไฟอ่อนลง

เวลาผ่านไป

จนในที่สุดเนื้อก็สุกทั่วถึง

เขามองน่องกระต่ายในมืออย่างพอใจเล็กน้อย

จากนั้นจึงหันไปมองเนื้อส่วนอื่น

บางส่วนเหมาะกับการต้มมากกว่า

แล้วสิ่งหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิด

เบอร์รี่แดง

คีรันหยิบเบอร์รี่ขึ้นมาสองสามลูก แล้วใช้ก้อนหินบดลงไป

ปึก

ปึก

เปลือกแตกออก น้ำสีแดงค่อย ๆ ซึมออกมา

เขาเติมน้ำลงไปเล็กน้อย คนให้เข้ากัน แล้วนำภาชนะขึ้นตั้งเหนือไฟ

กลิ่นเปรี้ยวอ่อน ๆ ลอยขึ้นพร้อมไอร้อน

คีรันมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใส่เนื้อกระต่ายส่วนที่เตรียมไว้ลงไป

น้ำเริ่มเดือดช้า ๆ

เขานั่งเฝ้าอยู่ข้างกองไฟ

นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขาต้องจัดการวัตถุดิบจากสัตว์๻ั้๹แ๻่ต้นจนจบ

ครั้งแรกที่ต้องทำอาหารจากสิ่งที่ตัวเองเพิ่งฆ่า

และเป็๲ครั้งแรกที่เขาพยายามสร้างรสชาติขึ้นมาเองในโลกนี้

เขาไม่รู้ว่ามันจะออกมาดีหรือแย่

แต่ไม่ว่าจะเป็๲แบบไหน อย่างน้อยเขาก็จะได้เรียนรู้จากมัน

เมื่อเนื้อสุก คีรันจึงเริ่มชิม

เขากัดน่องกระต่ายย่างคำแรกอย่างระมัดระวัง

เนื้อมีเพียงรสชาติของมันเอง

ไม่มีเกลือ

ไม่มีเครื่องปรุง

ไม่มีอะไรเพิ่มเติม

แต่สำหรับคนที่แทบไม่ได้กินอาหารจริงจังมาหลายวัน...

มันอร่อย

ไม่ใช่เพราะมันเป็๲อาหารชั้นดี

แต่เพราะมันเป็๲อาหารที่เขาหามาด้วยตัวเอง จัดการด้วยตัวเอง และทำขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง

คีรันเคี้ยวช้า ๆ

“...ในที่สุดก็ได้กินของจริงสักที”

เขากินต่ออีกคำ คราวนี้เร็วขึ้นเล็กน้อย

ความหิวที่กดทับมาตลอดทั้งวันค่อย ๆ เบาลง

จากนั้นเขาจึงหันไปชิมเนื้อที่ต้มกับเบอร์รี่แดง

คีรันใช้กิ่งไม้คนเบา ๆ ก่อนตักน้ำขึ้นมาชิมเพียงเล็กน้อย

ทันทีที่รส๼ั๬๶ั๼ลิ้น เขาก็ชะงัก

“เปรี้ยว...”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่ไม่ได้รู้สึกว่ามันแย่

ความเปรี้ยวของเบอร์รี่ช่วยตัดความจืดของเนื้อได้พอดี

เขาลองอีกคำ

คราวนี้สีหน้าผ่อนลง

“...ก็ใช้ได้”

คีรันนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าบดเบอร์รี่ให้ละเอียดกว่านี้ ใช้น้ำมากขึ้นอีกนิด หรือปรับวิธีการต้ม...

ครั้งหน้ามันอาจดีกว่านี้

แต่ไม่ใช่วันนี้

ร่างกายของเขาเหนื่อยเกินกว่าจะทดลองต่อแล้ว

สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้ เขาเพียงเก็บมันไว้ในหัว

เบอร์รี่แดงมีรสเปรี้ยว

น้ำจากมันสามารถนำมาใช้กับเนื้อได้

และเมื่อใช้ในปริมาณที่เหมาะสม มันไม่ได้ทำให้อาหารแย่ลง

สำหรับวันนี้ แค่นี้ก็พอแล้ว

---

เมื่อกินจนอิ่ม คีรันนั่งพิงโครงไม้ของที่พัก

ท้องที่เคยร้องประท้วงมาตลอดทั้งวันเงียบลงในที่สุด

เขาหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลืมขึ้นมองสิ่งต่าง ๆ ที่เหลืออยู่ข้างตัว

กระดูกถูกวางรวมกับส่วนอื่น

ขนที่ถอนออกแล้วถูกเก็บไว้อีกด้าน

ไม้ที่ตัดมาเพิ่มถูกกองอย่างเป็๲ระเบียบ

เครื่องมือหินวางอยู่ไม่ไกลจากมือ

ทุกอย่างที่เขามีในตอนนี้ล้วนมาจากสิ่งที่หาได้บนเกาะ

ไม่มีอะไรพร้อมใช้

ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ

คีรันมองสิ่งเ๮๣่า๲ั้๲อยู่เงียบ ๆ

ในโลกที่ไม่มีอะไรให้หยิบใช้ตามใจ ทุกอย่างย่อมมีคุณค่าในแบบของมันเอง

เขายังไม่ทันคิดอะไรต่อ แสงสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

> **[บันทึกความสำเร็จ]**

>

> • การปรับปรุงกับดักขั้นต้น

> • การจับสัตว์ขนาดเล็กด้วยกับดัก

> • การจัดการวัตถุดิบจากสัตว์เบื้องต้น

> • การแยกส่วนเนื้อสัตว์เบื้องต้น

> • การย่างเนื้อขั้นต้น

> • การต้มเนื้อขั้นต้น

> • การปรุงอาหารขั้นต้น

ข้อความอีกส่วนหนึ่งปรากฏขึ้นตามมา

> **[บันทึกสูตรอาหารอัปเดต]**

>

> **น่องกระต่ายย่าง**

> สถานะ: ทดลองสำเร็จ

>

> **ต้มเนื้อกระต่ายกับเบอร์รี่แดง**

> สถานะ: ทดลองสำเร็จ

คีรันมองข้อมูลเ๮๣่า๲ั้๲อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือปิดหน้าต่างลง

เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้นมากมาย

ตรงกันข้าม วันนี้กลับทำให้เขาเห็นชัดกว่าเดิมว่า ยังมีอีกมากที่เขาไม่รู้

ความรู้จากโลกเดิมยังช่วยเขาได้

แต่เมื่อไม่มีมีด ไม่มีเตา ไม่มีหม้อ ไม่มีเครื่องปรุง และไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่เคยมี...

ความรู้เ๮๣่า๲ั้๲ก็เป็๲เพียงจุดเริ่มต้น

ส่วนที่เหลือ เขาต้องเรียนรู้ใหม่ด้วยตัวเอง

คีรันเอนตัวลงกับพื้น

“...พรุ่งนี้ค่อยคิด”

เปลือกตาของเขาค่อย ๆ ปิดลง

ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันกลืนกินความคิดทีละน้อย

ไม่นานนัก ที่พักเล็ก ๆ แห่งนั้นก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

---

อีกด้านหนึ่งของเกาะ คลื่นทะเลยังคงซัดเข้าหาชายฝั่งอย่างสม่ำเสมอ

ซ่า...

คลื่นลูกหนึ่งพัดบางอย่างเข้ามาตามแนวน้ำ

มันเป็๲เศษไม้ขนาดใหญ่ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล ผิวด้านหนึ่งแตกหักและหยาบกร้านจากการถูกคลื่นกัดเซาะ

คลื่นอีกลูกซัดเข้ามา

เศษไม้นั้นถูกผลักขึ้นไปบนชายหาด ก่อนจะขยับตามแรงน้ำไปอีกเล็กน้อย แล้วหยุดนิ่งในที่สุด

ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

ไม่มีใครรู้ว่ามันลอยมาจากไหน

มีเพียงเศษไม้ขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งที่ถูกทะเลพัดมาติดอยู่บนเกาะแห่งนี้

และค่ำคืนนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างเงียบงัน