ตอนที่ 4 วิธีใช้งาน
ชัยถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตที่ตกต่ำของเขาจะพลิกผันได้ขนาดนี้ เขาได้ค้นพบความสามารถพิเศษที่ซ่อนอยู่ในปากกาด้ามนี้ มันสามารถสะกดจิตใครก็ได้ที่มองมัน และบังคับให้คนคนนั้นทำตามคำสั่งของเขาได้
ย้อนกลับมาที่เวลาปัจจุบัน ชายที่เคยถูกคนเมินเฉยและไม่มีใครสนใจ ตอนนี้กลับมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก เขาคิดว่าถ้าเป็เมื่อก่อน ชายอ้วนหน้าตาขี้เหร่และไม่มีอนาคตอย่างเขา คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับสาวน่ารัก ๆ ตรงหน้าแบบนี้หรอก แต่ในตอนนี้ ทุกอย่างแตกต่างออกไปแล้ว เพราะเขามี “ปากกา” ด้ามนี้
หลังจากได้ใกล้ชิดกับมินนี่ตามคำสั่ง ชัยกลับหยุดการกระทำทั้งหมดลง เขามองใบหน้าของเธอที่ยังคงว่างเปล่าและไร้อารมณ์ ก่อนจะยิ้มเยาะให้กับตัวเองอย่างเงียบ ๆ และค่อย ๆ เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
ไม่กี่อึดใจต่อมา มินนี่ก็รู้สึกตัวขึ้น เธอส่ายศีรษะเล็กน้อยเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการที่ชายแปลกหน้าเข้ามาหาและยกปากกาขึ้นมาตรงหน้าเธอ หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็ความว่างเปล่า เธอมองไปรอบ ๆ และเห็นลูกแมวตัวเดิมนอนอยู่บนพื้นหญ้า มันยังคงส่งเสียงร้อง
“เหมียว ๆ”
ชัยไม่ได้กลับตัวกลับใจเป็คนดีแต่อย่างใด เหตุผลที่เขาหยุดก็เพราะเขารู้ดีว่าผลของการสะกดจิตจะอยู่ได้ไม่นาน เขาเคยลองใช้มันกับคนอื่น ๆ มาหลายครั้งแล้ว และสุดท้ายทุกคนก็จะตื่นขึ้นมาจากอำนาจของมันและจำอะไรไม่ได้
แต่เขาก็ได้ค้นพบวิธีที่จะทำให้การสะกดจิตนั้นคงอยู่ได้นาน นั่นคือการออกคำสั่งที่เกี่ยวพันกับสิ่งที่คนคนนั้น้าหรือปรารถนาอยู่แล้ว การทำเช่นนั้นจะทำให้การสะกดจิตนั้นฝังลึกลงไปในจิตใจของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ และทำให้ผู้ที่ถูกสะกดจิตไม่ได้เป็แค่ตุ๊กตาไร้ความรู้สึกเหมือนอย่างที่มินนี่เป็อยู่แบบเมื่อกี้นี้
“ไว้เราเจอกันใหม่อีกครั้งนะสาวน้อยคราวหน้ารับรองว่ามันจะสนุกยิ่งกว่านี้แน่”
ชัยคิดในใจ ก่อนจะเดินลับหายไปจากสายตาของมินนี่
เขาเดินกลับเข้ามาในซอยแคบ ๆ ที่คุ้นเคยของย่านที่พักอาศัยเก่า ๆ แสนทรุดโทรมใจกลางเมือง ก่อนจะหยุดยืนหน้าตึกแถวสามชั้นที่ผนังปูนเริ่มกะเทาะ เขาเดินขึ้นบันได จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องเช่าของตัวเอง
เขาเข้าไปในห้องและทันทีที่ปิดประตูลง ชัยก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงแคบ ๆ ภายในห้อง มือขวาของเขากำปากกาด้ามนั้นไว้แน่น พลางคิดทบทวนถึงสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ในวันนี้ เขาไล่เรียงเื่ราวที่เกิดขึ้นกับมินนี่ และกับคนอื่นๆ ที่เขาเคยใช้ปากกาด้ามนี้อย่างไม่มีจุดหมาย
“ต้องเป็สิ่งที่คนคนนั้น้า...”
ชัยพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายคนกระหายน้ำ
“แต่จะรู้ได้ยังไงว่าใคร้าอะไร?”
สมองของเขากำลังคิดอย่างหนักหน่วง เขาคิดถึงเื่ราวในอดีตที่เขาได้เผชิญหน้ากับความล้มเหลว และความรู้สึกสิ้นหวังที่ทำให้เขาต้องตกต่ำลงมาถึงจุดนี้ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาเชื่อว่าปากกาด้ามนี้จะช่วยให้เขาได้ทุกอย่างที่เขา้า
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น
“ก๊อก ๆ”
เสียงนั้นทำให้ชัยสะดุ้งตัวเล็กน้อย ความคิดทั้งหมดของเขาหยุดชะงักลง เขาหันไปมองประตูอย่างมีแผนการบ้างอย่างในใจ
“มาแล้วสินะ”