ศิลาแห่งทวยเทพ

ลานกว้างหน้าบ้านที่พวกของเดนพักอยู่ ลูให้กันนาร์ฝึกเขาหลังจากที่ตื่นขึ้นมาในขณะที่พวกเขากำลังฝึกยุทธกันอยู่นั้น ชายชราเจ้าสำนักหลิงหลงก็เดินมาพร้อมกับไท่จางและหนิงหยูเมื่อลูและกันนาร์เห็นจึงหยุดการฝึกเพื่อคำนับพวกเขา

“หลิงหลง:อืมช่างขยันกันเสียจริงได้ยินว่าพวกเจ้าอยู่ฉลองกันจนดึกมิใช่รึทำไมถึงตื่นเช้ากันจังละ”

“ลู:ข้าน้อยตื่นเช้าเป็นนิสัยไปแล้วนะขอรับ”

“หลิงหลง:ในเมื่อพวกเจ้าตื่นแล้วก็ดีรีบรับประทานอาหารเช้ากันชะ ข้าจะให้หนิงหยูพาพวกเจ้าไปเยี่ยมชมภายในสำนักเหมันต์อัคคี และจะให้ไท่จางไปส่งไอร่าขึ้นเรือเพื่อกลับไปยังม่านหมอกพฤกษา”

“กันนาร์:เดี๋ยวข้าไปเรียกนายท่านก่อนดูเหมือนเมื่อคืนเขากระทำการบางอย่างจนไม่ได้หลับได้นอน”

“ลู:ข้าก็สงสัยเหมือนกันเมื่อคืนในงานเลี้ยงดูเจ้าเดนทำหน้าไม่สบอารมณ์แถมยังขอตัวไปนอนก่อนชะอีก แถมยังได้ยินเจ้านั้นทะเลาะกับตัวเองชะงั้น”

“กันนาร์:ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่ข้าจะไปเรียกเขายังเสียวๆโดนเตะเอาอยู่เลยเนี้ย”

ชายชรายิ้มให้กับทั้งสองและเดินเข้าไปภายในบ้านพร้อมกับไท่จางและหนิงหยู เมื่อเข้ามาก็พบพวกหญิงสาวเตรียมอาหารไว้บนโต๊ะกันแล้ว ไอร่าที่ยิ้มหน้าแป้นเมื่อเห็นเจ้าสำนักจึงรีบเข้ามาคาราวะ

“ไอร่า:คาราวะท่านเจ้าสำนัก ท่านจาง ท่านหยู”

“หลิงหลง:เจ้าเตรียมตัวเสร็จรึยังละไอร่า ถ้าเสร็จแล้วข้าจะให้ไท่จางไปส่งเจ้าขึ้นเรือเที่ยวเช้านี้”

“ไอร่า:เรียบร้อยแล้วขอรับ”

“หลิงหลง:อืมงั้นก็ตามไท่จางไปตอนนี้เลยละกัน”

ไอร่ากล่าวลาทุกคนที่อยู่ในโถงแต่เมื่อเขามองดีๆกลับไม่พบเดนอยู่ที่นั้นด้วยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจจึงตามไท่จางออกไปเพื่อไปท่าเรือ

“ไอลีน:นี่เจ้าบ้าเดนยังไม่ตื่นอีกรึสงสัยต้องใช้กำลังปลุกชะแล้ว”

ไอลีนถามพวกในห้องทุกคนต่างสั่นศีรษะ ทำให้นางรีบตรงไปยังห้องของเขาถีบประตูเข้าไปอย่างแรง

“ไอลีน:นี่เจ้าจะนอนกินบ้านกินเมืองรึไงกันไอร่านะไปแล้วนะไม่ออกมาลาเขาหน่อยรึ แถมกลับข้าวก็เสร็จแล้วรีบตื่นได้แล้ว”

ในขณะที่ไอลีนเข้าไปใกล้เตียงของเขาและเปิดม่านขึ้นกลับไม่พบเดน

“ไอลีน:เอ๊ะ เจ้านั้นไปไหนกันละเนี้ย”

เมื่อไอลีนหาทั่วทั้งห้องก็ไม่พบเขาจึงออกมายังโถงที่มีพรรคพวกรออยู่และก็รีบถามคนทั้งหมดว่าเห็นเดนรึไม่เพราะเขาไม่อยู่ภายในห้อง

“ไอลีน:เจ้าบ้านั้นหายไปไหนกันนะ”

“ออโรร่า:ช่างเขาเถอะพี่หญิงเดี๋ยวเขาก็คงกลับมาเองแหละ”

“ไป๋เป่า:อย่าห่วงเขาเลยเขานะเก่งออกจะตายไป คงแอบไปเที่ยวข้างนอกก่อนพวกเราแล้วละพวกเรามาทานข้าวกันเถอะจะได้รีบออกไปดูสถานที่ต่างๆในสำนักกัน”

“ลู:อย่าไปห่วงเจ้านั้นเลยต่อให้มีเทพปีศาจออกมาก็ทำอะไรเจ้านั้นไม่ได้หรอก เอาละมาทานข้าวกันข้าหิวแล้ว”

ไอลีนสงสัยในคำพูดของลูแต่ก็เก็บเอาไว้และเริ่มนั่งลงรับประทานอาหารพร้อมกับพรรคพวกที่รอนางอยู่

เดนลืมตาขึ้นและปิดปากหาวร้องเรียกเจ้ามังกรแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาทำให้เขาต้องตะโกนเรียกอีกครั้งแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ

“เดน:อะไรกันเจ้านี่เรียกแล้วไม่ตอบ คงต้องลงไม้ลงมือกันชะมั้งแล้ว”

เมื่อเขายืนขึ้นและมองไปรอบๆตัวต้องทำให้เขาตกใจขึ้นมา

“เดน:ที่นี้ที่ไหนกันข้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง”

พื้นที่ที่เขาอยู่นั้นเป็นพื้นที่โล่งๆที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากท้องฟ้า เมื่อเขาตั้งสติได้ก็ทะยานตัวออกไปอย่างรวดเร็วเดนเหาะอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถออกไปพ้นพื้นที่อันว่างเปล่านี้ได้

“เดน:นี่มันบ้าอะไรกันทำไมถึงออกไปไม่พ้นสถานที่นี้สักทีเนี้ย”

เขาหยุดอยู่กลางอากาศและพยายามจะเปิดมิติกลับไปหาพวกลู แต่เขากลับเปิดมิติไม่ได้

“เดน:ชักจะแปลกชะแล้วแฮะ ก็ได้งั้นลองดูกันสักตั้ง”

เดนเร่งออร่าสีครามขึ้นรอบตัวจนเส้นผมและลูกตาเปลี่ยนเป็นสีครามส่องแสงออกมา บรรยากาศรอบข้างเขาสั่นไหวขึ้นอย่างรุนแรง

“เดน:มาดูกันว่าเจ้ามิติประหลาดนี่จะทนพลังศิลาแห่งเทพสิบเปอร์เซ็นต์ของข้าได้”

เดนระเบิดพลังออกมาอย่างรุนแรงทำให้รอบๆสั่นสะเทือน

“หึหึหึ ข้าก็นึกว่าใครที่แท้เจ้าพิภพแดนเทพเองหรอกรึ”

เสียงปริศนาดังขึ้นภายในหัวของเขาทำให้เดนหยุดการระเบิดพลังและมองไปรอบๆตัวของเขา

“เดน:เจ้าเป็นใครกันแสดงตัวออกมานะ”

“เก่งจริงก็หาข้าให้พบสิหนุ่มน้อย”

“เดน:เจ้าบ้านี่หาเรื่องเจ็บตัวสะแล้วอย่าให้ข้าเจอเจ้าละกัน ข้าจะหาเจ้าให้ดู”

เดนสงบนิ่งหลับตาลงออร่ารอบตัวเขาไหลอย่างนุ่มนวลรอบๆตัว วงเวทย์สีครามเกิดขึ้นมาอย่างมากมายในพื้นที่โล่งๆนั้น

“ยังหนุ่มยังแน่นสามารถใช้พลังของศิลาได้ถึงขนาดนี้นับว่าไม่เลว ข้าจะรอดูว่าจะหาข้าพบไหมพยายามเข้าละเจ้าพิภพน้อย หึ หึ หึ”

เดนที่สงบนิ่งนั้นสัมผัสได้ถึงทุกสิ่งรอบๆกายเขาเมื่อนานขึ้นเขาก็หลวมร่วมเขากับบรรยากาศของสถานที่จนกลายเป็นหนึ่งเดียว ทำให้สัมผัสถึงบางสิ่งที่ไม่เข้ากันของพลังเมื่อเขาเพ่งสมาธิยิ่งขึ้นเขาก็พบกลุ่มแสงสีทองอยู่ห่างจากเขาเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

“โอ้โหสามารถหาเจอเร็วขนาดนี้เชียวรึคนก่อนๆใช้เวลาตั้งนานเจ้านี้มีพรสวรรค์พอตัวเลยนะเนี้ย”

เสียงปริศนากล่าวชมเขาขึ้นมา เดนไม่ฟังเสียงนั้นและก้าวเข้าไปในแสงสีทองนั้นทำให้เขามาโผล่ยังอีกที่หนึ่งเป็นที่โล่งกว้างสีขาวไร้ซึ่งท้องฟ้าไร้ซึ่งสิ่งใด

“เดน:หึข้าหาเจ้าเจอแล้วทีนี้ละเห็นดีกันแน่”

“เจอข้าจริงนะเหรองั้นข้าอยู่ไหนละ”

เดนรวมพลังสีครามหนาแน่นไว้ที่หมัดขวาของเขาและซัดไปเบื้องหน้าตนเองทำให้อากาศที่ว่างเปล่าแตกร้าวเมื่อเขาซัดอีกหมัดอากาศทีาแตกร้าวนั้นก็แตกกระจายเหมือนเศษกระจกทันที พื้นที่โล่งกว้างสีขาวกลับกลายเป็นภายในโถงปราสาทหลังใหญ่สีทองอล่ามเบื้องหน้าของเขามีบรรไดทอดสูงขึ้นไปจนไปถึงบัลลังก์ขนาดใหญ่ส่องแสงสีทอง บนบัลลังก์นั้นมีคนที่ไม่สามารถมองเห็นหน้าตาหรือว่ารูปร่างของเขาได้เป็นเพียงกลุ่มแสงรูปร่างคนเท่านั้น นั่งบนบัลลังก์อย่างเบื่อหน่ายมองมาทางเขา เมื่อเดนมองดูดีๆถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมา

“เดน:นะ..นี่เจ้า เออไม่สิ ท่านเป็นใครกันทำไมข้าถึงสัมผัสพลังของท่านไม่ได้”

“เฮ้อ..นี่เจ้าเด็กน้อยเจ้าพิภพรุ่นอื่นๆไม่เคยบอกกล่าวเจ้าเลยรึว่าเหนือกว่าเจ้าพิภพยังมีอะไรอยู่อีกนะ”

ในขณะที่เดนนิ่งเงียบจ้องมองบุคคลบนบัลลังก์นั้น ไข่ที่อาศัยในมิติของเขาก็ลอยออกมาและพุ่งตรงไปยังบุคคลปริศนานั้น เจ้าไข่นั้นลอยลงบนมือของคนปริศนาอย่างนุ่มนวล

“มิน่าเจ้าถึงมายังสถานที่แห่งนี้ได้ ไข่เทวฑูตผู้ส่งสารของข้าไปอยู่กับเจ้านี่เอง”

“ทั้งๆทีเจ้ายังคงไม่มีคุณสมบัติมายังที่แห่งนี้แต่ก็นับว่าเจ้านั้นใช้พลังของศิลาได้เหนือกว่าคนก่อนๆอยู่ละนะ”

เมื่อเดนฟังเขากล่าวออกมาทำให้เขานึกอะไรออก

“เดน:ระ..รึว่า ทะ...ท่านคือมหาเทพอย่างนั้นรึ”

“อย่าบอกนะว่าเจ้าเพิ่งจะมานึกออกนะ”

เดนแข้งขาอ่อนแรงโดยฉับพลันคุกเข่าและก้มหัวลงแนบพื้นทันที

“เดน:ขะ..ข้าขออภัยที่กล่าวล่วงเกินท่านเมื่อสักครู่นี้โปรดอภัยให้กับผู้โง่เขลาคนนี้ด้วยเถอะท่านมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่”

“เอาเถอะเห็นว่าเจ้ายังเยาว์ข้าจะให้อภัยว่าแต่เจ้านะตายไปแล้วและกลับมาเกิดใหม่ใช่ไหม”

“เดน:ขอรับท่านทราบได้อย่างไรขอรับ”

“ก็ศิลานั้นนะมันคือตัวของเจ้าไปชะแล้วนะสิถึงว่าใช้พลังของศิลาได้ถึงขนาดนั้น”

“เอาละเล่ามาสิเหตุการณ์มันเป็นยังไงกันแน่ทำไมเจ้าถึงตายได้และมาเกิดใหม่ได้ยังไง”

เดนเริ่มเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่บนดาวแห่งเทพให้กลับบุคคลปริศนาฟัง

ภายในบ้านกลางเขาสำนักเหมันต์อัคคีไอลีนลุกขึ้นเกินไปหาเจ้าสำนักหลิงหลง

“ไอลีน:ข้าว่าท่านพาพวกข้าไปกันแค่นี้เถอะขืนรอเจ้านั้นวันนี้คงไม่ได้ไปไหนกันพอดีท่านเจ้าสำนัก”

เจ้าสำนักพยักหน้าพร้อมกับยิ้มตอบไอลีนและหันมองพวกทีานั้งรออยู่

“หลิงหลง:เอาละงั้นไปกันเถอะพอเขากลับมาพวกเจ้าค่อยพาเขาไปดูอีกที หนิงหยูพาพวกเขาไปได้แล้วข้าจะกลับไปยังห้องประชุมงานก่อน”

“หนิงหยู:ขอรับท่านเจ้าสำนัก”

“หนิงหยู:เอาละพวกเจ้าตามข้ามา”

ไอลีนและพวกพ้องเดินตามหนิงหยูไป เมื่อหนิงหยูเดินนำพวกเขามาจนถึงสำนักเหล่าศิษย์เหมันต์อัคคีที่สวมชุดทั้งเหมือนกันและไม่เหมือน พวกเขานั้นบางคนจะใส่ชุดลวดลายเปลวเพลิงบางคนมีลวดลายเกร็ดหิมะหรือมีทั้งสองบนตัวเดียวกัน พวกเขาเหล่านั้นต่างมองไปยังกลุ่มไอลีนเป็นตาเดียวแล้วก็มีเสียงกระซิบกระซาบตามมา

“ลู:ท่านหนิงหยูข้าขอเรียนถามท่านบางอย่างได้รึไม่”

“หนิงหยู:ถามมาสิถ้าข้าสามารถตอบได้ก็จะตอบ”

“ลู:ทำไมชุดพวกเขาถึงต่างกันละอยู่สำนักเดียวกันมิใช่รึ”

“หนิงหยู:อ๋อเรื่องนี้เองรึข้าจะอธิบายให้พวกเจ้าฟัง แต่เรื่องแค่นี้ถามไป๋เป่าเอาก็ได้นิ คืองี้ พวกที่ใส่ชุดลวดลายเปลวเพลิงนั้นนะจะเป็นศิษย์ของเข้าอัคคีและที่สวมชุดลวดลายเกร็ดหิมะจะอยู่เขาเหมันต์แล้วก็มีทั้งสองลวดลายนั้นเป็นพวกที่พิเศษหน่อยที่สามารถฝึกยุทธได้ทั้งสองอย่างไปพร้อมกันนะมีไม่มากหรอกนะพวกนี้นะ”

“ลู:เป็นเช่นนั้นนี้้เอง เจ้าละไป๋เป่าอยู่อัคคีรึเหมันต์ละ”

ไป๋เป่าที่กำลังคุยกับไอลีนและออโรร่าอยู่หันไปหาลู

“ไป๋เป่า:ข้าก็ฝึกทั้งสองสองนั้นแหละ”

เมื่อพวกเข้าเกินมาพักหนึ่งหนิงหยูจึงหยุดเดินพวกที่ตามหลังมาต่างหยุดตาม

“หนิงหยู:ที่นี้คือหอคัมภีร์ฝึกยุทธ”

เขามาหยุดตรงเบื้องหน้าตึกสามชั้นที่สร้างด้วยไม้

“หนิงหนู:เมื่อพวกเจ้าเข้าศึกษาพวกเจ้าต้องมาเลือกวิชายุทธที่เข้ากับพวกเจ้าที่นี้ และที่ข้างๆนั้นก็คือหอศาสตราเจ้าจะเข้าไปเลือกมาใช้รึไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้า เอาละตามข้ามา”

หนิงหยูแนะนำและพาพวกเขาไปยังสถานที่อันมากมายในสำนักจนเย็นใกล้ค่ำก็มาถึงที่สุดท้ายที่จะแนะนำ

“หนิงหยู:ที่นี้หอคอยมายาที่มีสมบัติมากมายมาปรากฏอยู่และก็ยังอันตรายที่สุดด้วยเพราะมีเหล่าสัตว์อสูรอาศัยอยู่อย่างมากมายในหนึ่งปีสำนักจะจัดให้เหล่านักศึกษาเข้าไปหาประสบการณ์และหาสมบัติ”

พวกเขามองไปยังหอคอยที่ดูเก่าแก่ที่สูงขึ้นไปถึงหมูเมฆตัวหอคอยเดียวปรากฏเดี๋ยวเลื่อนลางสมกลับชื่อหอคอยมายา

“หนิงหยู:เอาละในเมื่อรู้จักสถานที่ทั้งหมดแล้วอีกสองวันข้าจะนำพวกเจ้าเข้าทดสอบความสามารถว่าจะได้อยู่ชั้นเรียนไหนกันมั้ง วันนี้กลับไปยังบ้านพวกเจ้ากันก่อน นี้ก็ใกล้จะค่ำมืดแล้ว”

จากนั้นหนิงหยูก็พากลุ่มคนกลับไปยังบ้านบนภูเขา เมื่อพวกเขากลับมาถึงก็ยังไม่พบเดน

“ไอลีน:ไอ้เจ้าบ้านั้นมันไปไหนของมันกันนะกลับมาแม่จะด่าให้หูชาไปเลย”

“หนิงหยู:เอาละพวกเจ้าก็หาอะไรทานกันชะแล้วก็ตามสบายเลยนะ ข้าขอตัวก่อนอีกสองวันข้าจะมารับพวกเจ้าไปทดสอบ”

พวกเขาส่งยืนส่งหนิงหยูจนหายลับตาไปจึงเข้าไปคุยกันภายในบ้าน ออโรร่าและแคนดิสเข้าครัวเหลือไป๋เป่าคุยกับไอลีนที่กำลังทำหน้ามุ่ย ลูลากกันนาร์มานอกบ้านและบังคับให้เขาฝึกวิชาให้