หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

หลินเหยียนยืนนิ่งหน้าประตูห้องหนึ่งในโรงเตี๊ยม

หัวใจสั่งให้ยกมือขึ้นเคาะ...

แต่สัญชาตญาณนักยุทธกลับยับยั้งไว้

เขายื่นหูแนบเบาๆ

ได้ยินเสียงคนพูดเบาๆ ด้านใน—เสียงนั้นไม่ได้ชัดเจน

แต่ “จังหวะคำ” และ “น้ำเสียงเวลาเงียบ” กลับคุ้นจนแทงใจ

---

ด้านใน

ซูเหวินฉีกำลังพูดกับสายข่าวเสียงเบา

> “เป้าหมายยังไม่เปลี่ยน แต่มีคนตามข้าแล้ว”

“ข้าไม่แน่ใจ... แต่รู้สึกได้ว่า เป็นเขา”

สายข่าวหรี่ตา

> “ท่านแน่ใจหรือ ว่าอยากให้เขาจำท่านได้?”

ซูเหวินฉีเม้มปากแน่น

> “ไม่...”

“แต่อยากให้เขารู้ว่า—ข้ายังมีชีวิตอยู่”

---

ระหว่างที่หลินเหยียนลังเล

ประตูอีกด้านก็เปิดออกอย่างไม่คาดคิด—

ไม่ใช่ซูเหวินฉี แต่เป็นสายข่าวที่เดินออกมาเงียบๆ

หลินเหยียนแสร้งเป็นแค่ผู้โดยสารธรรมดา

หันหลัง เดินผ่าน…

แต่ในวินาทีนั้นเอง

เขาเหลือบเห็น ขลุ่ยไม้ไผ่สีดำ ที่สายข่าวถือออกมา

ขลุ่ยแบบเดียวกับที่ "นาง" เคยใช้เป่าเพลงยามค่ำ... ในชาติเดิม

---

ปลายตอน

หลังจากเดินห่างออกมาได้หลายช่วงถนน

หลินเหยียนหยุดนิ่งใต้เงาโคมไฟ

ลูบคางนิ่ง

> “ไม่ใช่แค่เงาหลัง ไม่ใช่แค่เสียงเดิน...”

“ตอนนี้ ข้ารู้แล้วว่าเจ้ายังอยู่”

> “คำถามคือ... เจ้าต้องการให้ข้ารู้ไปเพื่ออะไร?”