พริบตาที่เหยื่อถูกสังหาร โคลนอาศัยจังหวะที่พวกชาวบ้านกำลังตกตะลึง พุ่งเข้าหาชายขี้เมาอีกคน การเคลื่อนไหวของเขาสมบูรณ์แบบ เพียงชั่วลมหายใจโคลนก็เกือบประชิดตัวเหยื่อรายที่สองได้ ชายหนุ่มออกแรงดีดตัว ส่งร่างพุ่งไปราวกับหมาป่ากระโจนเข้าหาเหยื่อ พริบตาที่ร่างกายลอยอยู่กลางอากาศั์ตาสีน้ำตาลเล็งไปที่่ท้องถึงลำคอ ‘หากฉันสามารถเฉือนลึกขึ้นไปถึงลำคอได้ ลมหายใจสุดท้ายของมันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น’ เมื่อคิดได้ดังนั้นมีดสั้นก็ตวัดวาดขึ้นทันที
“ฉึบ!” มีดสั้นเฉือนผ่านใต้ชายโครงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
‘หืม?’ พริบตาที่ดาบนิรนามฟาดมายังกลางลำตัว ร่างกายของโคลนก็พลิ้วหลบราวกับใบไม้
“อ๊าก!” ชายขี้เมาร้องครางพลางกุมชายโครง ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่เชื่อ
“จิ๊” โคลนเสียดายที่พลาดโอกาสในการสังหารชายคนที่สอง หากเป็ไปตามแผนที่เขาวางไว้ ชายขี้เมาสองคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มจะต้องถูกสังหาร จากนั้นจะเหลือเ้าหมีั์ที่ถือขวาน ชายตัวผอมที่ใช้ดาบสั้น และเ้าสัตว์ป่าหน้าบากที่ใช้ดาบ หากเป็ศัตรูจำนวนสามคนเขาจะใช้วิธีสู้ไปพลางหนีไปพลาง จนกว่าศัตรูจะสูญเสีย SP จนหมด จากนั้นก็สังหารพวกมันทีละคน แต่แผนการของเขาก็ถูกทำลายลงไป มีดสั้นที่เพิ่งจะลากไปได้แค่สามนิ้วถูกดึงกลับมาก่อนเนื่องจากมีคนเข้ามาขัดขวาง าแไม่ได้ลึกมากนักเพราะเดิมทีเป้าหมายของเขาไม่ใช่การแทงลึกเข้าไป แต่เป็การกรีดเฉือนให้ยาวไปถึงลำคอหรืออย่างน้อยควรเป็หน้าอก
เมื่อขาทั้งสองกลับมาแตะพื้น โคลนก็มองไปที่เ้าของดาบทันทีว่ามันเป็ใคร ‘เ้าสัตว์ป่านิเอง’ เขาคิด
“ฉันนึกอุส่าห์ใช้เ้าขี้เมาเป็เหยื่อล่อ ระหว่างที่แกกำลังจะฆ่ามัน ฉันก็จะฟันแกออกเป็สองท่อน คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าแกจะหลบดาบนั่นได้” ฮัลค์มองไปที่โคลน
“ฮัลค์! นี่แกตั้งใจใช้ฉันเป็เหยื่อเรอะ” ชายขี้เมาตวาดลั่น
“แกจะโมโหอะไร ที่แกยังยืนแหกปากอยู่ได้ก็เป็เพราะฉัน แต่ถ้าแกเกิดตายขึ้นมาจริง ๆ ความดีความชอบที่ฆ่าเ้าเด็กนี่ได้ ฉันก็จะยกให้แกทั้งหมดอยู่ดี” ฮัลค์พูดราวกับไม่ยินดียินร้ายใด ๆ
“หน็อยแน่! แกนะแก! อ๊าก... ” ชายขี้เมาโกรธจนแผลฉีก ของเหลวสีแดงไหลออกมาเป็ทางยาว
“เลิกสำออยแล้วล้อมมันไว้” ชายที่ชื่อสกินรีบกำชับคนที่เหลือ
“เอาล่ะ ดูซิคราวนี้แกจะหนีไปไหนพ้น เ้าเด็กเวร!” สกินพูดพลางชี้ดาบสั้นไปที่โคลน
ชายหนุ่มถูกรุมล้อมอยู่ทั้งสี่ทิศเขามองไม่เห็นโอกาสเลยว่าจะมีชีวิตรอดไปได้อย่างไร การเข้าไปสู้สี่ต่อหนึ่งนั้นเป็อะไรที่โง่มากในความคิดเขา แน่นอนว่าอาจจะสามารถแลกชีวิตกับพวกมันไปได้อย่างน้อยหนึ่งคน แต่แล้วยังไงล่ะ เขาไม่ได้กำลังเล่นเกมเหมือนคนอื่น ๆ ไม่มีอะไรการันตีว่าเขาจะกลับมาจากความตายได้ การแลกชีวิตเป็สิ่งสุดท้ายของสุดท้ายที่โคลนจะทำ
‘ฉันควรทำยังไงดี’ เขาคิด ‘ฝ่าไปทางเ้าขี้เมานี้เหรอ’ เพียงแค่เขามองไปทางชายขี้เมา เ้าสัตว์ป่าก็ตั้งท่าเตรียมตัวเหมือนรู้ความคิดของโคลน ชายหนุ่มจึงล้มเลิกความคิดนั้นไปก่อน
“เป็อะไรไป...ถ้าแกไม่รีบบุกเข้ามา พวกเราจะเป็ฝ่ายบุกเข้าไปแทนล่ะนะ” ฮัลค์พูดพลางยิ้มเ้าเล่ห์
โคลนไม่สนใจจะต่อคำ เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการระวังตัว เขาเคลื่อนตัวช้า ๆ เป็วงกลม หันหน้าสลับไปมาซ้ายขวาทำให้แน่ใจว่าจะไม่ถูกโจมตีมาจากด้านหลัง
เป็จังหวะนั้นเองที่โคลนหันหลังให้กับชายตัวผอม มันพุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบสั้นในมืด
“ฟุบ ฟุบ ฟุบ” โคลนเอี้ยวตัวหลบคมดาบสามทีติดก่อนแทงสวนกลับ ชายร่างผอมเตรียมตัวอยู่แล้ว มันหลบฉากไปด้านข้างและพุ่งเข้ามาใหม่
“ฝึด” ปลายดาบสั้นฉีกเสื้อขาวของโคลนเป็แนวยาว แต่ร่างกายเขามีแค่รอยถากเท่านั้น หากว่านี่เป็การต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง ด้วยความเร็วและรุนแรงระดับนี้เขามั่นใจว่าจะสามารถหลบการโจมตีของชายร่างผอมคนนี้ได้ แต่นี่ไม่ใช่การต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งอย่างที่เขาหวัง ระหว่างที่เขาหลบหรือโจมตีอยู่นั้น ศัตรูรอบ ๆ ก็กำลังมองหาโอกาสสังหารเขาอยู่เช่นกัน ทำให้เขาไม่อาจใช้สมาธิทั้งหมดเข้าห้ำหั่นกับชายตรงหน้าได้
‘บ้าเอ๊ย!’ เร็วเท่าความคิดมีดสั้นที่จู่โจมไปได้ครึ่งทางก็ถูกดึงกลับมาเพื่อรับการโจมตีของเ้าสัตว์ป่าแทน
“เช้ง” ชายหนุ่มได้โอกาสอาศัยจังหวะนี้ดีดตัวถอยฉากออกมา
“ฉัวะ” ชายร่างผอมถือโอกาสนี้ฟันไปที่แขนของโคลน ชายหนุ่มไม่สนใจาแ เล็งมีดสั้นไปที่ลำตัวของชายร่างผอม
“สึบ” มีดสั้นแทงลึกเข้าไปในลำตัวชายร่างผอม มันได้แต่ตกตะลึงในความรวดเร็วของโคลน
“หมับ” โคลนใช้มืออีกข้างตรึงข้อมือของเ้าสัตว์ป่าหน้าบาก ที่กำลังวาดดาบมาทางเขา
“ปึก ๆ ๆ” ฮัลค์ใช้หมัดซ้ายต่อยไปที่ลำตัวของโคลนสองทีจนตัวลอยเคว้ง ตามด้วยหัวโขกไปทีคิ้วซ้ายของชายหนุ่ม ร่างถอยกระเด็นไปไกลเกือบเมตร ใบหน้าหล่อเหลาซีกซ้ายอาบย้อมไปด้วยเื
“ย๊ากกก!” เฮนรี่และชายขี้เมาวิ่งเข้าชาร์จทันที
ชายขี้เมาวาดดาบลงมาที่โคลน “วูบ” ชายหนุ่มรีบพลิกตัวหลบหวุดหวิด ยังไม่ทันได้พักหายใจเฮนรี่ก็ตวัดขวานใส่ โคลนดีดตัวหลบและยืนขึ้นได้ในที่สุด
“ไอเด็กเวรนี้มันหลบเก่งไปหรือเปล่า” สกินหันไปพูดกับฮัลค์
พริบตาที่โคลนยืนขึ้นได้เฮนรี่พลิกข้อมือตวัดขวานย้อนกลับ
“ฉูด!!” ร่างกายและศีรษะถูกแยกออกจากกันทันที ความเงียบปกคลุมป่าแห่งนี้ทันที ทุกคนตกอยู่ในความตะลึง
“แกทำบ้าอะไรอยู่เฮนรี่!” ชายร่างผอมตวาดลั่นหลังจากเห็นร่างไร้ศีรษะของชายขี้เมาล้มฟุบลงกับกองกับพื้น
เฮนรี่ได้แต่ทำหน้าเหวอ “มันหลบการโจมตีของฉันได้” เฮนรี่ถอยออกไปรวมตัวกับพรรคพวกพลางบอก “พวกเราควรโจมตีมันพร้อมกัน มันจะได้หลบอีกไม่ได้”
โคลนอาศัยจังหวะนี้พุ่งออกไปอีกทาง ทั้งสามจึงรีบวิ่งตามไป ชายหนุ่มวิ่งลัดเลาะไปตามทาง ะโหลบต้นไม้และซากหินซ้ายทีขวาที ยิ่งวิ่งลึกเข้ามามากเท่าไหร่ทางยิ่งลำบากมากขึ้นเท่านั้น เมื่อทั้งสามเริ่มตามทันโคลนจึงหยุดวิ่งและโจมตีกลับ ชายหนุ่มไม่ต่อสู้พัวพัน พอเห็นว่าจวนตัวก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้ง เหตุการณ์เป็อย่างนี้อยู่พักหนึ่งจนในที่สุดทั้งสามก็เริ่มตามความเร็วของโคลนไม่ทัน เป็สัญญาณบ่งบอกว่าพวกนั้น SP ใกล้หมดแล้ว
หากจะตีงูต้องตีให้ตาย และยิ่งเป็งูที่กำลังเหนื่อยล้ายิ่งต้องรีบตี เพราะถ้ามันหายเหนื่อยเมื่อไหร่มันต้องมาฉกเขาแน่ ๆ คิดได้ดังนั้นโคลนก็หันหลังวิ่งกลับไปทางเดิม ไม่นานก็พบพวกชาวบ้านทั้งสาม เขาวิ่งเข้าหาคนที่อ่อนแอที่สุดก่อน มีดสั้นพุ่งเข้าหาชายร่างผอมอย่างรวดเร็ว
“เคร้ง” ชายร่างผอมใช้ดาบรับการโจมตีและสวนกลับ โคลนก็เอียงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ทั้งสองผลัดการโจมตี ในขณะที่โคลนเสียเปรียบด้านอาวุธ ชายร่างผอมก็เหนื่อยล้าจากการสูญเสีย SP เช่นกัน เมื่อนำมาหักลบกันแล้วทำให้ชายหนุ่มได้เปรียบอยู่เล็กน้อย ในขณะที่สกินกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ เฮนรี่และฮัลค์ก็ตามมาสมทบได้ทันเวลา ดาบและขวานฟันลงมาพร้อมกันทำให้โคลนต้องถอยฉากออกมาตั้งหลักเสียก่อน
“แฮ่ก ๆ ๆ” ชายร่างผอมหายใจหอบ “ทำไม...พวกแก... แฮ่ก ๆ มาช้า... แฮ่ก ๆ”
“ฟู ฟู ฟู” ทั้งสองไม่ตอบอะไร มันไม่อยากจะเสียพลังงานที่เหลือไม่มากนักไปกับการตอบคำถามไร้สาระ
“เคร้ง วูบๆ ฝับ ๆ” ทั้งสามคนรุมโจมตีโคลนพร้อมกัน แต่ความเหนื่อยล้าของทั้งสามเริ่มส่งผลมากขึ้น ๆ ชายหนุ่มหลบหลีกและโต้ตอบได้เป็ส่วนใหญ่เนื่องจากค่าสถานะที่ลดลงของพวกนั้น าแที่เกิดขึ้นนั้นดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับของอีกฝ่าย โดยเฉพาะชายร่างผอมที่ตอนนี้มีาแเต็มตัว
“ฉัวะ!” ร่างใหญ่ผิวสีเข้มทรุดลงไปกับพื้น เฮนรี่หันไปมองด้านหลังก็เห็นฮัลค์ยืนยิ้มเ้าเล่ห์อยู่
“ฉันล่ะสงสัยมานานแล้ว ว่าทำไมเ้าเด็กนี่มันถึงยังยืนสู้อยู่ได้ พอมาลองคิดดูดี ๆ มันเป็เพราะแกคอยแอบขัดแข้งขัดขาพวกเราอยู่นี่เอง แกนี่มันเนียนดีว่ะ ฮ่า ๆ ถ้าให้เดา...หัวของเ้าขี้เมาแกก็ตั้งใจสินะ” พูดเสร็จฮัลค์ก็แทงดาบซ้ำไปที่แผลของเฮนรี่
“อ๊ากกกก”
โคลนอาศัยจังหวะนี้ย่อตัวลงต่ำพุ่งเข้าไปหาฮัลค์ทันที เ้าหน้าบากตอบสนองทันควันโดยการฟันมาสองที ด้วยร่างกายที่สูงใหญ่ทำให้มีจุดอ่อนด้านล่าง โคลนก้มต่ำหลบซ้ายขวาก็เข้าประชิดตัวฮัลค์ได้ มีดสั้นพุงใส่ลำตัวทันที
“หมับ” มือใหญ่คว้าไปที่ข้อมือของโคลน พริบตานั้นเองชายหนุ่มยิ้มเยาะก่อนจะะโถีบขาคู่ไปที่ลำตัว
“ปึก” ร่างใหญ่กระเด็นถอยหลังเล็กน้อย โคลนเคลื่อนไหวต่อเนื่อง แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่ชายร่างั์ แต่เป็เ้าคนผอมที่อยู่ถัดออกไป ด้วยความเหนื่อยล้าอย่าว่าแต่จะตามความเร็วของโคลนเลย แค่ขยับตัวก็ยังลำบาก
“ฝับบบ! ฝับบบ! ฝับบบ!” โคลนกระหน่ำฟันไปสามทีติด ไม่นานร่างผอมก็ล้มลงไปกอง
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 370 หน่วย”
ฮัลค์อาศัยจังหวะนี้ฟันไปที่โคลน ชายหนุ่มเอามีดเข้ารับ
“เคร้ง!” มีดสั้นหักกระเด็นไปไกล ดาบกระแทกเข้าที่บริเวณหัวไหล่และหน้าอกของชายหนุ่ม เืไหลออกมาย้อมเสื้อขาวให้กลายเป็สีแดงฉาน เมื่อหมาป่าไม่มีกรงเล็บจึงเป็ได้แค่ลูกแมว ฮัลค์ใช้โอกาสนี้แสดงสีหน้าเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ
“ฮ่า ๆ ๆ ตายซะเถอะ” ฮัลเหวี่ยงดาบเข้าหาชายหนุ่ม
“วูบ” โคลนก้มตัวหลบฉิวเฉียด ปลายผมหางม้าสีเทาขาดกระเด็น เขากัดฟันเอื้อมมือไปหยิบดาบของสกิน “ว๊ากกก” เมื่อมือเกาะกุมที่ด้ามดาบเขาเหวี่ยงมันออกไปสุดแรงเกิด
“ฉัวะ!!” ดาบวาดผ่านลำตัวยาวไปถึงไหปลาร้า ร่างใหญ่กระตุกก่อนทรุดเข่าลงตรงหน้า
“ฉัวะ!!”
“ตุบ ตุบ ตุบ” ศีรษะกลิ้งหลุดออกจากบ่าทันที
“บอกไว้ก่อนนี่ไม่ถือว่าเป็การสังหาร เป็พวกแกที่เลือกจะฆ่าตัวตายด้วยการทำร้ายฉันเอง” โคลนพูดพลางมองศพรอบ ๆ ตัวที่ถูกเขาสังหาร
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 390 หน่วย” จู่ ๆ เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นจนโคลนใ เมื่อรู้ว่าเป็เสียงจากระบบโคลนทิ้งตัวลงนอนทันที เขาเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ หากกล้ามเนื้อเ่าั้พูดได้ มันคงรวมตัวกันเพื่อประท้วงเขาที่ใช้งานมันหนักเกินไป
“ช่างเป็ค่ำคืนที่ยาวนานเหลือเกิน...” ตอนนี้เขาไม่สนอะไรทั้งสิ้น ต่อให้ใครจะ้าเอาชีวิตเขาอย่างไร เขาก็จะไม่ขัดขืนใด ๆ ขอเพียงให้ได้นอนนิ่ง ๆ สักพักก็ยังดี
“พระจันทร์สวยจริง ๆ” ทั่วทั้งร่างกายมีเพียงแค่ดวงตาเท่านั้นที่สามารถขยับเคลื่อนไหวได้ เขาจึงใช้มันชมจันทร์ซะเลย ก่อนที่เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง
“แค่ก ๆ ๆ” เสียงไอดังขึ้นทำให้โคลนได้สติขึ้นมา เขาหันไปยังต้นเสียงก็พบเฮนรี่นั่งรักษาาแตัวเองอยู่
“พ่อคนตัวใหญ่ ฉันนึกว่านายตายไปแล้วนะเนี้ย” โคลนลุกขึ้นนั่งอีกฟากหนึ่ง
“ยังไงก็ขอบใจแล้วกันที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงตายไปแล้ว” เขาพูดพลางหวนนึกไปถึงจังหวะที่เ้าร่างั์ตัดคอชายขี้เมา ในจังหวะนั้นเขาพยายามเอี้ยวตัวหลบก็จริง แต่วิถีของขวานก็เบี่ยงเบนออกไป แล้วก็ฉึบ! ตอนแรกเขาก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่ในจังหวะต่อสู้ชุลมุนเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าชายตรงหน้าไม่ได้้าจะสังหารเขาจริง ๆ
“ข้าสิต้องขอบคุณ และขอโทษเ้าด้วย” ชายร่างั์พูดพลางก้มหัว “ก่อนหน้านี้พวกข้าจับกุมตัวเ้าไว้ และเ้ายังไว้ชีวิตข้าอีกด้วย ขอบคุณจริง ๆ”
“โอ้ นายตื่นอยู่เหรอ? เอาจริง ๆ ที่ฉันไม่เชือดนายตอนนั้นเพราะยังไม่มีเหตุผลอะไรให้ทำ แต่ถ้าฉันรู้อนาคตว่านายจะพาพวกนั้นมารุมสังหารฉันละก็...” โคลนไม่ได้เอ่ยปากพูดต่อแต่ใช้สายตาพูดแทน
“ข้าต้องขอโทษจริง ๆ สำหรับเื่ที่เกิดขึ้น” ชายร่างั์ก้มหัวอีกครั้งจนเืซึมออกมาจากผ้าพันแผล
“ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพวกนายต้องจับตัวฉันไว้ด้วย ฉันไม่เคยทำเื่ผิดต่อพวกนายมาก่อน” โคลนถามอย่างสงสัยใคร่รู้
“คือเื่มันเป็อย่างนี้” เฮนรี่เล่า “ย้อนกลับไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อนมีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในหมู่บ้าน พวกมันอ้างว่าเป็นายพรานที่พลัดหลงจากกลุ่มหลังจากไปล่าสัตว์ในป่าแล้วถูกโจมตีโดยมอนสเตอร์ มันขอหลบภัยสองสามวันและจะออกตามหาพรรคพวกที่หลงกัน
แต่แล้วคืนถัดไปมันก็จับภรรยาข้าซึ่งเป็ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านและผู้หญิงชาวบ้านกลุ่มหนึ่งไว้เป็ตัวประกัน จากนั้นบังคับให้พวกเราร่วมมือกับพวกมันปล้นพ่อค้าที่ผ่านทางมา หากพวกเราขัดขืน มันจะฆ่าผู้หญิงและเด็กที่จับตัวไว้ หมู่บ้านของเราเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ มีกันอยู่ไม่กี่คน ส่วนมากก็จะมีแต่ผู้หญิง คนชรา และเด็ก ๆ ไม่มีกำลังพอจะไปขัดขืนพวกมันได้จึงได้แต่จำยอมทำตาม
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์พวกมันฆ่าและปล้นสินค้าของพวกพ่อค้าไปหลายคน หนึ่งในนั้นมีคนของอาณาจักรอยู่ด้วย ทำให้พวกมันกลัวว่าทางอาณาจักรจะส่งคนมาจัดการ ประจวบเหมาะกับที่อยู่ดี ๆ เ้าก็มาโผล่ที่หมู่บ้าน ลูกสาวข้าคิดว่าเ้าเป็คนของอาณาจักรจึงไปบอกกับปู่ของเธอ ข้าและพวกโจรก็เลยทราบข่าวไปด้วย
คราแรกข้าดีใจมากที่รู้ว่ามีคนของอาณาจักรมาเสียที แต่หลังจากที่พวกเราจับเ้าไว้ ข้าก็เริ่มมั่นใจว่าเ้าไม่ใช่คนของอาณาจักร
ข้าอดทนรอคนของอาณาจักรต่อไปอีกไม่ไหวจึงวางแผนปล่อยเ้าไป หวังล่อให้พวกโจรบางส่วนออกไปจากหมู่บ้าน กะแลกชีวิตกับพวกที่เหลืออยู่ คิดไม่ถึงหัวหน้าโจรจะสั่งให้ข้าตามออกไปนอกหมู่บ้านด้วย อีกทั้งหนึ่งในพวกมันยังมีทักษะสะกดรอยตามเ้าจนเจอ เมื่อเห็นว่าเ้ามีความสามารถพอตัว ข้าจึงวางแผนตัดกำลังและลอบช่วยเหลืออยู่เงีบบ ๆ” เมื่อเล่าจบเฮนรี่ทำสีหน้าเศร้าหมอง บางทีหมอนี้อาจจะคิดถึงพวกคนในหมู่บ้านและภรรยาที่ถูกจับไว้
“อ้อ! ที่แท้เื่มันเป็อย่างนี้นิเอง” โคลนพูดพลางเดินไปหาเฮนรี่ “เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ โชคดีแล้วกัน จ้าเนะ (ลาก่อน)” เขาพูดเสร็จก็ตบบ่าของชายร่างั์เบา ๆ แล้วเดินออกไป
“เอ๋...แค่นี้เองหรือ? ข้าเล่าซะยืดยาว ท่านตบบ่าข้าแล้วบอกให้โชคดี แค่นี้เองหรือ!!” เฮนรี่ได้แต่ะโออกมาอย่างช่วยไม่ได้
524
