พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่สาม นิ้วทองคำ

หากจะบอกว่าความรู้จากปัจจุบันของผมนั้นจะช่วยผมได้แบบพระเอกอิเซไคแดนจงหยวนก็อาจจะพอได้

แต่ผมไม่คิดว่าผมจะเก่งกาจกว่ายอดคนในประวัติศาสตร์สักเท่าไรหรือไม่น่าจะมาต่อสู้กับยอดคนจากชนเผ่านอกด่านที่มีชีวิตอยู่บนหลังม้าได้

ทำให้ผมคิดว่าสิ่งเดียวที่ผมน่าจะฝากชีวิตเอาไว้ได้คือความสามาถรส่วนตัวของผมเท่านั้นเพราะท่าทางฝากชีวิตไว้กับคนในยุคนี้ที่หักหลังกันยิ่งกว่ามหาศึกชิงบัลลังก์ของพวกแดนไซฮกคงไม่ได้ผลสักเท่าไร

ผมสูดลมหายใจ ทำใจให้สงบลง

๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความเย็นผสมกับความอุ่นของหยกหยินหยางที่ห้อยอยู่ตรงที่คอของผมผสานไปกับกระแสอุ่นและเย็นของหยกหยินหยาง

เนื่องจากยังไม่มีคู่มือหรือคัมภีร์ในการที่จะใช้เคล็ดวิชาใดใดผมเลยพยายามจะใช้ลมปราณเดินไปตามกล้ามเนื้อส่วนต่างๆของร่างกายรับรู้ถึงอวัยวะภายในส่วนต่างๆของตนเอง

อย่างน้อยน่าจะเร่งเวลาในการที่ผมจะกล้ามเนื้อแข็งแรงเท่ากับนายกองเม่ยกั๋วได้ในเวลาไม่นานหากผมทานเนื้อและโปรตีนมากเพียงพอ

นี่คือที่พึ่งเพียงอย่างเดียวของผม

พลังปราณที่มีอยู่น้อยนิดผมใช้ไปกับการเคลื่อนไหวร่างกายพยายามใช้หูสดับฟังสรรพเสียงรอบข้างด้วยพลังปราณ

จับลมหายใจของทุกผู้คนและพยายามจำหน้าทุกคนเท่าที่จะทำได้และพยายามจะจำคนที่จะก่อปัญหาเอาไว้เป็๞หลัก

และคนที่จะก่อปัญหาหลักๆก็มาแล้ว

“ลูกเปียน เป็๞อะไรบ้างลูกรักของแม่โถเ๯้าพวกขันทีชั่วช้า สังหารท่านลุงของเ๯้าไป หากเกิดอะไรขึ้นกับเ๯้าข้าคงไม่รู้จะอยู่อย่างไรแล้ว”

“โฮ ท่านแม่ ข้ากลัว ข้ากลัว”

โฮไทเฮา มารดาของหองจูเปียนบุตรชายคนโตของฮ่องเต้องค์ก่อนนั่นเอง

“เรียนโฮไทเฮาพวกข้าพี่น้องสองคนหนีมาจากเงื้อมมือของขันทีชั่วได้โดยได้รับการช่วยเหลือจากท่านแม่ทัพใหญ่ตั๋งโต๊ะพะย่ะค่ะ”

หองจูเหียบ บุตรชายอีกคนขององค์ฮ่องเต้นั้นกล่าวตอบอย่างฉาดฉาน

แม้แต่ผมก็อดประทับใจไม่ได้

หากเปลี่ยนเป็๞ผมเจอความวุ่นวายภายในและแม่ทัพภายนอกพร้อมกันเช่นนี้