นี่เป็เช้าวันหนึ่งของ"กิจ" ชายหนุ่มว่างงานอายุ25ปีร่างกายสูงใหญ่ เป็อีกวันที่เขาตื่นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า เขาลุกขึ้นไปชงกาแฟ และ ทำธุระส่วนตัวก่อนจะเริ่มไปสัมภาษณ์งาน เขาเดินทางไปที่บริษัทที่เรียกสัมภาษณ์ ในระหว่างการสัมภาษณ์นั้น กิจ ไม่มีอาการว้าวุ่นใจเลย เพราะนี่เป็บริษัทที่6แล้วที่เขามาสัมภาษณ์ เขาคิดว่าสุดท้ายยังไงก็ไม่มีทางได้งานในบริษัทนี้แน่นอน แต่เขาคิดผิดหรือโชคเข้าข้างก็ไม่รู้ กิจ ได้งานเป็พนักงานออฟฟิศ ในวันแรกที่เขาทำงานนั้นทุกอย่างเป็อะไรที่ดีมาก เพื่อนร่วมงานรุ่นเดียวกันที่อัธยาศัยดี รุ่นพี่ที่เป็กันเอง หัวหน้าที่ปรึกษาได้ กิจ คิดว่านี่แหละคือที่ของเขา กิจ ทำงานมาได้2เดือน เขาได้รู้สึกถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไปในที่ทำงาน งานที่เร่งรีบแล้วเยอะ
กว่าเขาจะกลับบ้านก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว
เขารู้สึกเหนื่อยล้าทุกครั้งที่ไปทำงานและกลับมาที่บ้าน ชีวิตของ กิจ วนไปแบบนี้เรื่อยๆ สุขภาพที่แย่ลงขอบตาที่ดำมากขึ้น เพราะในที่ทำงานทุกคนต่างโยนงานให้ กิจ ทำไม่เว้นแม้แต่หัวหน้า เขาอดทนอยู่มาได้5เดือน กับ แรงกดดันและคำดุด่ามากมาย จนเขากลับมามองว่าชีวิตของเขาทำไม ถึงเป็แบบนี้เขามองย้อนกลับไปถึงวันวานในวัยเรียน ที่สนุกกับเพื่อน วัยเด็กที่อยู่กับพ่อแม่ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง กิจ ตัดสินใจะโจากตึกบริษัท คำพูดที่คนมักจะบอกว่าก่อนตายว่าเราจะเห็นหน้าคนที่ให้ความสำคัญ หรือคนที่เรารักเป็ภาพสุดท้ายที่จะเห็นก่อนตาย แต่สำหรับกิจนั้นมีเพียงแต่ภาพพื้นคอนกรีตที่อยู่เบื้องล่างเท่านั้น ความคิดสุดท้ายของพนักงานออฟฟิศอายุ25ปี คืออยากกินกาแฟจังเลยนะ
คำถามจากเื่นี้คือจากเื่ที่อ่านทุกคนคิดว่าเราสามารถสะท้อนให้เห็นปัญหาในด้านใดได้บ้าง
121
